Αρχείο μηνός March 2015

Τα λόγια είναι εύκολα ειδικά αν απευθύνονται στο εσωτερικό και ειδικά στους φανατισμένους.

ΗΡΩΣ

Μέ δανεικά καί πακέτα πορευτήκαμε γιά 30 χρονάκια.
Ο κόσμος άγονταν καί φέρονταν-  έδινε ψήφο στόν εκάστοτε πλειοδότη καί έπαιρνε άρτο καί θέαμα.
Τέλειωσαν τά πακέτα, φαγώθηκαν τά δανεικά, ήρθε η ώρα τής αλήθειας, ο κόσμος όμως είχε πιά εκπαιδευτεί αλλιώς.
Καί όταν κόπηκαν (αναγκαστικά καί βίαια) οί αντιπαροχές, ο κόσμος έψαξε αλλού νά δώσει τήν ψήφο του, απαιτώντας τή συνέχιση τού “ονείρου” του από κεί πού τόν ξύπνησαν.
Αρνούμενος νά σκεφτεί λογικά (μάλλον δέν θυμάται κάν πώς γίνεται αυτό) καί αδιαφορώντας γιά οτιδήποτε πέρα από τό στενό ατομικό του όφελος.
Ετσι είχε μάθει (ή τόν μάθανε, δέν έχει σημασία), έτσι έπραξε.
Καί δέν θά διστάσει νά επιλέξει αλλον, άν νιώσει ότι κι η τωρινή επιλογή του τόν πούλησε.
Oτι δηλαδή δέν επανέφερε μέ νόμο τήν ευημερία του.
Μια παραλυμένη  κοινωνία μπροστα σε ένα αδιέξοδο  δεν μπορεί να ελπίζει σε τίποτα.
Και η μάχη πίσω από οθόνες και πάνω από πληκτρολόγια, μάλλον είναι φυγομαχία.
Οι τεχνοκράτες του γιούρογκρουπ έχουν σαλτάρει πιά, δεν υπάρχει πεδίο επαφής και συνενόησης, πλέον η λύτρωση για όλους αυτούς, είναι να φύγουμε με χορούς και τραγούδια για την αφρική όπου μάλλον ανήκουμε πολιτισμικά.
Με φυλάρχους- ψεκασμούς- χορούς και πανηγύρια εν μέσω συντριβής της οικονομίας και της κοινωνίας.
Δεν υφίσταται ελπίδα,μα ούτε και σχέδιο υπάρχει.
Η μόνη περίπτωση να περάσουν νέα δημοσιονομικά μέτρα από την βουλή είναι να έρθουν μέσα σε μια μεγάλη συμφωνία πακέτο για το ελληνικό θέμα που θα περιλαμβάνει:
-Νέα δημοσιονομική προσαρμογή με μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις κύρια των υψηλόμισθων.
-Συμμετοχή της Ελλάδας στο πακέτο Ντράγκι που ήδη το έχουν αποφασίσει άρα και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να το δώσουν.
-Αύξηση του αναπτυξιακού πακέτου προς την Ελλάδα με εργαλείο τα ΕΣΠΑ.
Με δεδομένο ότι δεν απορροφούμε πάνω από 50% δεν είναι πρόβλημα να δωθούν 10 με 20 δις πάνω από τα πακέτα που έχουν αποφασισθεί.
-Επιμήκυνση των δανεικών που έτσι και αλλιώς δεν μπορούμε να εξοφλήσουμε και κάτι πρέπει να γίνει.
-Μεταρρυθμίσεις.
Εδώ το πρόβλημα εστιάζεται σε ιδιωτικοποιήσεις της ΔΕΗ και του νερού και στις απολύσεις στον δημόσιο τομέα.
-Πιθανόν να έχουμε έναν συμψηφισμό, όχι απολύσεις όχι προσλήψεις.
Εαν όμως η Ευρώπη επιμείνει μόνο σε σκληρά δημοσιονομικά μέτρα είναι φανερό ότι δεν μπορούν να περάσουν και να τα αποδεχτεί ο Σύριζα, οπότε πάμε ολοταχώς σε πρώτη φάση σε στάση πληρωμών και περιορισμούς στις τράπεζες μαζί με πιστωτικό γεγονός.
Η τελευταία ελπίδα των απελπισμένων είναι ότι όλα γίνονται με κάποιο σχέδιο και πριν το τέλος, ο από μηχανής θεός- Αμερικανός, Rώσος, Kινέζος, Βραζιλιάνος- δεν έχει σημασία ,θα μας σώσει.
Το μόνο όμως που θα φέρουν όλοι αυτοί είναι απλά τον καφέ της παρηγοριάς οι Βραζιλιάνοι, το σαμοβάρι οι Ρώσοι, το τσάι οι Κινέζοι.
Όπως τό παμε- στο πανηγύρι της 25ης στο Σύνταγμα,ένας χορός θα χορευτεί πιό πολύ,αυτός του Ζαλόγγου…

Αφανής καί εμφανής πόλεμος, καθορισμού “εναλλακτικών γεωπολιτικών δομών” εξουσιαστικού ελέγχου.

