Τα Εθνικα θέματα δέν σηκώνουν σπέκουλα και παραπληροφόρηση…

ΥΠΟ

Η Ελλάδα, η Κύπρος και τα Βαλκάνια αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι, και μάλιστα βαρύνουσας σημασίας, στο ηγεμονικό παιχνίδι της Άγκυρας.
Ειδικότερα σε ότι αφορά την Ελλάδα, οι στρατηγικοί σκοποί στο Αιγαίο αλλά και στη Θράκη είναι σαφείς.
Είναι δε γεγονός ότι μεγάλα εμπόδια για την πραγμάτωση του νεο-οθωμανικού οράματος αποτελούσαν ώς χθές, τόσο η απουσία τουρκικού ελέγχου στο Αιγαίο όσο και η Κύπρος.
Τα ζητήματα των χωρικών υδάτων, της υφαλοκρηπίδας και της χάραξης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, επηρεάζουν καθοριστικά τη γεωπολιτική και γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας από τα Δαρδανέλια ως την Ανατολική Μεσόγειο.
Μια νέα “ναυτική στρατηγική” εμπνεύσεως του κ. Νταβούτογλου, δια της οποίας η Άγκυρα θέλει να παγιώσει μια “ζώνη ασφαλείας” στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο, να επιβάλει σταδιακά (με πολιτικά αλλά και στρατιωτικά μέσα) μια “συγκυριαρχία” με την Ελλάδα ως τον 25ο Μεσημβρινό στο Αιγαίο και να αρνηθεί την υφαλοκρηπίδα του Καστελόριζου, μέσω της οποίας ενώνονται οι ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου.
ΣΥΝΕΠΩΣ ,εάν πρόκειται να χάσει η Τουρκία από τα ανατολικά (Κουρδιστάν) θα βρεθούν “ισοδύναμα” στα δυτικά.
Και οι συνθήκες, τόσο οι σημερινές όσο και η εξέλιξή τους, προσφέρονται.
Οι κυβερνώντες αποκρύπτουν βασικά καίρια ζητήματα που αφορούν τη χώρα.
Έχουν μπει προϋποθέσεις που αφορούν τη χώρα μας, όπως οι διεθνείς Συνθήκες και το διεθνές Δίκαιο που δεν αναγνωρίζει η Τουρκία- που εξακολουθεί να μην αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία;
Ουσιαστικά η Τουρκία από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 επιδιώκει, μέσω αμφισβήτησης, να παρακαμφθούν όσα προβλέπονται από τη Συνθήκη της Λοζάνης του 1923 κι από μετέπειτα διεθνείς Συμβάσεις για την υφαλοκρηπίδα, ένα θέμα για το οποίο η Ελλάδα υποστηρίζει λύση με βάση τις διεθνείς Συμβάσεις ,ενώ η Τουρκία μέσω διμερών πολιτικών διαπραγματεύσεων.
Σχετικώς με την Αιγιαλίτιδα Ζώνη, για την οποία η Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 (που επικυρώθηκε το 1994) καθόρισε δικαίωμα επέκτασης στα χωρικά ύδατα μέχρι τα 12 μίλια.
Η Τουρκία εξακολουθεί να ισχυρίζεται ότι μια τέτοια εκδοχή θα τη θεωρήσει casus belli.
Επιγραμματικά, υπάρχουν κι άλλα προβλήματα: για την περιοχή, εναέριας κυκλοφορίας, επιχειρησιακός έλεγχος στο Αιγαίο, στρατιωτικοποίηση των νησιών, ακόμη για τον εναέριο χώρο και την Περιοχή Έρευνας και Διάσωσης.
Όλες αυτές τις αμφισβητήσεις η Τουρκία τις εντάσει σε μια λογική του παράλογου,υποστηρίζοντας ότι επειδή κάποτε η Ελλάδα ήταν ενιαία με τη Μικρά Ασία, γι αυτό το Αιγαίο πρέπει να μοιραστεί στη μέση.
Γι’ αυτό βάζει όριο τον 25ο Μεσημβρινό και διεκδικεί κυριαρχία ανατολικά εκτός από τα νησιά εκείνα που τα ονόματα τους αναφέρονται στις Συνθήκες και τις διεθνείς Συμφωνίες, ότι παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα.
Εγείρει έτσι τις ‘γκρίζες ζώνες”.
Μέ διάταγμα από το 2009 έχει εξουσιοδοτηθεί Τουρκική Κρατική Εταιρεία Πετρελαίου (ΤΡΑΟ), να πραγματοποιεί έρευνες στην περιοχή εκτός των τουρκικών χωρικών υδάτων ,σε μια νοητή γραμμή -διαχωρισμός του Αιγαίου στον 25ο μεσημβρινό- που ξεκινά από την Κύπρο, περνά από το Καστελόριζο, τα Ίμια, τη Λαδόξερα της Σαμοθράκης και καταλήγει στην Θράκη, “οδηγώντας” σε μια ιδιότυπη ελληνοτουρκική συγκυριαρχία στο Αιγαίο.
Ακόμη να μην ξεχνάμε, η Ελλάδα επί πρωθυπουργίας Σημίτη, με την συμφωνία της Μαδρίτης του 1997 έχει αποδεχθεί γραπτώς και με την βούλα,ότι “υπάρχουν Συμφέροντα” της Τουρκίας στο Αιγαίο.
Το 1995, η Τουρκική εθνοσυνέλευση υιοθέτησε πρόταση της τότε Πρωθυπουργού Τανσού Τσιλέρ, η οποία αφορούσε την παροχή εξουσιοδότησης προς την τουρκική κυβέρνηση, προκειμένου να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα, συμπεριλαμβανομένων και των στρατιωτικών, για τη διατήρηση και την υπεράσπιση των “ζωτικών συμφερόντων” της Τουρκίας, σε περίπτωση που η Ελλάδα αποφάσιζε την επέκταση των χωρικών της υδάτων πέραν των 6 ναυτικών μιλίων.
Πρόκειται για τη γνωστή απόφαση του “casus belli”, η οποία λήφθηκε λίγες ημέρες αφότου η Ελλάδα ,είχε κυρώσει τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (Montego Bay), δηλώνοντας ότι έχει αναφαίρετο δικαίωμα να επεκτείνει το εύρος των χωρικών της υδάτων μέχρι τα 12 ναυτικά μίλια, σε οποιοδήποτε χρόνο θα το αποφάσιζε εκείνη.
Με την Τουρκική πλευρά να αποφεύγει επιμελώς κάθε συζήτηση περί του θέματος, συνδέοντας σε κάθε σχετική νύξη την άρση του “casus belli”, είτε με παραίτηση της ελληνικής πλευράς από το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων μέχρι τα 12 ναυτικά μίλια, είτε και με άλλα κατά καιρούς παράλογα αιτήματα.
Τί σημαίνει λοιπόν (τώρα με τίς κοινες περιπολιες με ΝΑΤΟική ομπρέλα),ότι δεν θα επιχειρεί η μία χώρα στον θαλάσιο και εναέριο χώρο της άλλης;
Αναγνωρίζουν οι Τούρκοι τα εναέρια και θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας;
Ή μήπως στο όνομα της κρίσης και για να μη χαλάσουμε τη “συμφωνία” θα δεχτούμε de facto τις τούρκικες διεκδικήσεις για μη αναγνώριση του FIR Αθηνών και θα υποχωρήσουμε στα θαλάσσια σύνορα μας;