Τό ραντεβού με τό Σουλτάνο…

ΜΠΟΥΦΟΣ

Στις 17 Νοεμβρίου ο Έλληνας πρωθυπουργός θα επισκεφθεί την Τουρκία έπειτα από ταχείς συνεννοήσεις με την τουρκική πολιτική ηγεσία.
Ο κ. Τσίπρας θα έχει συναντήσεις με τον Τούρκο ομόλογό του Αχμέτ Νταβούτογλου, αλλά και με τον πρόεδρο της χώρας Σουλτάνο Ταγίπ Ερντογάν. Η ατζέντα του Έλληνα πρωθυπουργού περιλαμβάνει -και καλά-το προσφυγικό, αλλά και ζητήματα που αφορούν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Καλό είναι νά γνωρίζουμε ότι το 1995, η Τουρκική εθνοσυνέλευση υιοθέτησε πρόταση της τότε Πρωθυπουργού Τανσού Τσιλέρ, η οποία αφορούσε την παροχή εξουσιοδότησης προς την τουρκική κυβέρνηση, προκειμένου να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα, συμπεριλαμβανομένων και των στρατιωτικών, για τη διατήρηση και την υπεράσπιση των “ζωτικών συμφερόντων” της Τουρκίας, σε περίπτωση που η Ελλάδα αποφάσιζε την επέκταση των χωρικών της υδάτων πέραν των 6 ναυτικών μιλίων.
Πρόκειται για τη γνωστή απόφαση του “casus belli”, η οποία λήφθηκε λίγες ημέρες αφότου η Ελλάδα είχε κυρώσει τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (Montego Bay), δηλώνοντας ότι έχει αναφαίρετο δικαίωμα να επεκτείνει το εύρος των χωρικών της υδάτων μέχρι τα 12 ναυτικά μίλια, σε οποιοδήποτε χρόνο θα το αποφάσιζε εκείνη.
Η απόφαση αυτή ισχύει και σήμερα, με την Τουρκική πλευρά να αποφεύγει επιμελώς κάθε συζήτηση περί του θέματος, συνδέοντας σε κάθε σχετική νύξη την άρση του “casus belli”, είτε με παραίτηση της ελληνικής πλευράς από το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων μέχρι τα 12 ναυτικά μίλια, είτε και με άλλα κατά καιρούς παράλογα αιτήματα.
Η Τουρκία όμως,από το 1964 έχει επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στον Εύξεινο Πόντο και στη Μεσόγειο στα 12 ναυτικά μίλια.
Σε κάθε περίπτωση γεννώνται αμφιβολίες για το κατά πόσον τυχόν παραίτηση της Τουρκίας από το “casus belli” θα επέφερε σημαντική αλλαγή και θα συνιστούσε ειλικρινή προσπάθεια εξομάλυνσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων, πέραν του πρόσκαιρου εντυπωσιασμού και της επικοινωνιακής διάστασης, που θα διευκόλυναν την Άγκυρα να προβάλλει μία – “ανταλλάξιμη” φυσικά – “μεγαλοθυμία και υποχωρητικότητα”.
Ο σημερινός Πρωθυπουργός της Τουρκίας στο γνωστό βιβλίο του ‘Στρατηγικό βάθος, η διεθνής θέση της Τουρκίας”, αποδίδει σε στρατηγικά λάθη της Τουρκίας το γεγονός ότι μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν μπόρεσε να ανακτήσει τα Δωδεκάνησα, ώστε να διαμορφώσει μια διαφορετική κατάσταση στο Αιγαίο.
Υποστηρίζει ότι η εγγύτητα σημαντικού μέρους των ελληνικών νησιών στη Μικρασιατική ακτή, ώστε να μπορούν να αποτελέσουν επιχειρησιακή βάση εναντίον της Μικράς Ασίας, αλλά και το γεγονός ότι περικυκλώνουν τους υδάτινους διαδρόμους που εξασφαλίζουν το πέρασμα από την Προποντίδα στη Μεσόγειο, συνιστούν ένα πολύ σοβαρό κενό ασφάλειας για την Τουρκία.
Σε περίπτωση δε που ισχύσει η επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας στα 12 ναυτικά μίλια, η Τουρκία δεν θα έχει στην πράξη πρόσβαση στο Αιγαίο χωρίς την άδεια της Ελλάδας.
Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: Μήπως “μαγειρεύεται” κάτι για το Αιγαίο;
Ας πούμε μια άρση του “casus belli” από τη μία πλευρά, συνοδευόμενη από υπαναχώρηση όσον αφορά το κυριαρχικό δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια από την άλλη (Γιουνγκερ… πρέπει να τσακωνόμαστε τώρα για 10 χιλιόμετρα θαλάσσιου πλάτους;).
Αυτό στην καλύτερη περίπτωση.
Τό επικίνδυνο είναι να μοιρασθεί το Αιγαίο στα δύο, σε σχέση με την έρευνα-διάσωση (SAR) … ποιος είναι πού και για ποιο πράγμα αρμόδιος ή να σώσουμε ανθρώπινες ζωές;
Άν συμβεί  αυτό, στο κοντινό μέλλον, ότι διαδραματίζεται σήμερα στις ακτές της Λέσβου (με πρωτεύουσα τη Μυτιλήνη), θα μεταφερθεί στις ακτές της Σκύρου, της Λήμνου, της Αλονήσου και (γιατί όχι) της Εύβοιας.
Ο Μαραθώνας όπου αναχαιτίσθηκαν οι Πέρσες είναι πιο πίσω,κι  ακόμα πιο πίσω η Σαλαμίνα, όπου τους βουλιάξαμε.
Έλα μωρέ,έχουμε περιθώρια…