Δεν έχουν τέλος οι αντιφάσεις ιδεολογημάτων και πράξης…όλα είναι θέμα πολιτισμού και ειρηνικής συνυπάρξεως ανθρώπων και ψυχών..!

klouvi

Πάντα “ήταν βαρειά η φούντα του τσολιά”,κουβάλα πολίτη τώρα τη βαρειά φούντα στην πλάτη.
Οτι άφησαν όρθιο πίσω τους 400 – 500 χρόνια κυριαρχίας των Οθωμανών, βάλθηκαν μετά να τα καταστρέψουν Έλληνες κοτζαμπάσηδες -εμφύλιος μέσα στην επανάσταση, διχασμός, τρία ξενόδουλα κόμματα, δολοφονία Καποδίστρια-, μετά Έλληνες “ανερχόμενοι αστοί” και τζογαδόροι νεόκοποι πολιτικοί τυχοδιώκτες του 1897.
Μετά διχασμός Βενιζελικών – Λαικών, Μικρασιατική τρέλα, ύστερα οι αμφίπλευροι τρελοί πολιτικοί κερδοσκόποι που προκάλεσαν τον μόνο Εμφύλιο στην Ευρώπη αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο, τώρα η ξοφλημένη, παρακμιακή ολιγαρχική ελίτ θέλει να πιεί και τις τελευταίες ρανίδες αίματος της λιπόσαρκης, υπόλοιπης Ελληνικής κοινωνίας.
Αυτή είναι η Ελληνική τραγωδία δύο αιώνων…
Δεν έχουν τέλος οι αντιφάσεις ιδεολογημάτων και πράξης…
Ο Στάλιν έκανε συσσώρευση κεφαλαίου με γενικευμένο δημοσιο-υπαλληλισμό,ο Μάρξ προανήγγειλε τον “ιδεατό” σοσιαλισμό, ώς “συνασπισμό των ελευθέρων παραγωγών”,οι Κινέζοι έχουν savage capitalism υπο την ηγεσία του ενός κομμουνιστικού κόμματος…
Εθνική πολιτική ισονομίας, δικαιοσύνη, συνεκτική κοινωνία, δυστυχώς παραμένουν στα αζήτητα για την πολιτική μας τάξη.
Δεν υπάρχουν σοβαροί φιλελεύθεροι στην Ελλάδα, αμερικανικού ή έστω βορειοευρωπαικού τύπου,μόνο ιμιτασιόν μεσανατολικής κοπής, μαιμούδες φιλελεύθεροι.
Η φιλελεύθερη οικονομική θεωρία αποδέχεται γενικά την αγορά ως υγιή, ορθολογικό μηχανισμό ρύθμισης… εντελώς αντίθετα με την άποψη ότι οι αγορές είναι ανορθολογικές και μπορούν να έχουν χαοτικές συμεπριφορές, άρα έχουν ανάγκη εξωτερικό σύστημα ρύθμισης, πολιτική ρύθμιση με κριτήρια κοινωνικής συνοχής και ηθικής (όχι νόμιμης) δικαιοσύνης, δηλαδή εξωοικονομικά κριτήρια,κριτήρια αναδιανομής.
Το πολιτικό μας φάσμα αρχίζει απο μια ασυμβίβαστα δημοκρατική, μη μπολσεβίκικη αναδιανεμητική αριστερά -θυμάμαι τήν άποψη της Λούξεμπουργκ για “την ελευθερία που είναι μόνον αυτών που σκέφτονται διαφορετικά” ή τους Αυστρομαρξιστές του μεσοπολέμου, ή την ΕΔΑ του μενσεβίκου Πασαλίδη του 1960 ή τον Μπερλινγκουέρ ή το ατυχήσαν πέιραμα του ΚΚΕεσωτ. και του ΣΥΝ τύπου Παπαγιαννάκη.
Προχωρά στην Σοσιαλδημοκρατία – που δεν υπάρχει και δεν υπήρξε δυστυχώς στην Ελλάδα ως σοβαρή πολιτική δύναμη (το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν ποτέ σοσιαλδημοκρατία).