ΔΕΩ

Επιφανές  εμπόλεμο μέρος αποτελεί η Γερμανία στήν μεταενωσιακή της ύπαρξη, η οποία επιζητεί εναγωνίως -διαίτερα μετά τό ξέσπασμα τής μεγάλης τραπεζικής κρίσης- καί περισσότερο από πρίν τήν παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας πρός δημιουργία τών “Ηνωμένων Πολιτειών τής Ευρωπαϊκής Γερμανίας”.
Σχετικά μέ τόν “ξεσηκωμό” ενάντια στήν τραπεζική αναλγησία καί στήν σωτηρία τών τραπεζιτών από τά κράτη μέ τήν κρατική υπερχρέωση, τών πολιτικών τής λιτότητας καί τήν ανθρωπιστική κρίση πού προκαλούν, όπως επίσης καί τήν κοινωνική ανισσοροπία πού η κρίση επιφέρει, έτσι ώστε άπαντες νά έχουν ξεσηκωθεί εναντίον των τραπεζιτών, του 0,1% πού κλέβει, κερδοσκοπεί καί “δολοφονεί” στό όνομα τής απληστίας.
Οι ιδιωτικές τράπεζες όμως αποτελούν μόλις το 1/10 τών τραπεζών τής Γερμανίας, μά τά άλλα 9/10 νά ανήκουν στό “κράτος’,πιό συγκεκριμένα στίς ομοσπονδιακές συνιστώσες τού κράτους, γιά νά είμαστε ακριβείς.
Οι τράπεζες τού δημοσίου τομέα είναι οι λεγόμενες Landes banken (της χώρας) , καί οι Sparkassen (ταμιευτηρια).
Οι δεύτερες φαίνεται νά φέρουν τό κέντρο βάρους τού γερμανικού τραπεζικού συστήματος, τό οποίο στηρίζεται σέ απίστευτα μεγάλο βαθμό στίς καταθέσεις. Οι Landesbanken είναι καί αυτές τράπεζες τού δημοσίου, αλλά μέσω νομικών διεργασιών από τό 1998 καί γιά νά πάρει τό γερμανικό τραπεζικό σύστημα μιά χροιά από τήν ελεύθερη δυτική οικονομία, οι ιδιωτικές τράπεζες κατάφεραν να αποδεσμεύσουν έως έναν βαθμό τόν οικονομικό προστατευτισμό πού οι Landesbanken απολάμβαναν από τό κράτος.
Και πάλι, όμως η Ομοσπονδία έχει εγγυηθεί πώς αυτοί οι όροι θά αρθούν μέχρι το 2015.
Οι Landesbanken βρέθηκαν πιό εκτεθειμένες από τήν οικονομική κρίση τού 2008, καθότι στό ενεργητικό τους υπήρχαν τοξικά παράγωγα, τά οποία έπρεπε να “καθαριστούν” από τό γερμανικό δημόσιο.
Τότε άρχισαν καί οι “γκρίνιες”.
Έτσι γίνεται αντιληπτή η εμμονή τής Μέρκελ νά πληρώσουν γιά τήν κρίση οι ιδιωτικές “αμαρτωλές” τράπεζες καί οι “άσωτοι τού νότου”.
Εδώ βρίσκεται η πολιτική διάσταση τών δρώμενων, η οποία “επιζητεί” τήν διόρθωση τής προκληθείσας χρηματοπιστωτικής φούσκας, αλλά συγχρόνως έχει καί πολύ βαθύτερες αιτίες, οι οποίες μάς οδηγούν πίσω σέ γεγονότα περασμένων δεκαετιών.
Σέ κάθε περίπτωση όμως, η βάση τού Αγγλοσαξωνικού μοντέλου βασίζεται ακόμα στήν απορρύθμιση, δηλαδή στην ενδυνάμωση τού ιδιωτικού επενδυτικού τομέα, ενώ στό Γερμανικό οικονομικό σύστημα ισχύει τό ακριβώς αντίθετο.
Καί τά δύο οικονομικά συστήματα αντικατοπτρίζουν αρχές καί κοινωνικά δόγματα, πού τά δόμησαν στήν ιστορική τους πορεία καί καθόρισαν ανεξίτηλα καί τούς στόχους τών γεωπολιτικών τους επιδιώξεων.
Στόν μέν αγγλοσαξωνικό κόσμο αντικατοπτρίζεται η υπέρμετρη “ελευθεριότητα” πού κέρδισε η αγγλική αυτοκρατορία καί τό “θεϊκό’ δικαίωμα παγκόσμιου ελέγχου τής παραγωγής, τής διάθεσης τών προϊόντων, τού ορισμού τής ‘δίκαιης”υπεραξίας καί τού απόλυτου ελέγχου τών νομισματικών αξιών.
Στό γερμανικό μοντέλο υπερισχύει η λουθηρανική νοοτροπία τής εργασίας, τής αποταμίευσης, τού χαμηλού ρίσκου, τής προσκόλλησης στίς παραδοσιακές ηθικές κοινωνικές αρχές, αξίες, οι οποίες τήν “νομιμοποιούν’ στήν αναζήτηση τού δικού της ζωτικού χώρου κυριαρχίας.
Ο βαθύτερος καί μακροπρόθεσμος γερμανικός στόχος είναι η πραγμάτωση τού σχηματισμού τής μεγάλης ευρασιατικής δύναμης, η ένωση τών Ηνωμένων Πολιτειών τής Ευρωπαϊκής Γερμανίας με τήν Ρωσία, παντείω τρόπω καί η αναδίπλωση τής Αμερικής σέ ρόλο περιφερειακού ηγεμόνα ή περιφερειακού παίχτη όπως έγινε μέ τήν Αγγλία.
Ο γερμανικός “μυστικιστικός” εθνικισμός θέλει τόν εαυτό του στόν ρόλο τού Καρλομάγνου στήν επερχόμενη πολιτισμική (ίσως και όχι μόνον) σύγκρουση μεταξύ τής Ευρασίας και τής Κίνας.
Η μεγάλη αλλαγή πού επιχειρήθηκε από τήν δεκαετία τού εβδομήντα από τήν κυρίαρχη εξουσιαστική διεθνή κοινότητα απέβλεπε στήν αλλαγή τού παγκόσμιου συστήματος υποταγής μέ όρους πιά καθαρά χρηματιστικούς, ώς τό κυρίαρχο μοντέλο κυριαρχίας σέ πλανητική βάση (αγγλοσαξωνικό μοντέλο ελέγχου).
Ελέγχθηκαν περιοχές καί χώρες δύστροπες μέ μαεστρικό τρόπο, όπως η Σοβιετική Ένωση μέ τά κράτη δορυφόρους της καί η Κίνα.
Μέσον αυτού τού πλαισίου αλλαγής εξουσιαστικού προτύπου ήταν η τρομακτική αύξηση τής καταναλωτικής ρευστότητας στίς δυτικές χώρες μέ παράλληλη μετατόπιση τής παραγωγικής βάσης αναγκαίων βιομηχανικών αγαθών στίς νέες (σέ διαδικασία ελέγχου) χώρες.
