Πιστεύουν άραγε οι αριστεράντζες κυβερνο-Συριζαίοι ότι τα σύνορα είναι πληγές στο σώμα του πλανήτη;

ΝΤΑΒΟΥΤΟΓΛΟΥ

Στή σύνοδο κορυφής δεν πάρθηκε καμιά πρωτοβουλία ή μέτρο ώστε να σταματήσει η κύρια αιτία που δημιουργεί το πρόβλημα, δηλαδή ο πόλεμος στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.
Αυτό που απασχόλησε ήταν το σταμάτημα της ροής των προσφύγων και μεταναστών κυρίως στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης .
Τα μέτρα που πάρθηκαν -αυτά της δημιουργίας κέντρων καταγραφής σε ελληνικά νησιά και την Τουρκία- στοχεύουν στην ελεγχόμενή μείωση και ταυτόχρονα επιλογή ειδικοτήτων (μηχανικών γιατρών εργατών) που είναι απαραίτητες στις χώρες υποδοχής.
Είναι αμφίβολο αν αυτά τα μέτρα θα υλοποιηθούν και σε τι βαθμό, αν θα έχουν κάποια αποτελέσματα, αν θα σταματήσουν να πνίγονται παιδιά στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο.
Αστυνόμευση μέσω ναυτικών περιπολίων στο θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου,δηλαδή προτάσεις και μέτρα που υπήρχαν από την ΕΕ (πχ Frontex) επιδιώχθηκε να αντικατασταθούν, με κοινές περιπολίες από την Ελλάδα και την Τουρκία.
Γενικόλογη ήταν η τοποθέτηση του πρωθυπουργού: “Συνεργασία με βάση το διεθνές δίκαιο” ή “ναι στην ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ πληρώντας όλες τις προϋποθέσεις”.
Η Ελλάδα, η Κύπρος και τα Βαλκάνια αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι, και μάλιστα βαρύνουσας σημασίας, στο ηγεμονικό παιχνίδι της Άγκυρας.
Ειδικότερα σε ότι αφορά την Ελλάδα, οι στρατηγικοί σκοποί στο Αιγαίο αλλά και στη Θράκη είναι σαφείς.
Σκοποί οι οποίοι αποκρυσταλλώθηκαν από τον κ. Νταβούτογλου σε μια ώριμη για την Τουρκία στιγμή και ελάχιστα απέχουν εν προκειμένω από τη θέση των κεμαλικών και ιδιαίτερα των τούρκων στρατηγών.
Ακόμα και εάν τελικά η σημερινή στρατηγική της Άγκυρας αποδειχθεί ανεδαφική σε ότι αφορά την πραγμάτωση των στόχων της στο σύνολό τους, υπάρχει το σοβαρό ενδεχόμενο να επιτύχει κατ’ ελάχιστον στην εκπλήρωση των στόχων της στην Κύπρο και στο Αιγαίο.
Είναι δε γεγονός ότι μεγάλα εμπόδια για την πραγμάτωση του νεο-οθωμανικού οράματος αποτελούν τόσο η απουσία τουρκικού ελέγχου στο Αιγαίο όσο και η Κύπρος.
Τυχόν συμμετοχή σε ένα πολιτικό διάλογο με την Τουρκία απαιτεί καθαρό σχέδιο για έναν καλά υπολογισμένο “συμβιβασμό” ,καθώς και ένα συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα, ώστε να αποκλεισθεί κάθε περίπτωση υποχώρησης ή εμπλοκής σε χρονοβόρες και αδιέξοδες συνομιλίες, οι οποίες επιδεινώνουν τη θέση της Ελλάδας αλλά ουδόλως ζημιώνουν την τουρκική πλευρά.
Τα ζητήματα των χωρικών υδάτων, της υφαλοκρηπίδας και της χάραξης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, εφόσον λύνονταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα επηρέαζαν καθοριστικά τη γεωπολιτική και γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας από τα Δαρδανέλια ως την Ανατολική Μεσόγειο.
