Τέλος οι αυταπάτες, τέλος τα ψέματα, οι ουτοπικές αερολογίες κι οι λαοπλάνες υποσχέσεις των καταφερτζήδων, κομμάτια και θρύψαλα!

ΚΥΚΛΟΣ

Χάσαμε υπερπολύτιμο χρόνο διαγράφοντας κύκλους, πιστεύοντας σε δόλιες υποσχέσεις, ”συμμορφωνόμενοι” σε καταστροφικά ανθρωποκτόνα ”προγράμματα” που μόνο στόχο τους είχαν να μας εξαρτήσουν, να μας αποδυναμώσουν και να καταστήσουν την ανάπτυξη και την ανάκαμψη κενές λέξεις – δολώματα που νάρκωναν τον πόνο καθώς επιμελώς και συστηματικά, μας ακρωτηρίαζαν.
Έκαναν την απελευθέρωσή μας από το ιδιότυπο, υπερσύγχρονο οικονομικό Μερκελοκρατούμενο Μαουτχάουζεν – Γκούζεν, πολύπλοκο τόλμημα που κεραυνοβολείται ακαταπαύστως από χυδαίες απειλές κι απαγορεύσεις, οποτεδήποτε ψελίσουμε την αυτονόητη πρόθεση.
Όμως όλα αυτά ήτανε δυστυχώς αναμενόμενα, οι ύπουλες προθέσεις των εταιρο-τοκογλύφων πίσω από τις υποκριτικές επιδοκιμασίες και τα χαμόγελα ήταν πασειφανείς κι ας διαμαρτύρονταν μονότονα εντόνως οι θεότυφλοι κομματικοί ”πιστοί”, που μόνο κακό κάνουν αποκοιμίζοντας με τους δοξαστικούς ψαλμούς τους τους εκάστοτε κυβερνώντες.
Τώρα λοιπόν, ήρθε η ώρα της Κρίσεως.
Η ώρα της απόλυτης αλήθειας κι αυτό από πολλές πλευρές, θα είναι σωτήριο.Τέλος οι αυταπάτες, τέλος τα ψέματα, οι ουτοπικές αερολογίες κι οι λαοπλάνες υποσχέσεις των καταφερτζήδων, κομμάτια και θρύψαλα!
Ο δρόμος είναι απολύτως ορατός.
Ο μόνος που έχει αρμοδιότητα, ο απολύτως υπεύθυνος, αυτός που θα πληρώσει με το αίμα του και με τη ζωή των παιδιών του το κόστος της οποιασδήποτε επιλογής, ΕΙΝΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ.
Όσο κι αν τον χαρακτηρίσουν αρνητικά όλοι αυτοί που ενδεχομένως δε θα συμφωνήσουν με την πιθανή του επιλογή, αυτόν έχουμε, η πλειοψηφία του με τις παρελθούσες αποφάσεις της μας έχωσε στο λαβύρινθο, η πλειοψηφία του ας επιλέξει και από ποιάν κατεύθυνση οφείλουμε να βαδίσουμε, διανύοντας την ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ καθόλου αναίμακτη διαδρομή προς την έξοδο στο φως.
Για μια φορά επί τέλους, ας οπλίσουν ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ οι πολιτικοί του ηγέτες με ολόκληρη την αλήθεια, ας καταθέσουν τα συν και τα πλην της κάθε πιθανής επιλογής κι ας τον καλέσουνε να πάρει την ευθύνη της χώρας και της ζωής του.
Να μην μπορεί κανέναν να κατηγορήσει, να μη δικαιούται να γκρινιάζει άλλο πια, ούτε και να μεμψιμοιρεί.
Να υποχρεωθεί να εργασθεί αδιαμαρτύρητα, προς τον κοινό πλέον στόχο-σκοπό. Την απελευθέρωσή του.
Ό,τι δεν λύνεται, κόβεται.
Κι όταν τις χειροπέδες τους δεν δέχονται να τις ανοίξουνε οι δεσμοφύλακες, οι δούλοι που δεν αποδέχονται τη μοίρα τους, βρίσκουνε τρόπο και τις σπάνε….
Αρκεί να μην τους φοβίζουνε οι φόβοι τους.