Κάποιοι δεν έχουμε καταλάβει οτι η ζωή μας ήταν μια φούσκα…

ΚΑΚΟΣ

Άνθρωποι που θεωρούσαν φυσιολογικό και “αστικό” να περνούν 15 Σαββατο-Κύριακα στην Μύκονο και άλλα 15 να κατηφορίζουν τις “λευκές πλαγιές”,είναι έτοιμοι  ,κάθε στιγμή, να πιστέψουν τον οποιονδήποτε και να επιβιβαστούν σε κάθε Τιτανικό.
Εναν Τιτανικό που θά τους υπόσχεται “ολική επαναφορά” και που φυσικά τους μοιάζει αβύθιστος ,στην θάλασσα των αγορών.
Τώρα όμως  πού το “αίμα περιορίζεται” …. οι “βδέλλες” αγωνιούν για το μέγεθός τους.
Ο δεσμός της “βδελλοκρατίας” με ξένη επιστασία και η μόνιμη καταδίκη στην μιζέρια της εθνοκρατικής υποανάπτυξης, επι διακόσια περίπου χρόνια κρατικής μητροπολιτικής δομής των Ελλήνων, δεν λύθηκε και ούτε υπάρχει διάθεση νά λυθεί.
Είναι ο σύγχρονος Γόρδιος Δεσμός.
Δεν λύνεται πιά.
Να κοπεί μόνο μπορεί.
Κρίμα γι αυτό το ιστορικό έθνος, με την τρισχιλιετή του γνωστή και τεκμηριωμένη Ιστορία.
Ποιός όμως , στην εποχή του, ανέμενε ότι ένας νεαρός Μακεδόνας θα έκοβε τον Γόρδιο Δεσμό καί θα δημιουργούσε την ελληνιστική Οικουμένη, που ανέτρεψε τον ρούν της ιστορίας και δημιούργησε την καθ’ ημάς οικουμένην;
Τα Ομηρικά έπη και ο θαυμασμός στον Αιακίδη Αχιλλέα το επέτρεψαν.
Ποιό το σημερινό επικό μας αφήγημα, και ποιός ο θαυμασμός μας;
Μάλλον το “δικαίωμα” στην κατανάλωση σκουπιδιών της παγκόσμιας “μεγάλης βασιλείας” και η νεοανταλκίδεια ειρήνη.
Και να τα κροκοδείλια δάκρυα των παρασιτικών βδελλών, να αναγνωρίσουν οι ξένοι τα δεινά πού υπέστηκαν οι Έλληνες -όχι αυτοί βέβαια-, ώστε να παροχετεύσουν λίγο ακόμα αίμα, μην τυχόν χάσουν κάτι απο το βάρος τους.
Οι ευρύτερες μάζες, καθοδηγούμενες από το  ένστικτο της βραχυπρόθεσμης αυτοσυντήρησης, έχουν βρει τη δική τους ψυχολογικά βολική λύση…
Tο Έθνος το υπηρετούν ανέξοδα , γαλανόλευκα ράκη-οπότε το καλεί η περίσταση-, και έχοντας κατόπιν “ήσυχη τή συνείδηση”, το κλέβουν μόνιμα με παντοειδείς τρόπους.
Aπό τη φοροδιαφυγή, την αισχροκέρδεια και τα αυθαίρετα, ίσαμε τα ευκολοαπόκτητα πτυχία, τη χαμηλή παραγωγικότητα εργασίας και την κραυγαλέα ανισότητα ανάμεσα σ’ ό,τι παράγεται και σ’ ό,τι καταναλώνεται, με αποτέλεσμα την καταχρέωση και την πολιτική εξάρτηση του τόπου.
Ούτε οι αγορές είναι αποδεκτό να βαράνε κατά το συμφέρον τα νταούλια και οι λαοί μέσω των νόμιμα εκλεγμένων κυβερνήσεών τους να χορεύουν, ούτε και είναι εφικτό το αντίθετο.
Αυτό που έχει σημασία, είναι ένα κράτος να δανείζεται όσο λιγότερο γίνεται για ν’ αποφεύγει την υποτέλεια, να παράγει, να εξάγει, να εξασφαλίζει στους πολίτες του εργασία, αξιοπρέπεια, παιδεία, ασφάλεια, υγεία.
Να φροντίζει ποτέ να μην ενθαρρύνονται ο άκρατος καταναλωτισμός, η ανομία, η ατιμωρησία και η κενόδοξη αγυρτεία.
Χρειάζεται άμεσα επαναστατική μεταρρύθμιση στο σύστημα αξιών μας, στο παραγωγικό μας μοντέλο και στο εκπαιδευτικό μας σύστημα.
Διαφορετικά, άδικα αναλωνόμαστε, χαλάμε τις καρδιές μας και διασταυρώνουμε τα ξίφη μας στα λεκτικά πεδία των εξ αρχής και για όλους μας, χαμένων μαχών.
Χώρα που δανείζεται όσο λιγότερο γίνεται για ν’ αποφεύγει την υποτέλεια, παράγει, εξάγει, εξασφαλίζει στους πολίτες του εργασία, αξιοπρέπεια, παιδεία, ασφάλεια, υγεία, φροντίζει ποτέ να μην ενθαρρύνονται ο άκρατος καταναλωτισμός, η ανομία, η ατιμωρησία και η κενόδοξη αγυρτεία Δεν χρειάζεται να αποφεύγει το δανεισμό.
Θα έχει το πάνω χέρι, οι αγορές θα παρακαλάνε να της δανείσουν με αρνητικό επιτόκιο.
Αυτή είναι η πικρή αλήθεια, πού προσπαθούν να διαστρέψουν οι διάφοροι σωτήρες.