Αρχείο μηνός December 2014

Θα ωριμάσουμε βίαια και απότομα όλοι μας.

ΕΛΙΤ

Οι αυταπάτες πρέπει νά τελειώνουν.
Ετσι και αλλιώς η ζωή είναι πάντα γεμάτη διλήμματα και οι επιλογές μας έχουν θετικό ή αρνητικό κόστος.
Τζάμπα μαγκιές τέλος, και από τους πολίτες και από τους πολιτικούς.
Θα ωριμάσουμε βίαια και απότομα όλοι μας.
Εκτός κι άν θέλουμε να είμαστε μια αφρικανική τζαμαχιρία ζώντας με οράματα και θάματα ,αλλά και με την ξένη επισιτιστική βοήθεια.
Τα παραμύθια είναι καλά μόνο για τα μικρά παιδιά, οι μεγάλοι ξέρουν ότι Αγιος Βασίλης δεν υπάρχει και το δώρο το πληρώνουν οι ίδιοι με τα λεφτά τους.
Αν θέλουμε έναν ΑηΒασίλη που θα μοιράζει ευρά, θα διώχνει τους κακούς ξένους και τους κακούς λύκους των αγορών θα έχουμε την τύχη της κοκκινοσκουφίτσας.
Και δεν θα υπάρχει και κυνηγος να μας σώσει, θα καταργήσουν και το κυνήγι οι συνιστώσες πέραν των άλλων και θα κάνουν τους λύκους καλούς με ένα διάταγμα.
Αν τρόμαξαν με την προχθεσινή βουτιά του χρηματιστηρίου και την θεώρησαν σαν χτύπημα, ακόμη δεν έχουν δεί τίποτε…άσφαιρα πυρά ήταν το προχθεσινό.
Για πολλούς πολίτες με τον Σύριζα υπάρχει μια ελπίδα,ΟΧΙ βεβαίως Σωτηρίας, υπάρχει ελπίδα μιας άμεσης κατάρευσης που τουλάχιστον θα λυτρώσει από τον αργόσυρτο επιθανάτιο ρόγχο.
Οι πολίτες άρχισαν να καταλαβαίνουν, ιδιαίτερα μετά τους τελευταίους εκβιασμούς της τρόικας ότι όλες οι θυσίες πάνε έτσι και αλλιώς χαμένες.
Η τροικα απαιτεί νέα μέτρα τα οποία θα βυθίσουν εκ νέου την χώρα σε βαθιά ύφεση.
Αφήστε που δεν έχουμε δει ποτέ τους Γερμανούς να λειτουργούν υπό πίεση.
Μέχρι τώρα έχουν καταφέρει να “ζεύουν” την αντιπολίτευση και εδώ και σε άλλες μνημονιακές χώρες στο μνημονιακό άρμα και μετά δεν νοιάζονται για το αποτέλεσμα.
Με τον Σύριζα δεν έχει γίνει αυτό…τουλάχιστον ακόμα.
Ίδωμεν.

Ο υποκειμενισμός στο μεγαλείο του.

