Πώς “ξαναστήνεται μια χώρα από την αρχή”;

ΣΩΤΗΡΙΑ

Τί είναι αυτό που “πήγε στραβά” και μπορεί μόνο να αλλάξει ή να μας συμπαρασύρει στον τάφο, Κυρίως στο Οικονομικό πεδίο;
Έχει λεχθεί και παλαιότερα πως η Μεταπολίτευση δημιούργησε κατά βάσιν δύο “τάξεις”.
Τους “κερδισμένους της μεταπολίτευσης“, το εισόδημα ή μέρος των εισοδημάτων των οποίων προέρχεται από την (εισ)φοροδιαφυγή-φοροκλοπή, τη μαύρη οικονομία, τη λαθρεμπορία και το έγκλημα, την διαφθορά και την διαπλοκή, τον παντοειδή κομματικό βιοπορισμό και το κομματικό χρήμα και last but not least την αργομισθία (υπενθυμίζουμε ότι όσοι δημόσιοι υπάλληλοι επιδίδονται στην αργομισθία καρπώνονται υπεραξία, δεν την παράγουν!).
Τους “χαμένους της μεταπολίτευσης”, ο βιοπορισμός των οποίων προέρχεται είτε από μισθωτή εργασία είτε από “καθαρή” επιχειρηματική δραστηριότητα.
Σήμερα, ο διαχωρισμός δεν είναι ανάμεσα σε “αριστερούς” και “δεξιούς”∙ δεν είναι ανάμεσα στον “λαό” και στην “ελίτ”∙ δεν είναι ανάμεσα σε “προδότες” και “πατριώτες”∙ δεν είναι ανάμεσα στους “εργάτες” και το “κεφάλαιο”.
Ο διαχωρισμός είναι ανάμεσα στους “κερδισμένους” και στους “χαμένους” της περιόδου της οποίας η αυλαία πέφτει με βία πάνω στα κεφάλια μας, οι οποίοι πραγματικά δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα στην τρέχουσα κατάσταση ή στις ενδεχόμενες μετεξελίξεις της.
Οι δύο αυτές “τάξεις” δεν επιδιώκουν τις ίδιες αλλαγές, δεν πιέζουν πολιτικά για τις ίδιες αλλαγές, δεν τους συμφέρουν οι ίδιες αλλαγές.
Σ’ αυτόν τον διαχωρισμό εντοπίζεται η διάσταση συμφερόντων που χωρίζει την κοινωνία σε “τάξεις”.
Το τί είναι “αυτονόητο”, καθώς και η “επανάσταση τού αυτονόητου” έχουν τελείως διαφορετικό περιεχόμενο για τους μεν και για τους δε.
Το ζητούμενο ήταν, είναι και θα είναι αυτό που θα ακυρώσει αυτήν την μεταπολιτευτική διάταξη, εγκαθιδρύοντας μια πραγματικά νέα περίοδο στα πράγματα της χώρας.
Αντί όμως να συμβαίνει αυτό συμβαίνουν τα ακριβώς αντίθετα.
Σε ένα τέτοιο σκηνικό, τα Παρίσια είναι χάππενινγκ στο φουαγιέ, και όχι πράξη του δράματος.
Το παραπάνω οικονομικό σύστημα λέγεται “κομματοκρατία”, και σε αυτό είναι που οφείλει να κατευθυνθεί η εναντίωση.
Προσοχή όμως η ευλύγιστη λογική επιφέρει και ευλύγιστη μέση.
Η καθαρότητα των κριτηρίων δεν είναι “ιδεολογική”, μα απλώς λογική.
Η καταστροφή μιας χώρας στηρίζεται στο “ναι μεν αλλά” και στις πρακτικές, ή σιωπηρές ανοχές, που υπαγορεύει.
Όλες, μα όλες οι υπόλοιπες διαφορές περνούν σε δεύτερο πλάνο…