Μια και ο χρόνος κινείται επιταχυνόμενος η κρεατομηχανή της κρίσης ανεβάζει στροφές καταπίνοντας κάθε αφελή σχηματισμό που πιστεύει ότι μπορεί να την ξεγελάσει, ή ακόμα χειρότερα να γυρίσει το χρόνο πίσω.

ΤΣΙΠΡΑΣ

Η κουβέντα για πρόωρες εκλογές ή δημοψήφισμα δείχνει αδιέξοδο, αναδεικνύει και καταδεικνύει το έωλο των προεκλογικών υποσχέσεων του Σύριζα τις οποίες τώρα δεν μπορεί να τηρήσει και διαπραγματεύεται χωρίς να κάνει σαφές που θέλει να το πάει.
Μεγάλο το πρόβλημα της αμφισημίας και της δισυπόστατης πολιτικής φυσιογνωμίας που είχε ο Σύριζα από την αρχή της συγκρότησής του.
Υποσχέθηκε δύο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη και τώρα αντιλαμβάνεται με τον πιο δραματικό για τη χώρα και την οικονομία τρόπο ότι ο κύκλος δεν τετραγωνίζεται.
Ο κ.Αλέξης Τσίπρας καλείται να αποφασίσει ποιο από τα δύο καρπούζια θα πετάξει για να προχωρήσει…
Η δήλωση του πλέον αρμόδιου – εάν δεχτούμε ότι υπάρχουν τέτοιοι στον Κυβερνητικό θίασο – που είναι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο οποίος είπε: “Η άποψη της Κυβέρνησης είναι ότι έχει μια νωπή λαϊκή εντολή …” συνεχίζοντας με επουσιώδη μπλα-μπλα.
Η Κυβέρνηση είναι η εκτελεστική εξουσία, με επικεφαλής τον Πρωθυπουργό και διατυπώνει λόγο δια του Κυβερνητικού εκπροσώπου.
Όταν αυτός δεν είναι σε θέση να πει ξεκάθαρα και απόλυτα ότι “Η Κυβέρνηση έχει νωπή λαϊκή εντολή” αλλά καταφεύγει σε “λεκτικές περικοκλάδες”, προκύπτει πως η Κυβέρνηση δεν έχει “εκτελεστική δυνατότητα” ούτε σε επίπεδο δηλώσεων, πόσο μάλλον σε επίπεδο έργου.
Με αυτή δε τη δήλωση ο Κυβερνητικός εκπρόσωπος καλύπτει πλήρως τις θέσεις περί εκλογών ή δημοψηφίσματος του Αντιπροέδρου της Βουλής, που δεν είναι μέλος της Κυβέρνησης, του βουλευτή κ. Λαπαβίτσα, που δεν είναι μέλος της Κυβέρνησης, του ευρωβουλευτή κ. Χρυσόγονου, που δεν είναι μέλος της Κυβέρνησης και κοντολογίς του μισού και πλέον Σύριζα.
Όσο για τον κ.Αλέξη Τσίπρα, δυστυχώς δεν μπορεί να αποφασίσει ποιο από τα δύο καρπούζια να πετάξει.
Θα πάει όσο φτάσει και με τα δύο.
Όσο δηλαδή αντέξει την καυτή πατάτα, την οποία θα του βρουν κάποιο τρόπο να την πετάξει.
Τέτοιο τρόπο ώστε και αυτός να λυτρωθεί και το πόπολο να συμβιβαστεί με μια λύτρωση.
Όπου “λύτρωση” βλέπε “έντιμος συμβιβασμός που περισώζει την αξιοπρέπεια χωρίς να πληγώνει την περηφάνια”.
Eφόσον δεν αυτοκτονήσει θα αρχίσει η αποδόμηση του σχετικά γρήγορα και από εκεί που γίνεται η αποδόμηση μετά το 2010,από την οικονομία.
Χρειάζεται μείωση τού κράτους και είναι ο λιγότερο ικανός να το καταφέρει.
Αμφιβάλω αν καν το καταλαβαίνει.
Μια και ο χρόνος κινείται επιταχυνόμενος η κρεατομηχανή της κρίσης ανεβάζει στροφές καταπίνοντας κάθε αφελή σχηματισμό που πιστεύει ότι μπορεί να την ξεγελάσει, ή ακόμα χειρότερα να γυρίσει το χρόνο πίσω.
Εφόσον η χώρα δεν κινδυνεύσει , παρακολουθούμε το τέλος τών “μεγάλων αφεντικών” της μεταπολίτευσης, αλλά και των μύθων τους.