Αυτό πού επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά από τις τελευταίες αυτές εξελίξεις, είναι, ότι η Ελλάδα παραμένει μία πολύπλευρα και πολύμορφα εξαρτημένη χώρα .

ΜΝΗΜΟΝΙΑ

Οι δυνάμεις, οι οποίες έχουν τον πρώτο λόγο για τις πολιτικό – στρατιωτικό – οικονομικές εξελίξεις σε ολόκληρη την Ευρώπη έδειξαν για μια ακόμη φορά τα δόντια τους σε μια μικρή και αδύνατη – καπιταλιστική – χώρα, όπως είναι σήμερα η Ελλάδα.
Τα ίδια τα γεγονότα επιβεβαιώνουν τις εξελίξεις αυτές.
Στα πλαίσια της 5ης αξιολόγησης της ελληνικής οικονομίας από την τρόικα, απαίτησαν τη λήψη τέτοιας έκτασης μέτρων, που θα οδηγούσαν οποιαδήποτε κυβέρνηση σε αυτοκτονία.
Να θυμηθούμε μόνο, ότι εντελώς αυθαίρετα, ανακάλυψαν δημοσιονομικό κενό για το 2015, ύψους 2,5 – 3 δις. ευρώ, και απαίτησαν τη λήψη αντίστοιχων δημοσιονομικών μέτρων, μεταξύ των οποίων και την κατάργηση της ρύθμισης για τη μείωση κατά 30% του φόρου – χαράτσι για τα ακίνητα, αλλά και τη θέσπιση νέων μέτρων για το 2016, 2017 ως και το 2022.
Άνοιξαν εκ νέου το ασφαλιστικό, απαιτώντας την αύξηση των κατώτατων ορίων συνταξιοδότησης από τα 15 στα 20 χρόνια, εμμένουν στην πλήρη απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, την κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας, την κατάργηση του ειδικού καθεστώτος ΦΠΑ στα νησιά, όπως και του χαμηλού συντελεστή ΦΠΑ 6%, τη θέσπιση εισοδηματικών και οικογενειακών κριτηρίων για την ένταξη κάποιου στη ρύθμιση των 100 δόσεων κ.α.
Για δικούς λόγους που δεν είναι ακόμα πλήρως ευκρινείς, ήθελαν να ταπεινώσουν τήν κυβέρνηση και να την εξευτελίσουν σε δημόσια θέα.
Γιατί, τι άλλο από δημόσιος αυτοεξευτελισμός μπορεί να είναι, όταν κάποιος – εν προκειμένω ο κ.Σαμαράς -εξαγγέλλει ένα μήνα πριν ότι στο τέλος του 2014 τελειώνουμε με το μνημόνιο, ενώ σήμερα σκύβει το κεφάλι στους επικυρίαρχους και αποδέχεται το σύνολο των παράλογων απαιτήσεων τους.
Τι άλλο από δημόσια διαπόμπευση και διασυρμός μπορεί να είναι, όταν μια κυβέρνηση εξαγγέλλει το τέλος των μνημονίων και μετά καταπίνει την γλώσσα της αποδεχόμενη ένα νέο μνημόνιο με διαφορετική ονομασία, αυτή της προληπτικής γραμμής αυξημένης επιτήρησης.
Αυτή φαίνεται ότι θα είναι τελικά η κατάληξη της συγκυβέρνησης.
Αφού τους έκανε την δουλειά, την πετούν σήμερα σαν στημένη λεμονόκουπα.
Η τελευταία, με την πλάτη στον τοίχο, καταφεύγει σε ένα νέο – τον τελευταίο ίσως ; – τυχοδιωκτισμό.
Επισπεύδει την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, και, σε περίπτωση που καταφέρει να συγκεντρώσει τον μαγικό αριθμό των 180 βουλευτών, να προχωρήσει ως το τέλος του Φλεβάρη του 2015 στην ψήφιση όλων εκείνων των μέτρων που απαιτούν οι “εταίροι”.
Και όλα αυτά μέσα σε ένα κλίμα εκβιασμών, κινδυνολογίας, τρομολαχνίας, εξαγοράς ελαστικών συνειδήσεων.
Προς δόξαν της άσπιλου και αμόλυντου αστικής μας δημοκρατίας.
Τις επόμενες ημέρες, ως τις 29 Δεκέμβρη, αναμένεται να ανέβουν πολύ οι τόνοι της αντιπαράθεσης, να υπάρξει πολύς θόρυβος και βουητό.
Μπορούμε όμως να προεξοφλήσουμε από τώρα, ότι το βασικό διακύβευμα των τελευταίων ημέρων – οι σχέσεις της Ελλάδας με τόν γερμανικό επεκτατισμό – θα μείνουν έξω από την αντιπαράθεση αυτή.
Οι κύριοι πρωταγωνιστές του δράματος, ο ΣΥΡΙΖΑ με τη ΝΔ, θα την εκτοπίσουν από τις πολιτικές τους παρεμβάσεις, καθαρά για λόγους εκλογικής ιδιοτέλειας.
Δεν είναι καιρός να αναμοχλεύουμε θέματα που αφορούν τις σχέσεις εξάρτησης της Ελλάδας από τη διεθνή ολιγαρχική ελίτ.
Και όμως αυτό είναι το διακύβευμα των τελευταίων εξελίξεων,οι σχέσεις της χώρας με τον ξένο παράγοντα.
Από την άποψη αυτή, οι εξελίξεις, όποιες και αν είναι, μοιάζουν υποθηκευμένες.
Οι δύο “μεγάλες” πολιτικές δυνάμεις, ο ΣΥΡΙΖΑ με τη ΝΔ, όχι μόνο δεν αμφισβητούν το καθεστώς της εξάρτησης, αλλά έχουν επιδοθεί σε ένα αγώνα δρόμου προκειμένου να αποδείξουν στο ξένο παράγοντα, ποιος είναι περισσότερο χρήσιμος και ικανός να εξυπηρετήσει τους δικούς του σχεδιασμούς.
Στον ίδιο αστερισμό βρίσκονται και οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες κινούνται στο αστικά δημοκρατικό τόξο.
Μόνο που δεν έχουν καταλάβει(;), ότι αυτή η γραμμή οδηγεί σε αποσυσπείρωση και ότι τους έχει οδηγήσει σε μια εναγώνια προσπάθεια επιβεβαίωσης της πολιτικής και εκλογικής τους ύπαρξης.
Εκεί οδηγούν οι τυχοδιωκτικές επιλογές της τελευταίας περιόδου.
Να παλεύουν για ένα αξιοπρεπές εκλογικό ποσοστό, γιατί καταλαβαίνουν και οι ίδιοι, ότι σε διαφορετική περίπτωση, θα βρεθούν αντιμέτωποι με την χρεοκοπία και τα υπαρκτά πολιτικά αδιέξοδα που δημιουργήθηκαν σαν αποτέλεσμα της εγκατάλειψης της ανατρεπτικής γραμμής πάλης και της υιοθέτησης τής δήθεν τροτσκιστικής υφής αριστερίστικων, μικροαστικών αντιλήψεων.