Ο στόχος ήταν νά ελεγχθούν μέσω τών επενδύσεων σέ αλυσίδες παραγωγής οι εξαθλιωμένες ατέλειωτες προλεταριακές μάζες σέ συνθήκες πρωτοκαπιταλιστικής εκμετάλλευσης, παρέχοντας δέ συγχρόνως τά αναγκαία καί μή καταναλωτικά βιομηχανικά αγαθά στούς ελεγχόμενους δυτικούς μαζάνθρωπους, όσο τουλάχιστον η φούσκα τής ρευστότητας θά τό επέτρεπε. Παράλληλα, η τρομακτική ρευστότητα θά επέτρεπε στούς εξουσιαστές νά ελέγξουν νομότυπα μέ παραγώμενους μηδενικούς αριθμούς πραγματικές αξίες σέ πλανητική πιά διάσταση.
Η επιβληθείσα παγκοσμιοποίηση σέ αυτό στόχευε, σέ αυτό στοχεύει καί η δυναμική πού αναπτύσσεται μέσω τοπικών πολέμων, ελεγχόμενων γενοκτονιών, αξιακών ανατροπών (ιδιαίτερα στό εθνοθρησκευτικό πεδίο) καί βίαιων πλανητικών ανατροπών μέ τήν βίαιη ανακατάταξη τής διεθνούς πυραμίδας ισχύος εθνών καί κρατών πού οδηγούν ακόμα καί σέ εξαέρωση ολόκληρων συμπαγών κρατικών μορφωμάτων.
Μέσα σέ αυτή τήν διεθνή βία τής ανακατάταξης ισχύος εθνών, κρατών, οργανωμένων οικονομικών συμφερόντων καί ανάδειξης καινούργιων διεθνών παικτών άγνωστης καί απροσδιόριστης εν πολλοίς υφής, καλείται η χώρα μας νά τοποθετηθεί καί νά επαναπροσδιορίσει τήν θέση της στό παγκόσμιο παίγνιο, άν θά συνεχίσει νά υπάρχει ώς εθνοκράτος ή ώς αδιάφορη διεθνή συνιστώσα καί τόπος κατοικίας κάποιων φτωχών ή πλούσιων, ελλήνων ή ευρωπαίων, ιθαγενών ή επήλυδων, ανδράποδων ή ανδροκινούμενων, σχετικά ελεύθερων ή νοητικά λοβοτομημένων…
Η ελληνική εξουσιαστική τάξη πρέπει νά είναι σέ συνεχή εγρήγορση, έτσι ώστε νά προφθαίνει, οσμιζόμενη τόν πολιτικό αέρα, τίς παγκόσμιες γεωπολιτικές αλλαγές καί νά βρίσκεται στίς κρίσιμες στιγμές στήν “σωστή” πλευρά.
Ο “μιγάδικος’ χαρακτήρας της δέν τής επιτρέπει τήν πρόσβαση στά ιδιωτικά club τών εξουσιαστών καί αυτό τής δημιουργεί μόνιμη ανασφάλεια καί εγρήγορση γιά επιλογή νέου δυνητικού προστάτη.
Στήν σημερινή συγκυρία τής πολιτικής ομίχλης καί τού ‘ελεγχόμενου” πολτικού χάους, έχουν διαμορφωθεί καινούργιοι σχηματισμοί καί όλοι οι μετέχοντες εύχονται νά είναι μέ τήν ‘σωστή” πλευρά.
Σήν χώρα μας η συγκυβέρνηση τών Σανέλ υπηρετεί καθαρά τούς αγγλοσάξωνες, η δέ επιλογή στήριξης από τούς αγγλοσάξωνες τών Σανέλ, μόνο καλό ΔΕΝ προδιαθέτει γιά τήν χώρα.
Ο κυνισμός  καί η απουσία ηθικής παιχνιδιού από τήν μεριά Τών αγγλοσαξώνων (φαίνεται σήμερα στήν Ουκρανία, Ιράκ, Συρία, Λιβύη) προδιαθέτει τά χειρότερα γιά τήν χώρα από τήν κυβέρνηση θίασο τής “πρώτη φορά αριστερά” καί “ψεκασμένα” δεξιά.
Η προσπάθεια νά συρθεί η Ελλάδα (καί η Κύπρος) πίσω από το άρμα της ολιγαρχικής “ορθόδοξης” Ρωσίας καί νά παραδωθεί μάλιστα μέ αποικιακούς όρους, δέν πρέπει νά ξενίζει.
Γι αυτό δυνάμωσαν μέ σκανδαλώδεις συμβάσεις ακόμα καί μέσα στήν κρίση, μιά δεμένη μέ τήν Ρωσία κρατικοδίαιτη ολιγαρχία (Μπόμπολας, Κόκκαλης, Κοπελούζος, Μυτιληναίος, Βγενόπουλος κλπ), τήν ώρα πού χτυπούν μέ κάθε τρόπο όλη τήν υπόλοιπη αστική τάξη.
Εδώ κολλάει η μεγάλη δυσαρέσκεια τών γερμανών καί γιά τήν κυβέρνηση Σαμαρά καί τίς συνεχείς οχλήσεις των νά βάλουν χέρι στούς ντόπιους ολιγάρχες.
Ξέρουν πολύ καλά ότι τό παιχνίδι τό ελέγχουν στήν χώρα μας οι αγγλοσάξωνες (μέ μηδενικό-γι’ αυτούς- κόστος) καί οι γερμανοί καλούνται νά πληρώσουν τόν απογερμανισμό τής ΕΕ πού οι αγγλοσάξωνες μαεστρικά προωθούν.
Τό “επιχείρημα” τών Σανέλ είναι ότι οι ευρωπαίοι δανειστές, κυρίως οι Γερμανοί, μάς φέρανε τά μνημόνια γιά νά καταστρέψουν καί μετά να αγοράσουν φτηνά την Ελλάδα.
ΟΜΩΣ, αυτοί που αγοράσανε μέσα στήν κρίση τζάμπα τομείς κλειδιά τής χώρας είναι οι Ρώσοι καί οι Κινέζοι κρατικομονοπωλιστές, μαζί καί τό ρωσόφιλο Κατάρ, ενώ η Γερμανία έχασε κάθε νέα επένδυση (Ζίμενς, φωτοβολταϊκά στην Κρήτη) και όλες οι ευρωπαϊκές τράπεζες φύγανε.
ΕΙΝΑΙ η Ρωσία πού αγόρασε τό βασικό πακέτο καί τώρα ελέγχει τήν Τράπεζα Πειραιώς (Νέσις).
ΜΕΣΩ τής Πειραιώς η Ρωσία κατάπιε χωρίς διαγωνισμό τήν Αγροτική Τράπεζα πού ελέγχει τό γεωργικό κεφάλαιο, ενώ τό Κατάρ έγινε κυρίαρχο στην Άλφα.
Η Ρωσία αγόρασε και αγοράζει εργοστάσια δεμένα μέ τήν αγροτική παραγωγή (Δωδώνη, ΣΕΚΑΠ), αγόρασε ξενοδοχεία (στά νησιά, αλλά ιδιαίτερα στη Χαλκιδική, δίπλα στο Άγιο Όρος το οποίο εποφθαλμιά, ποδοσφαιρικές ομάδες (ΠΑΟΚ), τόν κρατικό τζόγο, κ.λ.π.
Οι τάσεις εκφασισμού τής κοινωνίας είναι ήδη ορατές καί ο “μπολιβαρισμός”, σάν άμυνα στό χάος πού θά προκληθεί, θά είναι η συνέπεια αυτής τής εθνολαϊκίστικης σύμπραξης.

