Κι εμείς οι τρεις στον καφενέ,τσιγάρο πρέφα και καφέ…

ΝΑΛΕΔΙ

Καί σού λέει ο άλλος …”ο οικονομικός πλουραλισμός καθορίζει την πολιτική στάση”…έλα ρέ φίλε…
Βαρέθηκα να βλέπω ένα κόσμο που πιστεύει στο εύκολο χρήμα, που κάνει είδωλο κάθε βλάχο που οδηγάει κάμπριο, κάθε λαμόγιο που βγάζει εύκολα χρήματα και πατάει επί πτωμάτων προκειμένου να ικανοποιήσει το συμφέρον του.
Από την αρχαιότητα, οι ευφυείς μας πρόγονοι εξέφραζαν την πλήρη τους αντιπάθεια και απέχθεια για κάθε λογής χειρωνακτικές και κουραστικές δουλειές (χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι φιλόσοφοι της κλασικής Αθήνας, οι οποίοι, αν και φωτισμένοι κατά τα άλλα, δεν νοούνταν καν να δουλέψουν για να ζήσουν, αφήνοντας αυτό το “προνόμιο” στους δούλους τους ή τις παχυλές δωρεές διαφόρων μαικήνων), δεν μπορεί κανείς να πει ότι αυτό είναι ένδειξη αδιαφορίας, παρά μόνο μια ενδεχόμενη στάση αντιμετώπισης της καθημερινότητας, αποτέλεσμα του πιο ράθυμου τρόπου ζωής και των αντιλήψεων του τότε (δυστυχώς, εκείνες τις εποχές η ύπαρξη δούλων θεωρούταν, ακόμα και από τους πλέον ανθρωπιστές και σοφούς, κάτι τελείως φυσιολογικό, δεδομένο και απαραίτητο, όπως η ύπαρξη του ηλεκτρικού ρεύματος στις μέρες μας).
Ο ωχαδερφισμός, με την σημερινή του έννοια και βαρύτητα, γεννήθηκε στο σκοτάδι της Τουρκοκρατίας, τότε που γεννήθηκαν και άλλες έννοιες – μελλοντικές μάστιγες της ελληνικής κοινωνίας: το ρουσφέτι, ο ραγιαδισμός, το ραχάτι και ο μικρονοϊσμός.
Αν και οι πρόγονοί μας βρήκαν το ψυχικό σθένος να ξεσηκωθούν και να επαναστατήσουν, 400 χρόνια ζυγού από μια φυλή με απουσία μακραίωνης κουλτούρας μας άφησε βαθιά σημάδια, και τότε είναι που “κληρονομήσαμε” και όλα τα παραπάνω μελανά χαρακτηριστικά.
Θα μου πείτε, κι εμείς που είχαμε “μακραίωνη κουλτούρα”, πώς αφήσαμε τον εαυτό μας να επηρεαστεί, έστω και κάτω από το καθεστώς τεσσάρων αιώνων κατοχής;
Εμ, είναι που μας βόλευε και εμάς.
Πρώτα οι κοτζαμπάσηδες και οι τσιφλικάδες, έπειτα οι γαλίφηδες και οι καλοθελητές, στην συνέχεια οι βασιλιάδες και οι πίσω και μπροστά του θρόνου, μετά (επιτέλους) την πτώση της βασιλείας οι αντιδημοκράτες και οι παλινορθωσίτες, οι πραξικοπηματίες και ούτω καθεξής μέχρι τις μέρες μας, με τα 300 βουλευτικά καμάρια μας.
Πράγματι, άμα το σκεφτεί κανείς, δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα.
Όσο θεωρούσε ένας συνεργαζόμενος με τον πασά μεγαλοτσιφλικάς κτήμα του τα χωραφάκια των ταλαίπωρων υποτακτικών του, άλλο τόσο θεωρεί ένας οποιοσδήποτε σημερινός πολιτικός τσιφλίκι του τα ταμεία του κράτους και τα χρήματα των ταλαίπωρων φορολογούμενων.
Έτσι λοιπόν, δεχθήκαμε την μοίρα μας και βολευτήκαμε στο να αντιμετωπίζουμε τοιουτοτρόπως τα πράγματα.
Και δεν είναι μόνο οι πολιτικοί μας.
Είμαστε εμείς, άλλωστε και τους βουλευτές μας εμείς τους εκλέγουμε… πάλι καλά που κάνουμε τουλάχιστον κι αυτό.
Είμαστε εμείς ως σύνολο.
Κι εγώ μαζί.