ΘΕΣΜΟΙ

Στη νηπιακή ηλικία των κοινωνιών, οι αρχηγοί του κράτους δημιουργούν τους θεσμούς,καί αργότερα οι θεσμοί δημιουργούν τους αρχηγούς.
Δεν υπάρχει αντικειμενική θεώρηση της πραγματικότητας, τουλάχιστον όσον αφορά στο βίωμα.
Η φτώχεια είναι υποκειμενική κατάσταση και δεν τη βιώνει ο χορτάτος.
Η απόλυση , ως πράξη δεν αφορά στα παιδιά του εργοδότη που την αναγγέλλει.
Τα παιδιά του άνεργου επίσης, δεν έχουν τα προνόμια των βλασταριών του μεγαλοεργολάβου, του Τραπεζίτη.
Αν μιλήσουμε για τον πλούτο, ισχύει το ίδιο,δεν τον εισπράττει ο άνεργος.
Ο υποκειμενισμός στο μεγαλείο του.
Ίσως κάνω χιούμορ, ίσως έχω έναν απίστευτο θυμό με την περιφερόμενη αμορφωσιά αφ’ ενός, αλλά και με την επιχειρούμενη αθώωση των εγκλημάτων που συντελούνται εν ονόματι δήθεν, του υποκειμενισμού.
Άλλο πράγμα φυσικά, η διατύπωση μιας υποκειμενικής άποψης, προκειμένου να αναζητηθεί η αλήθεια που είναι αντικειμενική και άλλο η θεοποίηση του υποκειμενισμού με στόχο την απόκρυψή της.
Της αλήθειας – αν με εννοείτε.
Είναι άραγε ο λεγόμενος “υποκειμενισμός” αθώος, ή μήπως στέκει απλώς, στον αντίποδα της αντικειμενικής πραγματικότητας.
Είναι αθώα τάχα η περιφερόμενη “προστυχιά” που συνοψίζεται στη χαριτωμένη φράση “έλα μωρέ, πλάκα έχει” τη στιγμή που εξευτελίζονται άνθρωποι και χάνονται ζωές;
Ποιος μωρός;..Ποια πλάκα;
Και κυρίως ποιος την κάνει και σε βάρος ποιανού;
Στο παρελθόν, όταν ήταν να εκλεγεί καινούριος πρόεδρος, γινόταν συζητήσεις επί συζητήσεων από πολύ καιρό και όλοι περιμέναμε με κάποια αγωνία και ενδιαφέρον να δούμε ποιοι θα είναι οι υποψήφιοι των κομμάτων.
Τώρα, ούτε που νοιάζει κανέναν…
Πλην της συγκυβέρνησης, κανένα κόμμα δεν προτείνει υποψήφιο…
Στην πορεία μπορεί να το κάνουν “τυπικά”…
Θα αρχίσουν τώρα τα lunch και τα dinner -κρυφά και φανερά- πέριξ του Κολωνακίου ώστε ανάμεσα σε “king prawns” που “κοιμούνται σε ένα στρώμα από finocchio και beluga” να πειστούν μερικοί να ψηφίσουν είτε να μην ψηφίσουν, τη στιγμή που πολύς κόσμος δεν έχει να πάρει ούτε κοτοπουλάκι για τα Χριστούγεννα.
Το παράδοξο είναι ότι στα επιχειρήματα που θα αναπτύσσουν στους καλεσμένους οι οικοδεσπότες και οικοδέσποινες αυτών των τραπεζωμάτων, το μόνο πράγμα που δεν θα ακουστεί σαν επιχείρημα είναι το όνομα Σταύρος Δήμας.

Έτσι καταντήσαμε, εκεί που ελπίζαμε σε Δεξιό Θαύμα (Αντώνης) να ελπίζουμε τώρα σε Αριστερό Θαύμα (Αλέξης). Και στο βάθος, σε Θείο Θαύμα