Πόσο αποτιμάται ο διαφημιστικός τηλεοπτικός χρόνος; Και ο ανθρώπινος πόνος; “Θύμα” του ΠΑΡΑ κι αυτός…

ΠΑΙΔΕΙΑ

Οι παράλληλοι “επαγγελματίες τηλε-αναζητητές”, που με “βάσιμη αφορμή” την ευαισθητοποίηση “συμμετέχουν” στο δράμα, αντιλαμβάνονται τί ακριβώς μπορεί να συμβαίνει;
Στην κινηματογραφική ταινία ”American Sniper”, καταγράφεται μιά απλή, αλλά μεγάλη αλήθεια .
”Στην κοινωνία οι άνθρωποι, χωρίζονται σε 3 κατηγορίες.
Στους λύκους, στα πρόβατα και στα τσοπανόσκυλα”.
Οι λύκοι ασκούν άνευ αναστολών τη βία, τα πρόβατα σιωπηλά και αδιαμαρτύρητα την υφίστανται και τα τσοπανόσκυλα αναλαμβάνουν με αίσθημα καθήκοντος κι αυτοθυσίας, να προστατεύσουνε τα πρόβατα ενάντια στα αιμοβόρα κτήνη….
Τα …τσοπανόσκυλα όμως στην κοινωνία μας δυστυχώς πια, ολοένα και σπανίζουν γιατί αφθονεί υπέρμετρα μιά τέταρτη κατηγορία, που δεν καταγράφεται καθόλου στην ταινία, αλλά όλοι θα έχουμε διαπιστώσει γύρω μας την κραυγαλέα αριθμητική της υπεροχή.
Είναι η πολυπληθέστερη όλων των άλλων, η κοινωνική ομάδα των παθητικών παρατηρητών, των σιωπηλών συνενόχων και των παθητικών συνεργών κάθε εγκλήματος.
Δεν είναι φυσικοί αυτουργοί, είναι μονάχα παρόντες-απόντες, αδιάφοροι θεατές. Αυτό καθρεφτίζει και την απόλυτη διανοητικοψυχική μας παρακμή. Τη συνολική κατάπτωσή μας σαν ανθρώπων και σαν Ελλήνων.
Ντροπή σε όλους όσους μένουν αμέτοχοι, την ώρα που προσβάλλονται βάναυσα μπροστά στα μάτια τους, η ηθική και η ανθρώπινη υπόσταση σαν αξίες.
Το κάθε κρίμα λοιπόν,
ΚΑΙ στο λαιμό τους, όλων των φιλήσυχων, δειλών εγωϊστών νοικοκυραίων, που κοιτάζουνε μονάχα ”τη δουλειά τους” και δεν ξοδεύονται, δεν ξεβολεύονται για να υπερασπιστούν, απολύτως τίποτε αν απαιτείται γι αυτό έστω κι ελάχιστο, προσωπικό ρίσκο.
Όργανα της παρακμής, με απονευρωμένη συνείδηση.
Χαίρε αγία πλειοψηφία, των αδιάφορων μικροαστών.

Δεν νοείται επιτυχημένος Πρωθυπουργός ή Υπουργός, καθόσον η αποστολή του αποτελεί υποχρέωση.

ΜΗΤΣΟΣ

Αποστολή της κάθε Κυβέρνησης είναι να υπηρετεί τον τόπο, τον Ελληνισμό και τους Έλληνες.
Όλα μαζί και το καθένα ξεχωριστά.
Υπό την έννοια αυτή δεν νοείται επιτυχημένος Πρωθυπουργός ή Υπουργός, καθόσον η αποστολή του αποτελεί υποχρέωση.
Όποιος επιτελεί την αποστολή του είναι συνεπής προς το χρέος που έχει αναλάβει, ενώ σε άλλη περίπτωση είναι το λιγότερο ασυνεπής έως και επικίνδυνος.
Κάποια στιγμή είναι σκόπιμο η θεώρηση των πραγμάτων να γίνει από αυτή τη σκοπια, χωρίς εκπτώσεις.
Η άρση των αδικιών δεν μπορεί να τεθεί ως στόχος, πόσο μάλλον να θεωρηθεί επιτυχία όταν ολοκληρωθεί.
Είναι πρώτιστη υποχρέωση και καλό θα ήταν να μην εξαγγέλεται.
Όταν δε εν τέλει εξαλειφθούν, αυτομάτως θα γίνει αντιληπτό με αποτέλεσμα να είναι άσκοπο να διατυμπανιστεί.
Την πραγματική εικόνα οφείλουμε να βρούμε τη δύναμη και το θάρρος να τη δούμε ως έχει για να την αντιμετωπίζουμε όπως πρέπει!
Με αθόρυβη, επίμονη, αδιάκοπη δουλειά.
Η ασκούμενη πολιτική πρέπει να είναι η βέλτιστη διαχείριση των καταστάσεων εντός του πλαισίου των πραγματικών δεδομένων και σύμφωνα με τις ρεαλιστικές απαιτήσεις τίς ανάγκες και τίς προτεραιότητες.
Η σημερινή Κυβέρνησημε την ανάληψη των καθηκόντων της ύψωσε το λάβαρο της “αξιοπρέπειας”, αγνόησε την πραγματικότητα και αναλώθηκε στην επικοινωνιακή επιβολή “εχθρών” και “πολέμιων” εντός και εκτός των τειχών.
Το σχέδιο της ήταν πολύ καλά μελετημένο και ο λαός “πρόθυμος” να ακολουθήσει για όσο διάστημα ήταν αναγκαίο.
Η μη αναστρέψιμη κατάσταση φτάνει γοργά.
Ας έχουν υπόψη τους ότι όποιος δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις υποσχέσεις που έδωσε χαρακτηρίζεται αφερέγγυος και ψεύτης .
Όταν πρόκειται για Κυβέρνηση σίγουρα αποδεικνύεται το λιγότερο αποτυχημένη. -Αυτό όμως απέχει παρασάγγας από μια σχεδιασμένη στροφή και την ακάθεκτη πορεία στον όλεθρο.
Εθνική αξιοπρέπεια δεν είναι η ιταμότητα και η τσάμπα μαγκιά.
Πατριωτισμός δεν είναι η κουτοπονηριά της ήξεις-αφήξεις  διαπραγμάτευσης και η προσπάθεια απεμπόλησης της ευθύνης μιας πιθανής εθνικής καταστροφής που διαφαίνεται, με την απελπισμένη, προφανή και αστεία προσπάθεια να την φορτώσεις στους ώμους των “άλλων” και των ξένων.

Σαρκασμός…ή προπαγάνδα;

ΑΡΚΑΣ

Διαβάζω φίλους καλούς να αναρωτιούνται… σε ποιόν θα πάει τό βραβείο Γκαίμπελς …απλά έχω να τούς πώ τούτο:
Άλλο είναι o με στοιχεία σαρκασμός καί άλλο η προπαγάνδα.

πλύση εγκεφάλου

Όταν εσύ, πρώτος, τοποθετείς τήν κατάθεση διαφορετικών απόψεων στο επίπεδο μιας λυσσαλέας πολεμικής σύρραξης, πώς περιμένεις να σου παραθέσουν τήν (με στοιχεία) αλήθεια;…Με επικλήσεις στον ορθό λόγο;

Είναι όπως όταν κορνάρεις στον δρόμο προειδοποιητικά σε κάποιον που πάει να περάσει με ταχύτητα ένα “στοπ’ κι αυτός φρενάρει, σταματήσει, βγει από το αυτοκίνητό του και σε πλησιάσει μαινόμενος, βρίζοντας χυδαία και ζητώντας σου να βγεις έξω “αν είσαι άντρας’.
Αποκλείεται να σου περάσει από τον νου …να του “τσιτάρεις” Σωκράτη, Βούδα ή Βολταίρο, για να ηρεμήσει.
Ή, αν είναι του χαρακτήρα σου, θα βγεις να δώσεις τον υπέρ πάντων αγώνα στην κλωτσοπατινάδα, ή θα φύγεις τρέχοντας, για να γλιτώσεις.


