Στήν παραλία ή στο σπίτι…

ΑΠΟΧΗ

Η αποχή, που μπορεί να χαρακτηρισθεί “νικητής”, αποτελεί στην πραγματικότητα μια ήττα για το πολιτικό ή καλύτερα για το κομματικό σύστημα.
Όπως την Κυριακή έτσι και στις προηγούμενες ευρωεκλογές, η αποχή σχημάτισε πανευρωπαϊκή “κυβέρνηση” και μάλιστα αυτοδύναμη.
Το κλαμπ των Μπαρόζο, των Ρομπάι, των Ολι Ρεν, το κονκλάβιο των επιτροπάτων και των διευθυντηρίων, είναι προφανές ότι δεν διαθέτει επί της ουσίας καμία “νομιμοποιητική”βάση.
Το “δικαίωμά τους” να ορίζουν πρωθυπουργούς -Παπαδήμος- Κάννες-, να συντάσσουν Μνημόνια, να χρηματοδοτούν τράπεζες και να επιβάλουν λιτότητα, δεν απορρέει από καμία έγγριση τών λαών τής ευρώπης.
Ο πολυκερματισμός τών ψήφων σημαίνει ότι δεν ξέρουν τί να ψηφίσουν (δέν πείθονται) και δοκιμάζουν ότι τους γυαλίζει .
Εξ αλλού δεν υπάρχει καμία εμπιστοσύνη σε υποσχέσεις ούτε προοπτική για διορισμούς ,μονιμοποιήσεις και τέτοιου είδους θεάρεστες πρακτικές .
Αυτές οι εκλογές μπορούν να περιγραφούν με τον όρο ” όλοι εναντίον ολων”.
Είναι σκόπιμο να υπάρξει προβληματισμός σχετικά με τους λόγους που οδήγησαν/οδηγούν στην αποχή.
Σημαντικό προς αυτή την κατεύθυνση είναι να αντιμετωπισθεί ως δεξαμενή άντλησης δυνάμεων, με στόχευση οι απέχοντες να πεισθούν ότι η συμμετοχή τους έχει αξία. Και είναι λογικό αυτός που θα πείσει, να κερδίσει το μεγαλύτερο μέρος όσων αλλάξουν στάση, διότι δεν είναι λογικό να πείσεις κάποιον να ψηφίσει και αυτός να μη σε επιλέξει στην κάλπη.
Αυτό για να επιτευχθεί πρέπει να σταματήσει η προσέγγιση με τη λογική του “κομματικού τσοπάνη”, ο οποίος κραδαίνει την “γκλίτσα” με σκοπό να ξαναβάλει στη “στάνη” όσους θέλει να “επαναπατρίσει” αλλά χάνοντας ταυτόχρονα κάποιους άλλους προς άλλες “μάντρες”.
Σαφώς και ο “επαναπατρισμός” ψηφόφορων είναι σκόπιμος αλλά δεν πρέπει να αποτελεί αυτοσκοπό.
Η συντεχνία των “κομματικών τσοπάνηδων”, όπως κάθε συντεχνία, μόνο κακό κάνει.