Απαραίτητο είναι να επικρατήσει ένας Πολιτικός Ρεαλισμός…

ΑΛΗΘΕΙΑ

Απαραίτητο είναι να επικρατήσει ένας Πολιτικός Ρεαλισμός
Όλοι αυτοί οι “πολιτικά ενδιάμεσοι” , με την “ιδεολογική πλαστικότητα” , ώστε να “χωρούν” σε κάθε Νέο κίνημα Διατήρησης τού Βολέματος, μέσα στήν συριζανελική ετερόκλητη συμμαχία βρήκαν τούς εκπροσώπους που τούς ταιριάζουν.

Θά αντιδράσουν μόνο όταν αρχίσουν να τούς θίγουν το μικροαστισμό.

Είναι ένας ψιλο-μεθυσμένος στό δρόμο ξημερώματα, και ο πρώτος φίλος που συναντά..του αναλύει πόσο καλό είναι το πρωινό περπάτημα, τί κακό κάνει το ποτό κλπ.
Ο δεύτερος φίλος, η παρέα του, τού λέει ΄΄ρε δέν τον παρατάς να πάμε για ένα τελευταίο ποτάκι να γουστάρουμε΄΄
Τί λέτε να έκανε;
Ποιός του έλεγε το ωφέλιμο;
Επικρατεί ένας άκρατος «Νεο-Λουδισμός» , μέ σκοπό την απαξίωση οποιουδήποτε σύγχρονου μέσου και εξοπλισμού και της προώθησης ενός (απλού) τρόπου ζωής, απαλλαγμένου από τις «αρνητικές» επιπτώσεις της τεχνολογικής επανάστασης που τάχατες επιφέρει στις κοινωνίες,

Το Νεο-Λουδιστικό κίνημα, έχει στενή σχέση με την αντι-παγκοσμιοποίηση, τον αναρχοπρωτογονισμό, την «ριζοσπαστική» οικολογία και την βαθιά οικολογία.Προέρχονται από τους Λουδίτες, που έδρασαν στη Βρετανία μεταξύ 1811 και 1813 και έγιναν γνωστοί από τις μηχανές που κατέστρεφαν, κατά τη διάρκεια της βιομηχανικής επανάστασης (κυρίως μηχανές ύφανσης-αργαλιούς).

Να αφυπνιστεί ο λαός, τά πρόσωπα, οι καταστάσεις, τά κόμματα και να γράψουμε Ιστορία.
Νομίζω πως θα έπρεπε να υπάρξει ένα πλαίσιο λιγότερο πολιτικό και περισσότερο πρακτικό.
Rule by example με περισσότερη πράξη.
Νομίζω μετά από όλα αυτά, θα μπορούσαμε, ίσως, να αντιπαρατεθούν οι πολιτικές δυνάμεις καθαρά επί του αποτελέσματος (έτσι για αλλαγή).
Ποιος διασφαλίζει και προσφέρει καλύτερη διαβίωση και μέλλον στους πολίτες, το job description άλλωστε.
Πέραν του ότι η αριστερά μόλις τώρα έχασε κάθε εντύπωση κυβερνησιμότητας, να δούμε και την ευθύνη του μη αντικρύσματος στην κοινωνία και τους νέους, λόγω όχι μόνο τού γερασμένου αφηγήματος, το αφήνω στους ταλαντούχους επικοινωνιολόγους αυτό, αλλά στη γερασμένη αποτελεσματικότητα.
Στους πραγματικούς όρους.
Εδώ προοδεύσαμε οικονομικά (προσωρινά) με δανεικά, όχι με κεντροδεξιές πολιτικές., όπως προόδευσαν άλλες χώρες.
Και εκεί θεωρούνται αδιανόητες συζητήσεις που σε εμάς γίνονται, για πολιτικές του 1917.
Η κεντροδεξιά δεν έχασε -μόνο- την ιδεολογικοθεωρητική μάχη.
Έχασε την πρακτική μάχη,συνδέθηκε με νεποτισμό και όχι με αποτελέσματα,δηλαδή δεν πρόλαβε κανείς εδώ να δει όφελος από αποκρατικοποίηση, ώστε να υπάρχει ανάχωμα στο λαϊκισμό του… ‘ξεπουλάτε’, του κάθε Αυτιά .
Δεν πρόλαβε κανείς να δει όφελος από αξιοκρατία,για να καταδικάσει στην ουσία της την αναξιοκρατία και την ζημιά στην τσέπη που κάνει το πελατειακό κράτος.
Οι περισσότεροι Έλληνες στη μεταπολίτευση έβλεπαν ή προσδοκούσαν όφελος από το πελατειακό κράτος επομένως τι να καταδικάσουν, επικροτούσαν κιόλας.
Τώρα είναι η μόνη ευκαιρία,τώρα που βλέπουμε τη ζημιά συνολικά.
Ένα αφήγημα λοιπόν όχι στη βάση είσαι αριστερά-δεξιά-κέντρο, αλλά τι ΚΑΝΕΙΣ.
Και ας προκύπτει τι είσαι από το τι κάνεις, όχι τι λες, δηλαδή αυτό που σε γενικές γραμμές θέλουμε εμείς.
Όπως ελεύθερη οικονομία με σοβαρό επιτελικό κράτος, σοβαρή εξωτερική πολιτική, σεβασμός και αξιοκρατία στη δημόσια ζωή, σοβαρά πανεπιστήμια, σεβασμός στην ιστορία μας, και με το σοβαρό εννοούμε απλώς μετρήσιμα, best practices, όχι ό,τι κατεβαίνει στου καθενός το κεφάλι.
Θα υπάρχει πιστεύω ένα πρότυπο για κάθε τομέα, που μπορεί να προσαρμοστεί στην ελληνική πραγματικότητα του αύριο (του σήμερα δεν θέλουμε, ας το αφήσουμε).
Άλλο μιμητισμός (κακό) κι άλλο ένα υπόδειγμα (καλό), ας το λύσουμε κι αυτό το “διαφωτιστικό” πρόβλημα τελοσπάντων να πάμε παρακάτω.
Το λέω και για τη διαλεκτική Ευρώπη, δύση, ανατολή, λοιπά υπαρξιακά θέματα.
Ο τροχός δεν χρειάζεται να ξανανακαλυφθεί.
Απλά στην Ελλάδα του σήμερα, θα πρέπει να κοπούν “γόρδιοι δεσμοί”, για να τσουλήσει ο οποιοσδήποτε τροχός.