Όσοι δεν πιστεύουμε σε βρισίδια, απειλές και μπουνίδια, δυστυχώς ΔΕΝ έχουμε την επιλογή να ανοίξουμε την πόρτα και να φύγουμε τρέχοντας.
Είναι ο τόπος μας εδώ, να πάρει η ευχή.
Καί φυσικά δεν πουλάμε όνειρα για να κρύψουμε εφιάλτες…

Βιώνουμε τους τελευταίους σπασμούς του μεταπολιτευτικού θηρίου.

ΘΗΡΙΟ

Η συγκυβέρνηση έχει σπαταλήσει ήδη το ένα τέταρτο του χρόνου που της έδωσε ο Σόιμπλε συνεχίζοντας το ίδιο βιολί ή, μάλλον, χειρότερα έως πολύ χειρότερα, διότι στις 20 Φεβρουαρίου υποσχέθηκε στην Ευρώπη να πάρει σκληρά μέτρα και να κυβερνήσει σωστά, όμως αμέσως μετά αυτή την υπόσχεση την “ξέχασε”.
Δεν την “ξέχασε” ο κ. πρωθυπουργός από μόνος του, αλλά δεν τον άφησε το κόμμα του να μην την “ξεχάσει”…
Όταν η τροπολογία της “Αριστερής πλατφόρμας” στην Κ.Ε. του Σύριζα δεν καταψηφίζεται από τα 108 εκ των 200 μελών της, ενώ καταψηφίζεται μόνον από 92 εκ των 200 μελών της (διέσωσαν τον κ.Τσίπρα οι 35 απόντες και τα 5 λευκά από την τυπική καταψήφιση), αυτό σημαίνει πολύ απλά ότι ο κ.Τσίπρας δεν ελέγχει σήμερα το κόμμα του και δεν μπορεί να περάσει την “κωλοτούμπα” από το κόμμα του.
Πού πάμε λοιπόν;
Οι ιδεολογικοί και επιχειρησιακοί μπάστακες της μεταπολίτευσης,τώρα  που το μεταπολιτευτικό καθεστώς μη έχοντας άλλες εφεδρείες, τους έφερε αναγκαστικά στην επιφάνεια -αυτούς που το διοικούσαν από την αφάνεια όλα αυτά τα χρόνια.
Και αυτοί οι άνθρωποι καλούνται να διαχειριστούν τα πράγματα, κόντρα σε όλα όσα διεκήρυτταν όλα τα προηγούμενα σαράντα χρόνια.
Πώς θα το κάνουν;
Η χθεσινή αποκάλυψη ότι ο Βαρουφάκης απέρριψε την προσφορά Σόιμπλε για βοήθεια στην έξοδο από το ευρώ, είναι ενδεικτική της τρικυμίας εν κρανίω.
Κάπου διάβασα ότι στον Σύριζα ελπίζουν ότι “μετά τον Απρίλιο αρχίζει ο τουρισμός, άρα, δεν θα έχουμε πρόβλημα”.
Αν σε αυτό ελπίζουν, οι άνθρωποι είναι για γέλια και η χώρα για κλάματα.
Ο τουρισμός είναι ήδη προϋπολογισμένος στον Προϋπολογισμό του 2015 και τα έσοδα που θα φέρει δεν θα είναι περισσότερα από αυτά που ελπίζουν να εισπράξουν.
Αν πάλι δεν είναι αυτό, είναι απορίας άξιο σε τι ελπίζει ο Τσίπρας.
Εάν δεν έχει σκοπό να συμφωνήσει με τους εταίρους, τότε έχει κάθε λόγο να συμφωνήσει με τον Σόιμπλε, να πάμε ομαλά στη δραχμή με γερό “κούρεμα” ή αναστολή πληρωμής του χρέους μας, χωρίς να χρειάζεται να γίνουμε Ζιμπάμπουε.
Γιατί άραγε δεν διερευνά την “αντιμνημονιακή” αυτή προοπτική;
Η παραίνεση “μην πληρώσετε μισθούς για 1-2 μήνες” είναι, από την άλλη, ενδεικτική δύο καταστάσεων.
Η πρώτη, ότι αυτά τα λεφτά για να πληρωθούν οι μισθοί όντως δεν υπάρχουν,αλλιώς δεν θα υπήρχε η συζήτηση και τα “ντροπή” του Βαρουφάκη μπορεί να ακουγονται ωραία στο εκστασιασμένο πόπολο, αλλά τι θα κάνει ο Βαρουφάκης εάν όντως είναι έτσι;
Η δεύτερη ότι δεν είναι καθόλου διατεθειμένοι να μας δανείσουν ούτε ένα ευρώ για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις.
Άρα, το παγόβουνο πλησιάζει ή μάλλον πλησιάζουμε ταχύτατα προς το παγόβουνο.
Με την πρώτη φορά που θα πληρώσει το κράτος “έναντι” θα γίνει χαμός.
Σε όλα τα επίπεδα.
Τι θα κάνουν;
Η καταστροφή που θα έρθει θα είναι τρομακτική και ανυπολόγιστη.
Ορισμένοι (καθόλου λίγοι) λένε “‘ντάξει μωρέ, φέτα και λάδι θα έχουμε ούτως ή άλλως”, αλλά δεν ξέρουν τι τους γίνεται.
Για να παραχθεί η φέτα και το ελαιόλαδο χρειάζονται διάφορα εισαγόμενα πράγματα, από ζωοτροφές και κτηνιατρικά είδη για τα πρόβατα, μέχρι φυτοφάρμακα για την δακοκτονία και τις λοιπές ασθένειες της ελιάς.
Και βέβαια, πετρέλαιο για τα μεταφορικά μέσα που θα μεταφέρουν τα προϊόντα!
Για να μην πούμε ότι, ακόμη και να υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις παραγωγής, οι παραγωγοί θα προτιμήσουν να τα εξάγουν παρά να τα δίνουν (δωρεάν;) για να ταϊστεί το πόπολο που στηρίζει τήν συγκυβέρνηση.
Πάμε δηλαδή για συνολική αποσάθρωση των πάντων.
Η κυβέρνηση παίζει με το χρόνο νομίζοντας ότι έως το τέλος του χρόνου θα γίνει “κάτι”, από το να πείσουν οι Αμερικανοί τη Μέρκελ να τον στηρίξει άνευ όρων, μέχρι να του δώσουν λεφτά οι Κινέζοι.
Όμως το πραγματικό πρόβλημα των ΗΠΑ, να το πούμε κυνικά, είναι ότι αν τυχόν και αρχίσει τα “κόλπα” με τη Ρωσία ο Αλέξης και ο Πάνος, θα πρέπει να στείλουν στρατό εδώ για τη “σταθεροποίηση” της χώρας και θα πρέπει α) να βρουν αφορμή και β) να ξοδέψουν ένα κάρο λεφτά και κυρίως γ) να βάλουν πολύ μεγάλο μπελά στο κεφάλι τους.
Έτσι όμως όπως είναι τα πράγματα, οι Γερμανοί είναι αδύνατον να δώσουν χρήματα χωρίς να πέσει η δική τους κυβέρνηση.
Όσο και να μας φαίνεται εδώ παράξενο, η Ρωσία τους φοβίζει λιγότερο από την Ελλάδα, διότι η κρίση με τη Ρωσία είναι διαχειρίσιμη, ενώ μια κατάρρευση του μοντέλου τους δια της Ελλάδας δεν θα είναι διαχειρίσιμη.
Άρα, θα επιμείνουν μέχρι τέλους.
Δεν έχουν άλλη επιλογή.
Όσο και εάν πιέζουν οι ΗΠΑ.
Όταν ο πρωθυπουργός δει ότι οι ΗΠΑ τον αδειάσουν πάλι, όπως και στις 20 Φεβρουαρίου, που δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτε για να αποτρέψουν την ταπεινωτική συνθηκολόγησή του, άλλο ότι την πούλησε εδώ στους ιθαγενείς για “επιτυχία”,τότε θα έλθει και πάλι ενώπιος-ενωπίω με το κόμμα του και την πολύ σκληρή πραγματικότητα.
Και χωρίς καμία δυνατότηα, πλέον, να κερδίσει άλλο χρόνο.
Διότι, εφόσον δεν θα έχει επιτευχθεί συμφωνία έως τις 30 Απριλίου , τότε δεν θα του δώσει κανένας καμία μέρα παραπάνω.
Ως τις 30 Απριλίου θα πρέπει η Ελλάδα και οι τρεις θεσμοί να οριστικοποιήσουν τις αλλαγές και τις μεταρρυθμίσεις που θα πρέπει να ολοκληρωθούν.
Η Ελλάδα θα πρέπει να αναλάβει νέες δεσμεύσεις που θα πρέπει να εκπληρώσει και να αξιολογηθεί μέχρι και το τέλος Ιουνίου, οπότε θα λήξει και η νέα παράταση του προγράμματος.
Και η παράταση που τη νομίζει αυτός ότι είναι μέχρι τέλος Ιουνίου θα λήξει άδοξα δύο μήνες νωρίτερα…
Φυσικά θα προσπαθήσει να τα ρίξει στους προηγούμενους, αλλά αυτό θα είναι πολύ δύσκολο.
Το τέλος της μεταπολίτευσης θα επέλθει μέσω της παταγώδους κατάρρευσης των ιδεοληψιών που υιοθέτησε ένας ολόκληρος λαός, υπό την ιδεολογική καθοδήγηση αυτού που είναι σήμερα ο Σύριζα.
Οι συνέπειες θα είναι τρομακτικές, αλλά ας ελπίσουμε αυτή τη φορά να μην χάσουμε εθνικό έδαφος και να μην θρηνήσουμε νεκρούς από την μεγάλη, τώρα πια ανθρωπιστική κρίση που θα ξεσπάσει.

