Πόσες ακόμη αυταπάτες;

φτωχοσ

Eπικαλούνται την πατρίδα και τον πατριωτισμό,τα μεταΚομιντερνικά κακέκτυπα-τα παιδιά τού κομματικού σωλήνα μαζί με την “νταιλίδικη” δεξιά ,αυτοί που υπηρετούν το ήθος τού πώς θα λιγδώσει το άντερο – μόνο.
Η καρδιά που φλογίζεται από ανιδιοτελή αγάπη για την πατρίδα δεν περιλαμβάνεται …παρά τα κορκοδεiλια δάκρυα .
Βρισκόμαστε σε μια εποχή σύγχυσης όπου οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα τους.
Η πιο χαρακτηριστική εικόνα της φθοράς δεν είναι ο κυνικός εκμεταλλευτής αλλά ο κυνικός εκμεταλλευόμενος, ο κυνικός δυστυχής στο πλαίσιο της κοινωνικής και συλλογικής του ζωής, που αρνείται πεισματικά να αλλάξει τις βασικές συνθήκες της ζωής του, επιλέγοντας μια μακρόχρονη μικροαστική μιζέρια, και την ύπνωση εντός αυτής, την έξοδο από την οποία μερικές φορές νοσταλγεί- “θα μπορούσε να γίνει αλλά…”- αλλά ποτέ δεν αποπειράται.
Το ψέμα στα μεγάλα- στα αισθήματα, στις ιδέες, στη στρατηγική, στις κομβικές επιλογές- είναι η άμυνα της φθοράς.
Είναι το ψέμα η αμυντική ψευδολογία, η αδυναμία αντιμετώπισης της πραγματικότητας, με φτηνούς τακτικισμούς και με εξυπνακίστικα κόλπα.
Ο κυνικός δυστυχής– εκμεταλλευόμενος καθίσταται ο ιδεωδέστερος στυλοβάτης όσων τον περιορίζουν ασφυκτικά, ο πιο εμμονικός υπερασπιστής εκείνων που ληστεύουν τη ζωή του.
Η Ελλαδα της εργασίας και της προόδου και η Ελλαδα των βολεμένων, των κομπλεξικών και των ψεκασμένων.
Τό αναγγελθέν δημοψήφισμα ήταν μια κίνηση απελπισίας, μια κίνηση τακτικής για να πείσουν τους δανειστές ότι είναι ικανοί αυτόχειρες.
Η ουσία είναι ότι οι πιστωτές αποσύρουν την πρόταση τους και οι εξελίξεις είναι πυκνές.
Το ερώτημα στο δημοψήφισμα πώς θα τεθεί,άν “υπάρχει Ζωή μετά τον πολιτικό θάνατο”;
Το σχέδιο για την κατάληψη της εξουσίας (οχι της κυβέρνησης αυτη την έχουν) ήταν πολύ καλά οργανωμένο,και τίποτε άλλο δεν υπήρξε.
Ούτε διαπραγμάτευση, ούτε σχεδιασμός , ούτε ομάδα κρούσης, τίποτε.
Μόνον πρόθυμοι υπηρέτες αλλοτρίων σκοπών.
Τόλμησε ο Κοτζιάς ως υπεξ, προχθές, να πεί μέσα στα Σκόπια ότι είναι δικαίωμα των σκοπιανών να προσδιορίσουν το όνομά τους, “Μακεδονία”, και δεν κουνήθηκε φύλλο.
Δεν ένοιαξε κανέναν μα κανέναν.
Βρισκόμαστε ενώπιον ενός μυθριδατισμού της κοινωνίας;
Καί μάλλον έτσι είναι, γιατί σ΄έναν τέτοιο λαό ένας τέτοιος κυβερνήτης του πρέπει.
Εμείς όμως τί φταίμε;