Η Αθήνα έχει να αντιμετωπίσει μια νέα “ναυτική στρατηγική” εμπνεύσεως του κ. Νταβούτογλου, δια της οποίας η Άγκυρα θέλει να παγιώσει μια “ζώνη ασφαλείας” στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο, να επιβάλει σταδιακά (με πολιτικά αλλά και στρατιωτικά μέσα) μια “συγκυριαρχία” με την Ελλάδα ως τον 25ο Μεσημβρινό στο Αιγαίο και να αρνηθεί την υφαλοκρηπίδα του Καστελόριζου, μέσω της οποίας ενώνονται οι ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου.
Συνεπώς εάν πρόκειται να χάσει η Τουρκία από τα ανατολικά (Κουρδιστάν) θα βρεθούν “ισοδύναμα” στα δυτικά.
Και οι συνθήκες, τόσο οι σημερινές όσο και στην εξέλιξή τους, μάλλον προσφέρονται.
Γιατί οι κυβερνώντες αποκρύπτουν βασικά καίρια ζητήματα που αφορούν τη χώρα όπως ότι οι προϋποθέσεις που βάζουν οι ευρωπαίοι στην Τουρκία είναι οι οικονομικοί δείκτες και οι μεταρρυθμίσεις, οι ιδιωτικοποιήσεις ή πλευρές που δεν αλλάζουν ισορροπίες εντός της ΕΕ;
Δεν έχουν μπει προϋποθέσεις που αφορούν τη χώρα μας όπως οι διεθνείς Συνθήκες και το διεθνές Δίκαιο που δεν αναγνωρίζει η Τουρκία- που εξακολουθεί να μην αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία.
Ουσιαστικά η Τουρκία από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 επιδιώκει, μέσω αμφισβήτησης, να παρακαμφθούν όσα προβλέπονται από τη Συνθήκη της Λοζάνης του 1923 κι από μετέπειθα διεθνείς Συμβάσεις για την υφαλοκρηπίδα, ένα θέμα για το οποίο η Ελλάδα υποστηρίζει λύση με βάση τις διεθνείς Συμβάσεις ενώ η Τουρκία μέσω διμερών πολιτικών διαπραγματεύσεων.
Ή για την Αιγιαλίτιδα Ζώνη για την οποία η Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 (που επικυρώθηκε το 1994) καθόρισε δικαίωμα επέκτασης στα χωρικά ύδατα μέχρι 12 μίλια.
Η Τουρκία εξακολουθεί να ισχυρίζεται ότι μια τέτοια εκδοχή θα τη θεωρήσει casus belli.
Επιγραμματικά, υπάρχουν κι άλλα προβλήματα: για την περιοχή εναέρια κυκλοφορίας, τον επιχειρησιακό έλεγχο στο Αιγαίο, για τη στρατιωτικοποίηση των νησιών, για τον εναέριο χώρο και την Περιοχή Έρευνας και Διάσωσης.
Όλες αυτές τις αμφισβητήσεις η Τουρκία επιδιώκει να τις εντάξει σε μια λογική του παράλογου.
Υποστηρίζει ότι επειδή κάποτε η Ελλάδα ήταν ενιαία με τη Μικρά Ασία, επομένως το Αιγαίο πρέπει να μοιραστεί στη μέση.
Γι’ αυτό βάζει όριο τον 25ο Μεσημβρινό και διεκδικεί κυριαρχία ανατολικά εκτός από τα νησιά εκείνα που τα ονόματα τους αναφέρονται στις Συνθήκες και τις διεθνείς Συμφωνίες ότι παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα.
Εγείρει έτσι τις ‘γκρίζες ζώνες”.
Αυτά είναι βασικά προβλήματα που έχουν υποχρέωση οι αριστερο-νεο-Χριστιανιστές κυβερνώντες να αντιμετωπίσουν με συγκεκριμένες ενέργειες στην πράξη κι όχι με κούφια λόγια-ώς συνήθως.