Άντε παιδάκια μου πιό κεί….

ΛΕΜΙΝΓΚς

Η Ιστορία διδάσκει ότι τίποτα δεν διδασκόμαστε από αυτήν.
Πήγα να σηκώσω αυτά τα 60 ολόκληρα ευρώ απο τό ΑΤΜ στήν πλατεία τού χωριού.
Όπου ένα ζευγάρι νέων ,περιμένοντας κι αυτοί έχουν πιάσει την κουβέντα και δέν προχωρούν.
Έρωτας στην ουρά του ΑΤΜ… στό δελτίο για τά μετρητά.
Με συγκίνηση συλλογίζομαι ότι δεν φέρνουν μόνο αξιοπρέπια τούτοι δώ πού κυβερνούν ,μα λύνουν και το δημογραφικό!
Λυπούμαι πάρα πολύ για όσα σάς έχω καταλογίσει…“τυφλός ην και ανέβλεψα”.
Η κομματική κυβερνητική νομεκλατούρα επιδεικνύει μέ περίσσιο θράσος στοιχεία ανορθολογικής συμπεριφοράς .
Κουμπούρια ,ελληνικές σημαίες τής επανάστασης στη Μανη της 17ης Μαρτίου- επιδυκνείονται και κοσμούν τόν διαδυκτιακό τσαμπουκοπατριωτισμό.
Ένα μίγμα κατσαπλιά -που ετοιμάζεται να μετατρέψει την Ελλάδα σε Βόρειο Κορέα- και  τζιχαντιστή οπλισμένου με εκρηκτικά, που είναι έτοιμος να πεθάνει “μετά των αλλοφύλων”. Λέμινγκς που είναι έτοιμα να αυτοκτονήσουν ομαδικά βουτώντας στον γκρεμό.
Το χειρότερο απ’ όλα όμως είναι ότι υπάρχουν και αυτοί που πραγματικά επιθυμούν και ηδονίζονται με την ιδέα ενός Grexit που θα καταστρέψει τη χώρα.
Οποιαδήποτε αντίθετη πρόβλεψη χαλάει τη φαντασίωσή τους.
Τα πράγματα είναι πολύ επικίνδυνα για τη χώρα και πηγάζουν από τήν επικύνδινη απειρία και τις θολοιδεοληψίες πού κυριαρχούν.
Υπάρχει πολύ σοβαρός κίνδυνος για Εθνικό διχασμό και οι ευθύνες ανήκουν στη κυβερνητική πλευρά, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό.
Ακόμα και θεσμικοί παράγοντες που η θέση τους πρέπει να τους καθιστά πρωταγωνιστές της εθνικής συμφιλίωσης, έχουν μετατρέψει το αξίωμά τους σε εργαλείο διχασμού.
Αυτός ο τσαμπουκο-ψευτοπατριωτισμός, θα μπορούσε να ορίζεται ως η παράπλευρη ψυχεδελική ωφέλεια ενός υπαρκτού Αρμαγεδώνα.
Αν πάλι θέλει νά ερμηνεύσει κανείς με βάση τις ψυχολογικές θεωρίες, αυτήν την έξαρση τσαμπουκο-ψευτοπατριωτισμού , θα την κατέτασσε ίσως στην πρώτη φάση αντίδρασης σε μια μεγάλη απώλεια, που δεν είναι άλλη από την άρνηση της οδυνηρής πραγματικότητας, της ατομικής χρεωκοπίας του καθένα μας και της χώρας μας, αθροιστικά.
Αρνούνται να δεχτούν τήν πραγματικότητα του οικονομικού κραχ και εμφανίζουν τους τελευταίους σπασμούς ενός ωχαδερφικού ψευτοπατριωτισμού.
Οι επόμενες τρεις φάσεις ψυχεδέλειας στη μεγάλη απώλεια-σοκ,ο θυμός-η απογοήτευση-και τελικώς η αποδοχή, έπονται συνήθως, χρονικά.
Μέ αυτή την κυβερνητική σύνθεση, με αυτό το κομματικό υπηρεσιακό προσωπικό, οι δημιουργικές πολιτικές και η διακυβέρνηση για τήν όποια επανεκκίνηση καί για κοινωνική συνοχή είναι αδύνατες.
Σέ μια μακρά διαπραγμάτευση – οπερέττα, είδαμε το κακό πολιτικό μείγμα, την πολιτική απειρία και ανεπάρκεια των νεοφώτιστων , με αιθεροβάμονες φαντασιώσεις, κακές ΑνδρεοΠαπανδρεϊκές μιμήσεις (χωρίς έλεγχο του κόμματος) και αδυναμία να εκτιμηθεί η συγκεκριμένη κατάσταση.
Αυτό πού υπολόγιζαν και υπολογίζουν είναι να διατηρηθεί το αποτυχημένο μετεμφυλιακό (και κυρίως το μεταπολιτευτικό) “κοινωνικό συμβόλαιο” στην Ελλάδα, του πελατειακού κράτους και των εξασφαλισμένων πελατών του.
Όμως τό βασικό ερώτημα είναι “Ποιά Ελλάδα θέλουμε”;
Να συνεχίσουμε, έστω “με δάκρυα και ιδρώτα” (πού λεει κι ο κ. Βαρουφάκης), την επίπονη κοινή πορεία με την κοινή συντροφιά, αλλάζοντας όμως ως κοινωνία τον κρατικό “κακό εαυτό μας”, απορρίπτοντας επιτέλους τις κληρονομιές του μακροχρόνιου Οθωμανισμού και φροντίζοντας για κοινωνική συνοχή αντί για εγωϊσμό και λάϊφ-στάϊλ;
Ή ν’ ανοίξουμε πανιά για άγνωστες θάλασσες, μοναχικοί, αδιόρθωτοι και πτωχαλαζονικοί;
Η ζαριά τών ζαλισμένων απο τους καπνούς τζογαδόρων, έρχεται σαν μια νεροποντή που ταράζει όλο τον βάλτο, ελληνικό και ευρωπαϊκό, τον πλημμυρίζει και μετατρέπει τα στάσιμα νερά του σε κινούμενα.
Όσοι πολίτες έχουμε βιώσει τήν σκληρή πραγματικότητα τής ελεύθερης αγοράς και γνωρίζουμε τον τόπο μας και πού ανήκει, τη θέση μας μέσα στη σκληρότατη ελληνική κοινωνία του όψιμου καπιταλισμού και την διαδρομή μας, θα επιλέξουμε (αυτο ήταν άλλωστε και το προεκλογικό σύνθημα τών κυβερνώντων) να συνεχίσουμε “με δάκρυα και ιδρώτα” την επίπονη κοινή πορεία.
Αγωνιζόμενοι μαζί με τους εργαζόμενους της λοιπής Ευρώπης, μέσα από τήν κρίση αφού έτσι το θέλει η ιστορία.
Είμαστε σόφρωνες και βασικά δεν είμαστε αυτόχειρες.