Γιατί όλοι της επανάστασης με καγιέν και τζιπούρες είναι…

Tv_Revolution

Ίσως η κυβέρνηση, προκειμένου να μην πάρει μέτρα που θα τη φέρουν σε σύγκρουση με τον ‘αγανακτισμένο’ λαό που την ψήφισε, αφήνει σκόπιμα το χρόνο να περνάει χωρίς να κάνει τίποτα εκτός από το να παριστάνει ότι διαπραγματεύεται.
Άν χρεοκοπήσουμε θα πουν ότι το πάλεψαν όσο γινόταν αλλά οι εκμεταλλευτές των λαών Ευρωπαίοι ήθελαν από την αρχή το κακό της Ελλάδας και το πέτυχαν…μπορεί να νομίζουν ότι η διαχείριση των ερειπίων θα είναι πιο εύκολη.
Ωραία λοιπόν.
Να ξεκαθαριστεί όμως ότι μακρυά από το πορτοφόλι του Σόιμπλε και τών άλλων, θα πρέπει να διώξουμε καμιά 300.000 χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους ή να τους πείσουμε να μείνουν και να δουλεύουν με 200 ευρώ το μήνα, αναγόμενα σε δραχμές φυσικά , ήτοι 200.000 δραχμές το μήνα.
Να πετάξουμε ιντερνέτια, άι φόν και λοιπά άχρηστα και να διάγωμεν τον λιτό βίο του minister Varoufakis.
Να γυρίσουν στα χωριά τους καμιά 2.000.000 που σήμερα μαζεύτηκαν στις πόλεις και δουλεύουν σε αέρα πατέρα δουλειές και αν αρχίσουν να φυτεύουν αγγουράκια και ντομάτες στα παρατημένα χωράφια .
Tόσο καιρό μέ δανεικά… για να είμαστε στο ευρώ και να ζούμε αγοράζοντας σκόρδα Αιγύπτου, λεμόνια Τουρκίας, ντομάτες Βελγίου, μήλα αργεντινής και νερό Ρουμανίας.
Με τα δανεικά και αγύριστα όμως , που τα μαζεύουν από ευρωπαίους σκληρά εργαζόμενους φορολογούμενους.
Μέσα;
Μέσα αν είναι να έχουμε και αξιοπρέπεια….εγώ μέσα είμαι…
Θα έχω τον μπαχτσέ και το αμπέλι μου και θα ζήσω όπως απαιτηθεί από τις σκληρές συνθήκες , αν είναι να σωθεί το έθνος, η επανάσταση και η αξιοπρεπεια του έθνους.
Θα ακολουθήσει κανείς από τους επαναστάτες όμως;
Εδώ τα αυτοκίνητα της βουλής δεν μπορούν να στερηθούν θα σπάσουν τα νυχάκια και θα κόψουν τα καλσόν στα χωράφια και στα μποστάνια με τις τσάπες και τα χώματα;
Μήπως όταν σαλπίσει ο Λαφαζάνης , αν είναι μέχρι τότε σαλπιγκτής της επανάστασης , θα είναι μόνος του κάτω από τα λάβαρα και όλοι θα τρέχουν στις τράπεζες να σώσουν τα ευρόπουλα τους για να μπορούν να βάζουν βενζίνη στα καγιέν;
Γιατί όλοι της επανάστασης με καγιέν και τζιπούρες είναι…
Τόσα χρόνια συνδικαλισταραίοι στις διοικήσεις του κράτους δεν είναι και οι φτωχοί του έθνους, οι κολλίγοι με το δρεπάνι που περιφέρονται στα χωριά για να ζούν θερίζοντας τα τσιφλίκια των αστών…
Μαζεύουν μισθούς και αποζημιώσεις θηριώδεις , θεωρούν φτωχολογιά όσους έχουν  οικογενιακό εισόδημα 50.000 ευρώ το χρόνο και δεδομένο τρία αυτοκίνητα ανά οικογένεια,δυό σπίτια και διακοπές μετά εκδρομών πέντε φορές το χρόνο.
Αν είναι η επανάσταση να τα διαλύσει όλα αυτά φοβάμαι ότι θα μείνω μόνος μου να φυτεύω μελιτζάνες και φασόλια..
Ούτε ο Λαφαζάνης θα βρεθεί στα μετερίζια.
Οι οικονομολόγοι του Σύριζα μπορεί να έχουν τους (ανομολόγητους) λόγους τους να φύγουμε από την ευρωζώνη,και να ξέρουν τι κάνουν.
Οι πολλοί όμως,ακόμα και βουλευτές,δεν έχουν ιδέα από οικονομικά.
Είναι της λογικής ”και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος”!

