Τελειώνει το πανυγηράκι …

πανυγηρι

Συχνά οι δοκιμασίες τής ζωής, διαρκούν εβδομάδες, μήνες, χρόνια.
Είναι πολύ δύσκολο να πιστέψουμε ότι υπάρχει διέξοδος σωτηρίας και απαλλαγής μας από όλα αυτά,για ν’ αναπνεύσουμε ελεύθερα, επιτέλους.
Οσο μεγαλύτερο καί δυσεπίλυτο τό θέμα τής ζωής μας, τόσο περισσότερο κλεινόμαστε στον εαυτό μας και η απαισιοδοξία μάς τυλίγει.
Με τη συμπεριφορά μας αυτή, προσκαλούμε τον αρνητισμό,πού δέχεται “την πρόσκλησή μας”, έρχεται για να μείνει καί να μάς αυτοσαμποτάρει.
Όμως όπως έλεγε ο Βίκτωρ Ουγκώ ,”ακόμα και η πιο σκοτεινή νύχτα τελειώνει και ο ήλιος ανατέλλει”
Όλοι οι τάχατες “οικονομικοί αναλυτές” έχουν πάρει διαζύγιο με την κοινή λογική και βεβαίως με την επιστήμη,γιατί αγνοούν βασικές αρχές της οικονομίας…
Το χρήμα αντιπροσωπεύει παραγωγή.
Άρα όπως και η ενέργεια δεν παράγεται εκ του μηδενός.
Μηδενική παραγωγή συμεπάγεται χρήμα χαμηλής αξίας.
Μηδενική παραγωγή με ισχυρό χρήμα ,συνεπάγεται μηδενική κυκλοφορία χρήματος, δηλαδή φτωχοποίηση του πληθυσμού.
Ένας τόνος γεωργικών προιόντων κοστίζει 250 δολάρια.
Ένας τόνος βιομηχανικών προίόντων 10 – 100 χιλ δολάρια και ένας τόνος προιόντων υψηλής τεχνολογίας 1 δισ δολάρια.
Η Ελλάδα στους δείκτες παραγωγής καινοτομίας-τεχνολογίας είναι 99η στον κόσμο, στην ίδια θέση με την Μποτσουάνα.
Η χώρα, με πολιτικές αποφάσεις, διάλεξε την “ανάπτυξη” με δανεικό χρήμα και εισαγώμενη εργασία, συνταγή που όχι μόνο νέκρωσε την παραγωγή, αλλά απαξίωσε και την όποια παραγωγική τεχνογνωσία.
Στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (Βρυξέλλες), το κοινό νόμισμα κυκλοφορεί σε μικρές ποσότητες στις περιφέρειες μέσω δανεισμού (Ελλάδα).
Το αποτέλεσμα είναι η καταλήστευση των επαρχιών μέσω της παραγωγής προϊόντων με μικρή κυκλοφορία χρήματος, που εξαθλίωσε τους πληθυσμούς (λιτότητα) με ταυτόχρονο πλουτισμό της Ρώμης (Βερολίνου).
Στή μικρή μας  μας Σοβιετία “, αντί οι δαπάνες να προσαρμόζονται στις δυνατότητες κάποιοι”αποφασίζουν” ότι οι δυνατότητες θα προσαρμοσθούν στις δαπάνες.
Πως αυτοί οι άνθρωποι ξεγελούν κατ’ αυτόν τον τρόπο τον εαυτό τους και τόν κόσμο, σκαρφιζόμενοι απίθανες και απίστευτες δικαιολογίες, σίγουρα αξίζει να γίνει case study.     Έχει ενδιαφέρον  να ρίξουμε μια ματιά στους πίνακες εξυπηρέτησης του ελληνικού χρέους, όπως αυτοί προβλέπονται από μια συμφωνία, που οι Έλληνες πολίτες θυμίζω έχουν εγκρίνει τρείς φορές με τη ψήφο τους.
Η δεκαετία 2015-2025 είναι επιβαρυμένη με περίπου 8 δις ετησίως σε υποχρεώσεις εξυπηρέτησης χρέους.
Τη δεκαετία 25-35 τα πράγματα επιβαρύνονται κατά 1 επιπλέον δις ετησίως περίπου.
Τη δεκαετία 35-45, άλλοι τη θέλουν με επιβάρυνση ενός ακόμη δις ετησίως, ενώ άλλοι την θέλουν τη χειρότερη δεκαετία με ετήσιες υποχρεώσεις γύρω στα 13 δις κατά μέσο όρο.
Κι όλα αυτά, σε μια οικονομία που το ΑΕΠ της συρρικνώνεται διαρκώς, που η φοροδοτική ικανότητα του πληθυσμού της έχει εξαντληθεί.                                                                                                         Ηδη από το 2015 (έτος κολασμένο που έφερε δανειακές υποχρεώσεις 20 δις), που δεν θα μπορεί κανείς να αντλήσει πόρους από την εκμετάλλευση της δημόσιας περιουσίας ,καθώς θα έχει υποχρεωθεί μέσω των “ανεξάρτητων αρχών” όπως το ΤΑΙΠΕΔ και το νέο υπό σύσταση ταμείο ιδιωτικοποιήσεων ,να την ξεπουλήσει με εξευτελιστικούς όρους-χωρίς καμία δυνατότητα παρέμβασης… μιας μαριονετίστικης κυβέρνησης.                                                                            Ακριβώς όπως έγινε με τον ΟΛΠ που δείχνει το δρόμο της νέας εποχής για την Ελλάδα.
Πράγματι, πρέπει κάποιος να είναι ηλίθιος για να πιστεύει ότι όταν το ΔΝΤ έκρινε το 2010 το ελληνικό χρέος μη βιώσιμο με λόγο χρέους/ΑΕΠ 120%, να θεωρεί ότι μετά από μια εξαετία οικονομικής καταστροφής, το 2016 με λόγο χρέους/ΑΕΠ πάνω από 170%, το χρέος καθίσταται βιώσιμο.
Φως στο τούνελ αρχίζει να υπάρχει τη δεκαετία 2045-2055 ,κι αυτό υπό την αίρεση ότι δεν θα υπάρχουν νέα δάνεια και χωρίς να υπολογιστεί το πως επηρέασε την κατανομή η δανειακή συμφωνία των 40 δις του Ιούλη.
Με άλλα λόγια, ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι.
Μπορούμε να συνεχίσουμε να ακούμε κούφια λόγια υποσχέσεις και δεσμεύσεις και να συνεχίσουμε την πορεία προς τη μιζέρια και την εξαθλίωση.
Ή …να προσπαθήσουμε να την ανακόψουμε.