Το πρόβλημα είναι ότι χωρίς “κοινωνικό συμβόλαιο” καταρρέουν όλα.

ψεκα

Άντε κι όσοι ταξιδέψετε για εκλογές , μείνετε εκεί, για τις εκλογές Οκτώβρη και Νοέμβρη,και μετά… δημοψήφισμα.
Πως αλλιώς θα ξοδέψουμε την πρώτη δόση που πήραμε,σε ανάπτυξη…πα πα πα πα!
Και τι ακριβώς περιμένετε απόψε να πει ο κ. Τσίπρας , πάνω στα ζητήματα γιά ανεργία, παιδεία, πρόσφυγες, όταν είχε τάξει 300.000 νέες θέσεις εργασίας και έχει να επιδείξει αύξηση της ανεργίας, όταν, έχει εκδηλώσει, έμπρακτα, την αντίθεσή του στην πολιτική του Υπουργού του – που είχε κηρύξει πόλεμο κατά της αριστείας- στέλνοντας τα παιδιά του σε σχολείο προσχολικής αγωγής με μηναίο κόστος ίσο με 3 βασικούς μισθούς, και όταν στο θέμα των προσφύγων, το επτάμηνο έργο της κυρά Τασίας, υπολείπεται του ολιγοήμερου έργου της υπηρεσιακής κυβέρνησης;
Άλλωστε ο καθένας κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα και ο κ. Τσίπρας, για μια ακόμα φορά, κάνει ψάρι το… κρέας.
Μας λέει ότι αντιπροσωπεύει το Νέο, και, εδώ που τα λέμε, έχει επιχειρήματα… Ένα ολοκαίνουργιο… Νέο μνημόνιο και μια στελεχιακή πραμάτεια σκέτη φρεσκαδούρα -Φλαμπουράρης, Κουρουμπλής, Χουντής, Βούτσης, Δρίτσας , Κατρούγκαλος, κυρά Τασία..αμάν, με έπιασαν τα αρθριτικά πριν από την ώρα μου.
Μάλλον πώς από το πολύ “ψέκασμα” έχει χάσει τον ειρμό του.
Πρώτα δήλωνε πως μόνο με τους Ανέλ θα σχηματίσει Κυβέρνηση, παρά το γεγονός ότι ζήταγε και αυτοδυναμία.
Τώρα ζητάει το ελάχιστο, δηλαδή μόνο δύο παραπάνω βουλευτές ώστε να έχει 151 και να μη χρειάζεται δεκανίκια.
Και όποιος ερμηνεύει ότι χαρακτηρίζει εμμέσως πλην σαφώς τους Ανέλ δεκανίκια κάνει σφάλμα,έχει αντιληφθεί πως οι Ανέλ δε βλέπουν Βουλή, οπότε υπ’ αυτή την έννοια δε θέλει (άλλα) δεκανίκια.
Το δε γεγονός ότι ως Πρωθυπουργό τελικά τον πήγαν “καροτσάκι” μετά τις περήφανες επίπονες διαπραγματεύσεις, ουδόλως τον ενοχλεί,και μάλλον σε αυτό ποντάρει για να τον προτιμήσουν ξανά οι έξω.
Τις εκλογές είθισθαι νά τις κερδίζει όποιος έχει να δώσει μια προοπτική στον κόσμο.
Η προοπτική για τον τόπο δεν μπορεί να εξαντλείται μόνο στη δέσμευση για την εφαρμογή του χειρότερου μνημονίου που ήρθε ποτέ στη χώρα.
Εδώ ακριβώς έχουν πέσει στην παγίδα του Τσίπρα πρώτη απ’ όλους η ΝΔ η οποία αποφεύγοντας το λαϊκισμό, εξαντλεί τον όποιο προγραμματικό της λόγο στην κριτική προς το Σύριζα και επί της ουσίας δεν έχει να υποσχεθεί τίποτα άλλο παρά μόνο την εφαρμογή του μνημονίου του Τσίπρα στο όνομα της σταθερότητας της χώρας.
Και έτσι ο Τσίπρας έχει το χώρο να λαϊκίζει,ότι είναι ακόμα νέος και άφθαρτος και μπορεί να κάνει τις μεγάλες τομές που έχει ανάγκη η χώρα πέρα και έξω από το μνημόνιο.
Το ότι δεν ασκείταιι καλή αντιπολίτευση ,δεν εξηγεί βεβαίως γιατί ο κόσμος επιμένει σε ένα “κόμμα’ χειρότερο από την αντιπολίτευση.