Η εξ ορισμού ηθική υπεροχή του “αδύνατου” και του “αδικημένου” είναι το θεμέλιο της γοητείας.

ΖΩΗ

Τα γεγονότα δεν τα θαυμάζεις.
Τα αποτιμάς και τα αποδέχεσαι ή όχι, εφόσον είσαι οξυδερκής.
Έχετε παρατηρήσει ότι όταν τίθεται θέμα επιλογής στην κοινωνία μας, το δίλλημα είναι πάντοτε μεταξύ του “αδύνατου” και του “δυνατού”;
Ποτέ μεταξύ άξιου και ανάξιου.
Ο “αδύνατος” είναι πάντοτε ο καλός – αδιάφορο εάν είναι άξιος ή όχι.
Η εξ ορισμού ηθική υπεροχή του “αδύνατου” και του “αδικημένου” είναι το θεμέλιο της γοητείας.
Μεγάλο μέρος του πλήθους ταυτίζεται με αυτή την εικόνα.
Η νεώτερη λαϊκή τέχνη αυτόν ύμνησε.
Στη λαϊκή μουσική, στο λαϊκό σινεμά.
Ο φτωχός είναι εξορισμού “καλός”.
Και φυσικά υφίσταται διωγμούς.
Η διονυσιακή πρόσληψη των ιστορικών γεγονότων (υπό την έννοια της επικράτησης του θυμικού έναντι του Λόγου) δημιούργησε ένα κοσμοείδωλο στη μεταπολιτευτική γενιά (η οποία δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι κακοπέρασε) σύμφωνα με το οποίο είναι γοητευτικά ηθικό να είσαι αριστερός.
Έχει μια μεταφυσική καλοσύνη.
Μια γλυκύτητα.
Μια ευαισθησία.
Την ευιασθησία της “Άπονης ζωής” που μας πέταξε στου δρόμου την άκρη, μας αδίκησε.
Εκεί εδράζεται η γοητεία της αριστεράς.
Στην γοητεία της ηθικής υπεροχής του θύματος.
Σε μια χώρα μικροϊδιοκτητών, μικοραγροτών, μικροεπαγγελματιών και μικρουπαλλήλων, ο παραταξιακός διαφορισμός δεν εξηγείται με όρους “πάλης των τάξεων”.
Η ηχώ της οικογενειακής Ιστορίας του εμφυλίου καθορίζει την ένταξη εδώ ή εκεί, σαν φλόγα που δεν τρέμει από τον αγέρα.
Είναι πιο γοητευτική η εικόνα του έφιππου αντάρτη στο βουνό από του μυστακιοφόρου χωροφύλακα.

Με τη χθεσινή συμφωνία ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να δείξει ακόμη μια φορά μια επίπλαστη σταθεροποίηση της κυβέρνησής .

GIANNHS

Η κυβέρνηση πανηγυρίζει διότι κατάφερε δύο φορές να αποφύγει τη χρεωκοπία την τελευταία στιγμή, στις 20 Φεβρουαρίου και χθες.
Όμως η μη χρεωκοπία συνεπάγεται σκληρά μέτρα, όσο και αν προσπαθούν να χρυσώσουν επικοινωνιακά το χάπι.
Ήδη, με γερμανική πρωτοβουλία επανέρχεται και ο “μισητός” όρος τρόικα, που αποτελεί μια ήττα της κυβέρνησης σε πολιτικό-επικοινωνιακό επίπεδο.
Το μεγάλο ερώτημα είναι, τι θα κάνουν όταν θα πρέπει να ψηφιστούν τα σκληρά μέτρα.
Το ραντεβού της κυβέρνησης με την πολιτική πραγματικότητα έρχεται όλο και πιο κοντά.
Μπορεί κάνοντας την κωλοτούμπα μόνον στο εξωτερικό να κατάφεραν να κρατήσουν μέχρι στιγμής σχετικά αλώβητη την εικόνα τους στο εσωτερικό, όμως σύντομα θα χρειαστεί να γίνει και η κωλοτούμπα στο εσωτερικό, φυσική συνέχεια της κωλοτούμπας στο εξωτερικό.
Διότι αν δεν γίνει και στο εσωτερικό, θα συνεχίσουν να μην έρχονται λεφτά.
Τι θα κάνουν τότε;
Η αριστερή πτέρυγα φαίνεται ότι “δεν μασάει” και θα οδηγήσει τα πράγματα στα άκρα.
Έχει 13 βουλευτές ο Λαφαζάνης;
Πιθανότατα έχει.
Αν είναι έτσι, δεν υπάρχει δεδηλωμένη.
ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι θα ψηφίσουν τα μέτρα έτσι κι αλλιώς, όμως αυτό θα είναι ακόμη μεγαλύτερη ήττα για τον Τσίπρα, διότι θα αποδειχθεί ταπεινός συνεχιστης της πολιτικής τους.
Δεν υπάρχει για το πολιτικό του ακροατήριο μεγαλύτερο όνειδος για τον Τσίπρα, από το να επαινέσει ο Σαμαράς την κωλοτούμπα του.
Ρεζίλι των σκυλιών.
Οπότε τότε τι θα κάνει;
Θα διαγράψει τον Λαφαζάνη και όσους καταψηφίσουν και θα βάλει στην κυβέρνηση το Ποτάμι;
Θα του φύγουν κι άλλοι.
Θα βάλει και το ΠΑΣΟΚ;
Θα του φύγουν και άλλοι.
Θα ζητήσει ταπεινωμένος στήριξη και από το Σαμαρά;
Πιθανόν τότε να του ζητήσει μεταβατικό πρωθυπουργό ο Σαμαράς, αλλά και να μην του ζητήσει μεταβατικό πρωθυπουργό και να τον διευκολύνει (φαινομενικά μόνον θα τον διευκολύνει σε μια τέτοια περίπτωση), θα του φύγουν και άλλοι και δεν θα μείνει τίποτε από το κόμμα του.
Θα είναι η απόλυτη ξεφτίλα να κάνει συγκυβένηση με το Σαμαρά.
Θα του μείνουν τελικά 45 βουλευτές για να τους προσθέσει στους 106 των τριών κομμάτων της αντιπολίτευσης;
Αμφίβολο.
Πάντως αν δεν περάσει νόμους με σκληρά μέτρα από τη Βουλή, λεφτά δεν παίρνει.
Και επειδή δεν θα πάρει λεφτά, θα είναι συνέχεια με την πλάτη στον τοίχο.
Δεν είναι σταθεροποίηση αυτό, είναι παράταση του ερωτήματος περί αριστερής παρένθεσης.
Μην ξεχνούμε ότι χρεωκοπία εντός ευρώ (η μόνη περίπτωση για να κρατήσει συμπαγή την κοινοβουλευτική του ομάδα και άρα την κυβέρνησή του) σημαίνει κατά πάσα πιθανότητα ελέγχους κεφαλαίων στις τράπεζες (αυστηρό όριο αναλήψεων), ίσως “έναντι” σε μισθούς και συντάξεις, αδυναμία εισαγωγών και πολλά άλλα.
Όσο περνάει ο καιρός ο Τσίπρας στριμώχνεται όλο και περισσότερο μεταξύ της χρεωκοπίας και της επίσημης απώλειας της δεδηλωμένης.
Πρέπει να αποφασίσει τι τον συμφέρει περισσότερο από τα δύο (μην έχουμε καμία αμφιβολία ότι θα αποφασίσει με κριτήριο τη χώρα!).
Είναι μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.
Μέχρι στιγμής δείχνει να φοβάται περισσότερο την χρεωκοπία, διότι σκοπός του είναι να παραπλανεί τα πλήθη.
Το πιθανότερο είναι να πετάξει κάποια στιγμή το μπαλάκι στην αριστερή πτέρυγα και να τους ζητήσει να τραβήξουν την πρίζα της πλειοψηφία του, αν τολμούν.- Μπορεί και να πιάσει, αλλά ακόμη και εάν πιάσει, θα έχει εξευτελιστεί πολιτικά στον κόσμο.
Από την χρεωκοπία δεν θα γλιτώσει.
Το γνωρίζει.
Άρα, το πιθανότερο είναι να επιχειρήσει να περάσει κάποια “σκληρά μέτρα” από τους αριστερούς του.
Η επιλογή του να μην κάνει τίποτε, σημαίνει χρεωκοπία σε βάθος εβδομάδων.
Άρα, με βάση τη μέχρι στιγμής πολιτεία του, το πιθανότερο είναι να κάνει.
Πάντως το σενάριο του να “μείνει”, όσο και εάν φαίνεται να ενισχύεται μετά τη χθεσινή συμφωνία, εξακολουθεί να μην έχει ορατή υλοποίηση.