Και φθάνει, υπό όρους, μέχρι ένα δημοκρατικό, μη λαïκίστικο κέντρο ή και κεντροδεξιά “γαλλικού τύπου” με σαφώς τονισμένα κοινωνικά αναδιανεμητικά χαρακτηριστικά (ο παλιός Γκωλισμός).
Δεν υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα, αξιόμαχη πολιτική δύναμη,μόνο διεσπαρμένες δυνάμεις υπάρχουν σε πολλά κόμματα, αλλά διεσπαρμένες.
Θα αυξηθούν οι φόροι,και θα αυξηθούν στο μέλλον πιό πολύ,αυτή είναι η πικρή αλήθεια πού προσπαθούν να διαστρέψουν οι όποιοι πολιτικάντηδες λαϊκιστές των κομμάτων.
Πώς θα συντηρηθούν οι 23.000 κρατικοί οργανισμοί με τούς παχυλούς μισθούς των υπαλλήλων τους;, τα ενοίκια 34.500 κτηρίων πού τούς στεγάζουν, το κόστος απόκτησης και συντήρησης 40.000 κρατικών αυτοκινήτων, οι παχυλοί μισθοί των δεκάδων χιλιάδων μελων ΔΣ, τους παχυλούς μισθούς των δεκάδων χιλιάδων συμβούλων και παρασυμβούλων, οι οποίοι μισθοδοτούνται για ταυτόχρονη συμμετοχή τους σε δεκάδες επιτροπές, τους δεκαδες χιλιάδες νομικούς συμβούλους, κ.ο.κ.
Ποιός θα πληρώσει την πλήρη κρατική αφασία σε όλους τους τομείς;
Ποιός θα πληρώσει την κρατική ασυδοσία των προμηθειών σε ημέτερους, τα κονδύλια σε άχρηστα έργα (για να πληρωθούν μίζες), την υποαπασχόληση και την κλεψιά των κρατικών ΔΕΚΟ;
Τι να πρωτογράψει κανείς;
Αλήθεια, τι άλλαξε ακριβώς η οικονομική κρίση;
Το αίμα περιορίζεται και οι βδέλλες αγωνιούν για το μέγεθός τους;
Ο δεσμός της βδελλοκρατίας με ξένη επιστασία και η μόνιμη καταδίκη στην μιζέρια της εθνοκρατικής υποανάπτυξης, επι διακόσια περίπου χρόνια κρατικής μητροπολιτικής δομής των Ελλήνων, δεν λύθηκε και ούτε υπάρχει διάθεση νά λυθεί.
Είναι ο σύγχρονος Γόρδιος Δεσμός,δεν λύνεται πιά,να κοπεί μόνο μπορεί.
Κρίμα για αυτό το ιστορικό έθνος με την τρισχιλετή του γνωστή και τεκμηριωμένη Ιστορία.
Οδηγείται αναπότρεπτα στον ιστορικό του αφανισμό.
Η ελπίδα πεθαίνει βέβαια τελευταία.
Ποιός (στην εποχή του) ανέμενε ότι ένας νεαρός Μακεδόνας θα έκοβε τον Γόρδιο Δεσμό καί θα δημιουργούσε την ελληνιστική Οικουμένη που ανέτρεψε τον ρούν της ιστορίας και δημιούργησε την καθ’ ημάς οικουμένην;
Τα ομηρικά έπη και ο θαυμασμός στον αιακίδη Αχιλλέα το επέτρεψε.
Ποιό το σημερινό επικό μας αφήγημα και ποιός ο θαυμασμός μας;
Το “δικαίωμα’ στην κατανάλωση σκουπιδιών της παγκόσμιας “μεγάλης βασιλείας” και η νεοανταλκίδεια ειρήνη;
Και να τα κροκοδείλια δάκρυα των παρασιτικών βδελλών, να αναγνωρίσουν οι ξένοι τα δεινά πού υπέστηκαν οι Έλληνες (όχι αυτοί βέβαια), ώστε να παροχετεύσουν λίγο ακόμα αίμα, μην τυχόν χάσουν κάτι απο το βάρος τους.