Περί όνου σκιάς .

ΓΑΙΔΟΥΡΙ

Η μεγάλη τραγωδία είναι το ότι με την ψήφιση του μνημονίου ΙΙ όλοι γνώριζαν ότι αργότερα ή γρηγορότερα κάπου εδώ θα φτάναμε.
Σε ένα μεγαλοπρεπές αδιέξοδο…
Η ολιγαρχία που σχηματίστηκε είναι το σημαντικότερο πρόβλημα μαζί με την ταυτόχρονη καταστροφή των παραγωγικών δομών της χώρας .
Και η ολιγαρχία αυτή τρέφεται και συμπλέκεται ουσιαστικά και από δομές της ΕΕ.
Ουσιαστικά με την αύξηση των συνταξιούχων , την ανεργία και την έλλειψη ευκαιριών η χώρα βαδίζει σε ένα μοντέλο μεταμοντέρνο τριτοκοσμικού τύπου . Τεράστιοι φόροι , αποεπένδυση και μια κολομβιανού τύπου διαχείρηση .
Είναι τραγικό να δηλώνει κάποιος φιλελεύθερος ή αριστερός σε ένα τέτοιο σκηνικό
Χρειάζεται ρεαλισμός και επιθετική πολιτική με αναπτυξιακό πρόσημο και μάχη με μόνο σκοπό τη προσέλκυση επενδύσεων κάθε μορφής.
Διότι δεν είναι οικονομικό το θέμα, αλλά πολιτικό.
Και η απάντηση είναι απλά δεν θυσιάζω τους πολίτες μου για να σώσω 30 οικογένειες.
Στο μεταξύ οι διάφοροι ρήτορες θα συνεχίζουν να διαπληκτίζονται.
Εκείνο που παίζεται τώρα είναι ποιος θα ωφεληθεί από ένα πιθανό γύρισμα
Οι Τσίπρας &Co. βιάζονται για εκλογές ώστε με κάποια πυροτεχνήματα να πείσουν τον απογοητευμένο κόσμο ότι αυτοί πέτυχαν την αντιστροφή καταργώντας το κακό μνημόνιο.
Από την άλλη η συγκυβέρνηση θέλει να πάει μέχρι το 2016 γιατί Πιστεύει ότι τότε θα είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού η μεταβολή και κανείς δεν θα μπορεί να την οικειοποιηθεί.
Αυτό είναι όλο.
Τα υπόλοιπα είναι λόγια.
Και ο Ανδρέας Παπανδρέου επωφελήθηκε από τα δημοσιονομικά επιτεύγματα του “κρατους της δεξιάς” και των “πέτρινων χρόνων” μέ 25% χρέος/ΑΕΠ πήρε και δανείσθηκε με τη σέσουλα ώστε να “φάει ο κόσμος ψωμάκι”.