Η αβεβαιότητα σήμερα είναι η χειρότερη μορφή τρομοκρατίας,το πού μπλέξαμε είναι γνωστό-το πόσο μπλέξαμε είναι το άγνωστο που μας παραλύει.

ΠΟΛΕΜΑΡΧΟΣ

Η κυριαρχία τού ΣΥΡΙΖΑ στόν “αριστερό” χώρο καί η άνοδός του στήν εξουσία, μπορεί νά “παγιώσει” καί στήν χώρα μας τό μοντέλο διαχείρισης μαζών τών  “ανεπτυγμένων” κρατικών δομών.
Μέ ανεξέλεγκτη κυριαρχία κράτους καί οικονομίας από τούς υπερεθνικούς παγκοσμιοποιητές, μέ παράλληλη “στήριξη’ τών εξαθλιωμένων ανθρώπινων μαζών, ακριβώς στά όρια διαχείρισης αυτής τής εξαθλίωσης – εγγυημένο κατώτατο εισόδημα, μέ παράλληλη πίεση γιά παροχή από τούς εξαθλιωμένους συγκεκριμένης “κοινωνικής εργασίας” καί γενικά αποδοχή τής “κοινωνικής” τους μοίρας.
Τήν όποια “μικρο-μεσοαστική” τάξη θά τήν εγγυώνται οι υπερεθνικοί παγκοσμιοποιητές -στήν υπαλληλική διαστρωμάτωση, πού μόνο αυτές θά μπορούν νά εξασφαλίσουν- καί η κρατική δομή εξυπηρέτησής των -πολιτικοί καί κρατικοί υπάλληλοι-επιστάτες.
Η φορολογική εξόντωση ,αυτονόητα μή ανταποδοτική -η ανταποδοτικότητα είναι ένας ευφημισμός κενού περιεχομένου- τοπικών “Warlords” καί τών παρατρεχάμενών τους, αυτήν τήν σκοπιμότητα εξυπηρετεί καί όχι τήν “απελευθέρωση” τής ανάπτυξης.
Η ουσιαστκή εξόντωσή τους είναι η αναγκαία προϋπόθεση ένταξης τής χώρας μας στό παγκόσμιο σύστημα “ανάπτυξης’, όπως αυτό τό ορίζουν οι υπερεθνικοί παγκόσμιοι παγκοσμιοποιητές.
Η ουσιαστική ερώτηση (πού δέν τίθεται) είναι:
Υπάρχει άραγε άλλη ζωή εκτός τού πλαισίου, όπως τουλάχιστον αυτό προωθείται, από τόν παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας ή η εθελοντική δουλεία είναι η μοναδική μας επιλογή;
Καί άν υπάρχει, ποιά ιδεολογία κοινωνικής δόμησης μπορεί νά αποτελέσει “ανεκτή” εναλλακτική πρόταση;
Άν ο αριστερισμός, μέ τήν ταξική ισοπέδωση τών μαζών στά όρια τής σωματικής επιβίωσης είναι τό “εμφανές” (τό “καλό’, όπως θά λέγαμε) προσωπείο τού Ιανού τών παγκοσμιοποιητών (τού θεού τους), ο εθνικισμός είναι τό σκιώδες (τό “κακό”) προσωπείο τους.
Εχουν περάσει 45 μέρες απο τις εκλογές και η κυβέρνηση εχει διαταράξει τις σχέσεις με φίλους και εχθρούς καί με παραδοσιακούς συμμάχους.
Δείχνουν να μην έχουν καταλάβει το ρόλο τους και ακροβατούν μεταξύ λογοπαιγνίων και φτηνών διαπληκτισμων με τους δανειστές και εταίρους.
Ειναι εγκλωβισμένοι απο την παροχολογία και την “αριστερίστικη” νοοτροπία και φιλοσοφία με αποτέλεσμα να αδιαφορούν για τον ιδιωτικό τομέα και την οικονομία.
Ειναι ανήμποροι να σηκώσουν το βάρος των ευθυνών τους .
Βασίζονται στο ότι μόνο οι “αριστεροί” διαδηλώνουν και άρα ελέγχουν τα πλήθη των διαδηλωτών,τι θα γίνει όμως εάν βγουν στους δρόμους οι υπόλοιποι ;;;
Πως θα αντιδράσουν εάν γίνει κάποιο πιστωτικό γεγονός;;
Ποιος θα κρατήσει τις ορδές των λαθρο-μεταναστών μουσουλμάνων σε κάποια ενδεχόμενη αναταραχή ;;
Καί τελικά τι θα γίνει όταν καταλάβουν όλοι οι Ελληνες ότι οχι μόνο δεν θα πάρουν αύξηση- αλλά θα πρεπει νε πληρώσουν και επιπλέον χρήματα απο το υστέρημα τους λόγω των πειραματισμών τους ;;;