le dernier tango à Paris…

 

ΠΑΡΙΣΙ

Στην πραγματικότητα κυβέρνηση και τρόικα συγκλίνουν.
Παίζουν θέατρο για να πασάρουν τον μουτζουρη στο σύνηθες θύμα:
Στους εργαζόμενους και συνταξιούχους του ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ τομέα και στους ανέργους.
Και στις πραγματικά παραγωγικές και εξαγωγικές επιχειρήσεις, που επιβαρύνονται με τερατώδη “παράπλευρα κόστη” -ενέργειας, μεταφορών, γραφειοκρατίας, πολυνομίας, δικαστικού μηχανισμού πιο αργού από γυμνοσάλιαγκα, προστατευμένων επαγγελμάτων, φόρων υπέρ εξασφαλισμένων τρίτων, γρηγορόσημων και πάσης φύσεως διαφθοράς…
Ξέρω τον αντίλογο, “πάντα οι εργαζόμενοι φταίνε”…
Που συγκλίνουν κυβέρνηση και τρόικα;
Στην οικονομική πολιτική που μας θυμίζει ο Κρούγκμαν ότι ονομάζεται στην αργκό των οικονομολόγων “λικβινταρισμός”.
Τον κακόηχο όρο οι οικονομολόγοι τον δανείστηκαν απο το παλαιοκομμουνιστικό, τριτοδιεθνίτικο λεξιλόγιο.
Κοντολογίς: διάλυση μέσα στην κρίση όλου του “απροστάτευτου” παραγωγικού τομέα, ιδίως της παραγωγικής απασχόλησης και της όλης αγοράς εργασίας.
Για να επιβιώσει ο καλά προστατευμένος πυρήνας του παλιού Κοινωνικού Συμβολαίου:
Ήτοι ο “σκληρός πυρήνας” των συστημικών κρατικών υπαλλήλων, τα προστατευμένα και εκτός ανταγωνισμού επαγγέλματα, ο χρηματοπιστωτικός παραλογισμός -τράπεζες χρεοκοπημένες ως επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα θεωρούνται ακόμη ιδιωτικές επιχειρήσεις-, και βέβαια για να βιώσει ακόμη μεγαλύτερη έκρηξη η “παραγωγή αλά γκρέκα”: καφέ μπαρ, ταβερνάδικα, ψητάδικα – γουρουνάδικα, τουριστάδικα εκτός φορολογικού συστήματος και …επιχειρήσεις πεντικιούρ-μανικιούρ.
Ένα ακόμη θλιβερό τσίρκο έρχεται, με εξωτερική διακόσμηση θεάτρου σκιών.
Αναμείνατε στο ακουστικό.
Πρόκειται για κλαυσίγελω.