de profundis

θαλάσσια δίνη 01

Το ζήτημα ειναι Δαρβινικό, μάλλον οι Έλληνες δεν ζούμε σε αυτόν τον αιώνα .
Αν δεν σκοτώσουμε εντός μας τα ”τέρατα”, σωτηρία δεν θα υπάρξει.
Η Σκύλλα και η Χάρυβδη βρίσκονταν η μια απέναντι από την άλλη, σε ένα στενό θαλάσσιο πέρασμα που σύμφωνα με τον Όμηρο, ονομαζόταν Πλαγκτές Πέτρες.
Το πέρασμα αυτό ήταν εντελώς αδύνατο να το διασχίσει κανείς, λόγω της φοβερής κατάστασης που επικρατούσε εκεί από την παρουσία των δυο τεράτων – ούτε πουλί πετούμενο δε γλίτωνε, αν τολμούσε να το περάσει.
Έτρωγαν όμως και ανθρώπους, αν κάποιο “καράβι” τολμούσε να διασχίσει το στενό.
Κάποτε είχαμε όνειρα που τελείωσαν.
Κάποτε υπήρχαν δουλειές που έλειψαν.
Κάποτε είμαστε άνθρωποι γελαστοί και χαρούμενοι, γιατί είχαμε κανονικότητα στη ζωή μας και οικοδομούσαμε το μέλλον των παιδιών μας.
Κάποιοι,και γνωριζουμε καλά ποιοί, στην απέναντι γωνία πετούσαν πέτρες σε κάθε μορφής δημιουργικότητα.
Είτε με την βία είτε με την κοινωνική διαπόμπευση είτε με τον κοινωνικό αποκλεισμό.
Να μη αναπτυχθεί τίποτε εκτός από τον τάχατες αριστερό τρόπο σκέψης.
Από το σχολείο, το Λύκειο, το Πανεπιστήμιο, τους συλλόγους, την βιοπάλη.
Κάθε προσπάθεια όσο καλοπροαίρετη διάθεση κι αν υπήρχε, την έπνιγαν στη γένεσή της.
Με τις απεργίες, τις ομάδες συμπαράστασης των δήθεν εργαζομένων, τους κλακαδόρους δημοσιογράφους και τα πολιτικά παπαγαλάκια.
Το Πανεπιστήμιο γέμισε από σχεδόν εμμονικούς “αριστερούς” καθηγητές και ας είχαν μετεκπαιδευτεί στα μεγαλύτερα Πανεπιστήμια των ελευθέρων χωρών της Ευρώπης και της Αμερικής.
Η νεολαία εθίσθηκε σε ένα κόσμο διαρκούς αμφισβήτησης.
Με καλλίτερες σπουδές από τους γονείς τους και καλύτερες προθέσεις, αλλά αιχμάλωτη και μετέωρη στην γενική κοινωνική αναταραχή.
Η ιδιωτική πρωτοβουλία άρχισε να πυροβολείται σαν να πρόκειται για κοινωνικό κακό.
Το Δημόσιο έγινε το κουτί της Πανδώρας και η λύση για κάθε νόσο. Η πολιτική εκμαύλισε τις συνειδήσεις για μια θέση στο Δημόσιο και εξαγόρασε την ψήφο των πολιτών, για να δημιουργηθεί το πελατειακό κράτος χωρίς δομές και χωρίς ανάπτυξη.
Η ιδιωτική πρωτοβουλία που ασφυκτιούσε, κατακερματίσθηκε.
Ο Σύριζα έδωσε τη χαριστική βολή στην ιδιωτική οικονομία, και την αποτελείωσε.
Οι οικονομίες των νοικοκυριών εξαντλήθηκαν, η αγοραστική δύναμή τους συρρικνώθηκε, η παραγωγική οικονομία τελματώθηκε και η ανάπτυξη ματαιώθηκε.
Οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα βρέθηκαν ανυπεράσπιστοι στους δρόμους, άνεργοι.
Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους ίδιους, την ατομική τους αξιοπρέπεια, την οικογένειά τους και τα παιδιά τους.
Το αδηφάγο κράτος επιχαίρει για τους διορισμούς των δικών τους παιδιών σαν “ηθικό πλεονέκτημα” της αριστεράς.
Σε ένα ρουσφετολογικό ορυμαγδό που θα ζήλευαν και οι πιο υποανάπτυκτες χώρες.
Η χώρα βυθίστηκε στο σκοτάδι.
Κάποιος πρέπει να ανοίξει τον διακόπτη για να μπει φως.
Χωρίς καθυστέρηση.
Όμως μην αυταπατάσθε.
Το ηλεκτρικό είναι κομμένο, το ρολόϊ έχει αφαιρεθεί και τα εδώ κι έξι χρόνια αφεντικά της χώρας, δεν πρόκειται ποτέ να επιτρέψουν το γύρισμα του …διακόπτη, σε κανέναν.
Όταν έχεις υπογράψει 3 μνημόνια και πας για το 4ο παραχωρώντας την Εθνική σου ανεξαρτησία και προσυπογράφοντας την πλήρη διάλυση της κοινωνίας σου, αυτού του είδους οι θεωρητικές ”ευκολίες” – ψηφίζω τον εκλεκτό και ξάφνου γυρίζω τον διακόπτη στο ΟΝ, αποτελούν φρούδες, παιδαριώδεις φαντασιώσεις.
Δεν θα λειτουργήσουν οι γνωστοί, δοκιμασμένοι και πολλαπλά αποτυχημένοι τρόποι.
Απαιτείται ορθολογικά ”επαναστατική” αντιμετώπιση της κατάστασης, όπως συμβαίνει πάντα απέναντι σε κάθε μορφής υποταγή, αν βέβαια προτίθεται να την ανατρέψει άμεσα ο κατακτημένος.
Αν ωστόσο η ανησυχία του ”δούλου” περιορίζεται απλά στην επιθυμία ενός ”βολέματος”- μέσα στο υπάρχον τέλμα διά της αλλαγής φρουράς και μόνον των δεσμοφυλάκων, τότε ο προβληματισμός, δεν αφορά κανέναν άλλον, παρά μονάχα το υποκείμενο της εύθραυστης φαντασίωσης.