Κομματική νομενκλατούρα και Νεποτισμός κυριαρχούν στην πολιτική ζωη τού τόπου.

ΝΟΝΟΣ

Το θεσμοθετημένο κράτος της μικρομεσαίας ενδημικής διαφθοράς, είναι το όνειρο κάθε νεοέλληνα, βαθιά ριζωμένο στα μύχια της ψυχής του και στο DNA του.
Χωρίς κοινωνικά κριτήρια, αλλά ατομική ιδιοτέλεια και έντονη αλαζονεία, για την καταστρεπτική πορεία της ολότητας .
Δεν μπορούν να δεχθούν την εξέλιξη σε ίσους όρους και με προσπάθεια.
Το Δημόσιο είναι η θεοποίηση των βλέψεών τους και ας γνωρίζουν ότι η διόγκωσή του καθημερινά βαθαίνει το τέλμα του λαού μας. Προτιμούν να σέρνουν τον χορό του Ζαλόγγου μαζί με αυτούς που μπορούν να διαθέτουν την ελάχιστη πολιτική διορατικότητα και δεν τους ακολουθούν, παρά να προδώσουν την δήθεν αριστερή ιδεολογία τους, που έχει εμποτίσει στο μεδούλι τους, αυτήν τη κυρίαρχη ιδεοληψία των προπαγανδιστών μιας πεντηκονταετίας.
Ρίχνοντας στην πυρά αμαρτωλούς και αναμάρτητους.
Σαν μορφή διαρκούς αυτομαστιγώματος, κατευθυνόμενου από νοσηρή εγωπάθεια, άκρατη ιδιοτέλεια, πατριωτική αναισθησία και έλλειψη κοινωνικής ευθύνης.
Ακόμα κι όσοι φαντάζουν ΄΄ρεαλιστές” ζουν στην δεκαετία του 1950, νομίζουν δηλαδή ότι η Ευρώπη είναι το κέντρο του κόσμου και η Αμερική ξενυχτάει για το τι γίνεται στα σύνορα Ελλάδας-Γιουγκοσλαβίας, όπως επί παραπετάσματος…
Οι ΗΠΑ έχουν στραφεί ολοκληρωτικά στον Ειρηνικό, ο 21ος αιώνας είναι Ασιατικός και αν θέλουμε να γίνουμε failed state ,δεν θα μας εμποδίσει αυτή τη φορά κανείς.
Όσο υπάρχουν τέτοιας αντίληψης στελέχη στίς κάθε χρώματος κομματικές νομενκλατούρες, δεν μπορείς να πείσεις και αν βρεθείς από σπόντα στην εξουσία- αυτή θα είναι το υπερώριμο φρούτο από την πρώτη μέρα που απλά θα έχει αντικαταστήσει σκέτα φρούτα.
Ο εθνικός μας αυτισμός, το διαζύγιο από την πραγματικότητα, θα ήταν ανεκτό σε μια χώρα με άλλη γεωγραφία,αλλά σε μια χώρα με την δική μας γεωγραφία και γείτονες, απλά δεν θα προλάβουμε να συνέλθουμε πριν την εθνική καταστροφή.
Το ζητούμενο δεν είναι μια ακόμα διαχείριση των δημοσιονομικών που επιτρέπει μεν στην Ελλάδα να παραμένει στην ΕΖώνη μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, αλλά μια οικονομική πολιτική με αρχή μέση και τέλος.
Και αυτή πρέπει να φέρει ορατά αποτελέσματα μέσα σε λιγότερο από έτος (περίπου ο μέσος χρόνος ανοχής της Ελληνικής κοινωνίας στα χρόνια της κρίσης-πριν μπει στο mode φύγε εσύ, έλα εσύ ) και άρα δεν μπορεί παρά να είναι εξαιρετικά τολμηρή και πειστική για τις Αγορές.
Είναι οι μόνοι που έχουν χρήματα και χωρίς αυτά …μηδέν εις το πηλίκον.
Όσο για το πόσο άσχημα διοικείται μια χώρα υπάρχουν tell-tale signs πχ η κατάσταση του οδοστρώματος, για την εγληματικότητα τα broken windows ,έτσι και στην οικονομία ξέρεις ότι μιλάς με εξωγήινους -όταν σου λένε για φόρο ανάλογα με τα κυβικά εκατοστά μηχανών εσωτερικής καύσης, τα μέτρα της πισίνας ή για εθνικό σχέδιο ανάπτυξης και πάταξη της φοροδιαφυγής.
Κίνητρα λοιπόν και άμεσες νομοθετικές ρυθμίσεις υπέρ της ιδιωτικής πρωτοβουλίας-της παραγωγικής μηχανής,τής φορολογικής βάσης στην τελική βρε αδερφέ.
Έτσι είναι ,κι άς αφήσουμε επίτέλους κατά μέρος κι αυτόν τόν ιδεοληπτικό ευρωπαϊκό μεγαλοϊδεατισμό .