Γιά τά καμώματα καί τίς ανακολουθίες των υπουργών σε σχέση με τα προ δεκαημέρου εξαγγελθέντα τους.

Αντιγονη

Αντιγόνες σε σύγχρονη ελληνική τραγωδία;; -αναπόσπαστες οι τραγωδίες από τον βίο σε κάθε γενιά των ελλήνων, όπως το αλάτι με το θαλασσινό νερό – ίσως χωρίς μαράζι ο Έλληνας δεν μπορεί να ζήσει ευχαριστημένος,ίσως έχει σώψυχη την δυστυχία .
Καμώματα καί  ανακολουθίες των υπουργών σε σχέση με τα προ δεκαημέρου εξαγγελθέντα τους.
Τις τελευταίες μέρες έχουμε μπαράζ εξαγγελιών που αποκαλύπτουν μιά τάση συμβιβασμού της κυβέρνησης με το ευρωπαϊκό κατεστημένο.
Πιο ηχηρή είναι η στροφή στα ζητήματα του χρέους.
Η αρχική θέση του Σύριζα για μονομερή διαγραφή του χρέους στο συνέδριο του μετατράπηκε σε διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και πληρωμή του με καλύτερους όρους.
Μα κι αυτή η συνεδριακή θέση στη διάρκεια της συνάντησης του Γ. Βαρουφάκη με επιχειρηματίες στο Λονδίνο έδωσε τη θέση της σε μετατροπή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους σε ομόλογα χωρίς ημερομηνία λήξης ή μια μακρινή ημερομηνία λήξης και για τα οποία θα πληρώνονται κανονικά οι τόκοι, ενώ θα παραμένει το κεφάλαιο.
Ίσως να ζητηθεί και κάποια περίοδος χάριτος.
Η λύση αυτή εμφανίστηκε ως μία από τις τεχνικές, ένας από τους πρακτικούς τρόπους με τους οποίους μπορεί να διαγραφεί το χρέος.
Αναπτύχθηκαν μάλιστα απόψεις ότι το χρέος με μια τέτοια πρακτική αντιμετώπιση δεν είναι πρόβλημα.
Το πρόβλημα είναι –λένε- η ανάπτυξη και εάν δοθεί μια παρόμοια λύση στο ζήτημα του χρέους μπορεί να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα της ανάπτυξης.
Η ιστορία όμως του κρατικού χρέους της χώρας από την ίδρυση του ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα και η ιστορία των χρεοκοπιών του, άλλα πράγματα μαρτυρεί.

Παρόμοιες δηλώσεις έκανε στο Mega και ο Ε. Τσακαλώτος πράγμα που δείχνει ότι πρόκειται για θέση της κυβέρνησης και όχι για προσωπικές απόψεις.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το χρέος δεν διαγράφεται, ότι παραμένει και ο λαός πληρώνει για πολλές δεκαετίες, ουσιαστικά καθίστανται αιχμάλωτες γενιές ολόκληρες.
Η αιμορραγία που προκαλεί το ετήσιο κόστος εξυπηρέτησης του χρέους θα συνεχιστεί στο διηνεκές και μαζί διαιωνίζεται η λιτότητα, χώρια που οι δανειστές θα έχουν τη χώρα μόνιμα στο χέρι.
Δεν πρόκειται δηλαδή για μια τεχνική διαγραφής του χρέους, αλλά για συνέχιση της αιχμαλωσίας  από τους δανειστές.
Μάλιστα ήταν ενδεικτική η απάντηση του Ε. Τσακαλώτου στην επιμονή των δημοσιογράφων αν υπάρχει πρόθεση υποχώρησης της κυβέρνησης από τις παραπάνω θέσεις.
Θα προσέλθουν με αυτές τις θέσεις και θα διαβουλευτούν, αφήνοντας ανοιχτό το δρόμο για υποχωρήσεις και να πάρουν ό,τι μπορέσουν.
Πρόκειται για πολύ μεγάλη στροφή, για μεγάλη υποχώρηση, για λύση κοντά σε αυτή που οι δανειστές είναι διατεθειμένοι να δώσουν, παρόμοιες λύσεις συζητούσαν και με την κυβέρνηση Σαμαρά.
Με δύο λόγια, το στίγμα (ώς τώρα) της νέας κυβέρνησης είναι συμβιβασμός με την ΕΕ σε βάση τουλάχιστον ανεκτή από το σύστημα, πίστη στις διεθνείς δεσμεύσεις της χώρας, συνέχιση της λιτότητας με μια ορισμένη ανακούφιση εξαθλιωμένων και πολύ φτωχών τμημάτων του πληθυσμού, απόλυτος σεβασμός της ιδιοκτησίας και των κερδών του  κεφαλαίου και παράλληλα αριστερή φρασεολογία ώστε να κρατούνται ευρύτερα τμήματα των εργαζομένων σε στάση αναμονής.
Η αριστερή πλατφόρμα , από τη στιγμή που αποδέχτηκε αυτές τίς εξελίξεις και ανέλαβε υπουργικά χαρτοφυλάκια και κυβερνητικές ευθύνες σε αυτή την κυβέρνηση και θα εφαρμόσει αυτή την πολιτική, δείχνει να έχει ξοδέψει τις όποιες δυνατότητες αντίστασης είχε και την όποια αριστερή προοπτική στην οποία μπορούσαν κάποιοι να ελπίζουν.

Οψόμεθα…