Το 17ο και 18ο αιώνα στη μακρινή Δύση, τύποι σαν τον Χομπς και τον Λοκ έγραφαν τις θεωρίες τους για το κοινωνικό συμβόλαιο, προσπαθώντας να εξηγήσουν τη φύση και τη θεμελίωση της πολιτικής κοινωνίας και τις σχέσεις κράτους και κοινωνίας.
Στην Ελλάδα μπορούμε να πούμε ότι έγινε διάλυση του “κοινωνικού συμβολαίου”, στη μεταπολίτευση, η άτυπη συμφωνία των πολιτών με τα δυο μεγάλα κόμματα, ήταν “εμείς σας ψηφίζουμε, εσείς μας δίνετε λεφτά, είτε με το να μας διορίζετε στο δημόσιο είτε με το να μας αφήνετε να φοροδιαφεύγουμε”.
Όλα πήγαιναν καλά και ο έλληνας απολάμβανε μια πρωτοφανή ευημερία για δεκαετίες, αποκτώντας σπίτια και αμάξια, σπουδάζοντας όλα τα παιδιά του, πηγαίνοντας διακοπές όπου ήθελε, αγοράζοντας κάθε γκάτζετ και ρούχο φίρμας.
Όμως, κάποια στιγμή τα λεφτά με τα οποία τροφοδοτούνταν αυτή η ευημερία τέλειωσαν.
Το κράτος πλέον είχε χρεωθεί τόσο πολύ που δεν μπορούσε να δανειστεί άλλο. Τότε έγινε το “ανήκουστο”,διαπράχθηκε ένα έγκλημα ανάλογης βαρύτητας με εκείνο που διέπρατταν παλιά οι επίορκοι.
Τα δυο κόμματα εξουσίας έσπασαν το συμβόλαιο.
Πρώτα το έκανε το Πασόκ, το κόμμα που επινόησε και θέσπισε το συμβόλαιο, πληρώνοντας βαρύτατες συνέπειες.
Αμέσως μετά το παραβίασε η ΝΔ αλλά δεν έχασε τόσο πολύ, εν μέρει γιατί οι ψηφοφόροι της δε συμμετείχαν στο συμβόλαιο τόσο παθιασμένα, όσο οι πράσινοι ή αυτό δε νοηματοδοτούσε τη ζωή τους τόσο έντονα -ο homo pasokus, ο παρασιτικός τύπος ανθρώπου που αντιγράφει ιδέες και τρόπους ζωής, θέλει μόνο την ευκολία και την επίδειξη, ήταν δημιούργημα του πασοκ.
Το πρόβλημα είναι ότι χωρίς κοινωνικό συμβόλαιο καταρρέουν όλα.
Η κοινωνία δε βλέπει άλλο λόγο να συνεχίσει να υπάρχει ως οργανωμένη σε πολιτεία οντότητα.
Ο πολίτης απεμπολεί τις συλλογικές υποχρεώσεις του,γι αυτό δεν τον νοιάζει που το κράτος δεν έχει πια σύνορα και μπαίνει μέσα όποιος θέλει.
Ο καλομαθημένος έλληνας, τσαντισμένος που τον κορόιδεψαν και επειδή γνωρίζει ότι δε θα φτιαχτεί άλλο συμβόλαιο, αισθάνεται ότι δεν τον νοιάζει και δεν τον δεσμεύει πια τίποτα απολύτως.
Είναι αποφασισμένος να εκδικηθεί αφήνοντας τα πάντα να γίνουν ρημαδιό. Παράλληλα, λόγω κουτοπονηριάς(ευαισθησία αποκαλείται), και έχοντας μαζέψει τα ευρώ του κάτω από το στρώμα, ελπίζει ότι με κάποιο τρόπο θα τη σκαπουλάρει, ίσως με τη βοήθεια του Αλεκάκου τού κατά κόσμον “γελαστού παιδιού”.
Η παραπάνω ερμηνεία αν προστεθεί στη μελέτη του φαινομένου του εθνομηδενισμού και σε κάποιες ψυχολογικές παρατηρήσεις ,όπως ότι αν κάνεις κάτι κακό -η ενοχή αντιμετωπίζεται πιο εύκολα ξανακάνοντας το ίδιο κακό, βοηθάει να καταλάβουμε τι γίνεται στην πατρίδα.
Με άλλα λόγια, έρχεται κατακλυσμός γιατί αφενός οι αντικειμενικές συνθήκες είναι πολύ αρνητικές και αφετέρου ο κόσμος είναι τελείως ανέτοιμος κι απρόθυμος να αντιδράσει σωστά.
Κι άν βγει πρώτο πάλι το Σύριζα ,η καταστροφή θα γίνει με ασύλληπτους ρυθμούς.