Η λάθος νοοτροπία μας, ο συμφεροντολογισμός μας, η απάθεια και η εκνευριστική μειληχιότητά μας, τα σύνδρομα “έλα μωρέ, εμείς να’μαστε καλά” και “ό,τι φάμε, ότι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο …. μας” φαίνονται σε κάθε έκφανση της ζωής μας.
Στην δουλειά , στην διασκέδαση -που ξανακούστηκε άνθρωπος να δουλεύει σε γραφείο στις 7 το πρωί και την προηγούμενη να τα σπάει στα μπουζούκια, με συνέπεια να πάει στην δουλειά του μεθυσμένος, με μηδενικό ύπνο και άρα μηδενική απόδοση;
Στην απουσία στοιχειώδους ενδιαφέροντος όσων αφορά τις υποχρεώσεις αλλά και τα δικαιώματά μας ως πολίτες και ως άνθρωποι, στον τρόπο που φερόμαστε, στον τρόπο που κάνουμε σχέσεις, ακόμα και στον τρόπο που οδηγούμε…
Λογικό δεν είναι, άμα τα δικά μας μούτρα είναι τέτοια, τα καμάρια των βουλευτικών εδρών να είναι τρισχειρότερα, στον υπερθετικό βαθμό και να έχουν φέρει την χώρα εδώ που είναι τώρα;
Δεν θέλω να νομίσεις φίλε, πως με έπιασε η μισανθρωπιά μου.
Κανείς δεν συμπεριφέρεται έτσι γιατί το θέλει.
Είναι η απουσία παιδείας που ενεργοποιεί αυτό το μικρό πραγματάκι μέσα στα γονίδιά μας που λέγεται “τα γράφω όλα εκεί που δεν βλέπει ο ήλιος”.
Τα αίτια της απουσίας αυτής και οι τρόποι εξάλειψης του φαινομένου δεν θα αναλυθούν εδώ λόγω του τιτάνιου όγκου τους, άλλωστε όλοι μας έχουμε λίγο πολύ υπόψιν διάφορα facts επί του θέματος.
Το αποτέλεσμα όμως δεν είναι το ίδιο;
Είτε το κάνουμε από μη – πεπαιδευμένη αντίληψη και πώρωση ετών, όπως τώρα, είτε από κακία κι επειδή έτσι θέλουμε, δεν οδηγούμαστε στα ίδια;
Και πάλι δεν θα πάρει ο μικροαστούλης μισθό πείνας επειδή κάποιος άλλος θα επιδιώξει να αρπάξει όσο το δυνατόν περισσότερα, εκμεταλλευόμενος τους υφιστάμενούς του;
Και πάλι δεν θα καθόμαστε να μας πηδ@νε στο θέμα της εξωτερικής πολιτικής, έχοντας ως τρόπο αντιμετώπισης ένα “δε βαριέσαι”;
Και πάλι δεν θα έχουμε πυρκαγιές στα ελάχιστα πλέον δάση μας, επειδή κάποιος θα βαρεθεί να κουνήσει την χοντροκορμάρα του και να πετάξει τα μπουκάλια από τα μπυρόνια που κατέβασε και αντ’αυτού θα τα αφήσει μέσα στο ξέφωτο που αποφάσισε να ρυπάνει, δημιουργώντας έτσι μια θαυμάσια πιθανή εστία συγκέντρωσης των ηλιακών ακτίνων και άρα πιθανή εστία φωτιάς;
Έχουμε καταφέρει να μεταστρέψουμε την δημοκρατία, που με τόσο κόπο και αίμα αποκτήσαμε, σε πλήρη ασυδοσία.
Την δημοκρατία που ήθελαν να μας στερήσουν κατακτητές, αυταρχικά καθεστώτα, βασιλείς, ρουφιάνοι, κατοχικοί, χουντικοί και ούτω καθ’εξής…
Αυτήν την δημοκρατία την μετατρέψαμε σε κλωτσοσκούφι.
Και μέσα στην πλήρη νιρβάνα της ατιμωρησίας μας, στον θρόνο της αλαζονείας μας, στις ομίχλες του ωχαδερφισμού και τής αδιαφορίας μας, νομίσαμε υπερφίαλα ότι θα πληρώνουν μια ζωή οι άλλοι τα κερατιάτικά μας.
Αμ δε.
Όταν είσαι μέλος σε οργανισμούς και τους εκμεταλλεύεσαι, υποσχόμενος κάποια αποτελέσματα (βλέπε σαν κράτος την Ε.Ε., ατομικά δε όπου είναι υποχρεωμένος ο καθένας), κάποια στιγμή πρέπει να λογοδοτήσεις.
Να αποδείξεις ότι δεν κορόιδευες τους πάντες.
Γιατί αν αυτό έκανες… θα το πληρώσεις.