ΘΕΙΟ

Το ΑΕΠ ήταν φούσκα κατανάλωσης δανεικών -κυρίως για εισαγόμενα- και όχι παραγωγικής διαδικασίας.
Θα μας μείνουν φυσικά κληρονομιά και ένα πλήθος από “εξηγήσεις” των πρώτων χρόνων της κρίσης που σίγουρα θα προκαλούν χαμόγελα αλλά και απορίες για την ψυχική μας υγεία, στους απογόνους μας.
Ευτυχώς για αυτούς και δυστυχώς για τους εμπνευστές τους το internet θα τις διασώσει για πάντα .
Δεν είμαστε ιδιωτικά φτωχή χώρα ως “αλγεβρικό άθροισμα”.
Όμως τα λεφτά δεν βρίσκονται εκεί που μπορούν να δημιουργούν πραγματικό κεφάλαιο και καπιταλισμό βιώσιμο χωρίς “εξωτερική τροφοδοσία με ορρό”.
Και τεράστια φούσκα φτιάχτηκε, και πολύς πλούτος από “άτακτο δανεισμό” και υποφορολόγηση συσσωρεύτηκε ιδιωτικά, αλλά με εξαιρετικά άνισο και αντιπαραγωγικό τρόπο.
Το πολιτικό μας σύστημα, μπροστά στην υπόσχεση ότι για αρκετά χρόνια θα δανειοδοτούμεθα και θα επιδοτούμεθα, ξέχασε και οικονομολογικές μελέτες, και εμπειρίες και πρακτικές.
“Ας τα πάρουμε σήμερα εμείς και ας έρθουν οι επόμενοι να βγάλου τα κάστανα”.
Δεν είναι οι πολιτικές, είναι οι πολιτικοί μας, που θέλουν άδειασμα στην Φαλκονέρα.
Έτσι καταντήσαμε, εκεί που ελπίζαμε σε Δεξιό Θαύμα (Αντώνης) να ελπίζουμε τώρα σε Αριστερό Θαύμα (Αλέξης).
Και στο βάθος, σε Θείο Θαύμα
Αυτο ισχύει για ΟΛΕΣ τις πολιτικές ηγεσίες σε όλες τις χωρες στον Καπιταλισμό,στην ΕΕ μάλιστα είναι κανόνας .
Αυτή τη στιγμή, δεν θα βρείς χώρα με χρέος κάτω απο 60% του ΑΕΠ που κατά Μάαστριχτ είναι το όριο του συναγερμού για χρεωκοπία μιας χώρας.
Ολες λοιπόν οι πολιτικές ηγεσίες έχουν χρεώσει λάθρα τους λαούς τους χωρίς σχεδόν κανένας απλός πολίτης να ξέρει το πως το πόσο και το γιατί.
Οι δικοί μας φωστήρες  βεβαίως, αφού είμασταν και είμαστε οι φτωχότεροι μαζί με τους Πορτογάλους, ήταν λογικό να μας χρεώσουν παραπάνω απ’ ότι οι Ιταλοί και οι Ισπανοί τους δικούς τους.
Η χρηματοπιστωτική κριση στη Δύση το 2008 και η εξέλιξή της μετά έπιασε “με τις πυτζαμες” τους μεγαλους οικονομολόγους και τις ρυθμιστικές αρχές, το επιβεβαίωσε για μια φορά ακόμη πρόσφατα και ο Κρούγκμαν στην New York Review of Books. “Γιατί δεν χτύπησε ο συναγερμός πριν την κρίση; Η στιγμή Μίνσκυ”
Ουδέποτε οι “οίκοι” έβαλαν τον σημαντικώτερο κατα τη γνώμη μου οικονομικό δείκτη ως κριτήριο αξιολόγησης μιας οικονομίας..Τον βαθμό συγκέντρωσης πλούτου σε σχέση με τον πληθυσμό της χώρας.
Βεβαίως άν αυτός ο δείκτης έμπαινε και ως κριτήριο για την είσοδο στην Ε.Ζ. αυτή δεν θα είχε ποτέ περισσότερες απο 4-5 χώρες…
Σε τέτοιες κρίσεις ο ρόλος των πολιτικών ηγεσιών για την διέξοδο μπορεί να είναι σημαντικός ( Παγκόσμια Κρίση του 1930 στις ΗΠΑ, Νew deal και Φραγκλίνος Ρούσβελτ).
Αντίθετα, “άτυχες” κοινωνίες όπως η Ελληνική, πρέπει κατά κάποιο τρόπο να αυτοθεραπευθούν μέσα απο τις ωδίνες ενός πολιτικού τοκετού.
Πώς, πότε;
Ο Χανς Μάγκνους Έντσενσμπέργκερ, στο Spiegel το 1987 είχε επισημάνει το αυτονόητο, ότι “η κοινωνία δεν είναι κοπάδι προβάτων”…”Προς τα πού κινείται αυτό το Όλον, αυτό το μεγάλο, πλαδαρό, ευαίσθητο τέρας που ονομάζουμε κοινωνία, με τον εγκέφαλό του, τον διακλαδωμένο προς όλες τις κατευθύνσεις;
Είναι παράδοξο, αλλά στο ερώτημα αυτό δεν υπάρχουν λογικές απαντήσεις και συμπεράσματα. Μερικές φορές αυτό το Όλον αντιδρά εκπληκτικά έξυπνα, ευφάνταστα, ρεαλιστικά. Άλλες φορές συμπεριφέρεται με άθλιο, ηλίθιο και ύπουλο τρόπο. Δεν ξέρω τι έχει στο μυαλό του, και ως εκ τούτου πρέπει να τα βγάλω πέρα χωρίς αισιοδοξία χωρίς απαισιοδοξία”.

Οι αλήθειες πονάνε …και κρύβονται.

ΚΕΝΟ

Η όποια πολιτική αντιπαράθεση υπάρχει- κυρίως ανάμεσα στη συγκυβέρνηση και το ΣΥΡΙΖΑ, είναι επιφανειακή και επιδερμική, δεδομένου ότι σε επίπεδο κορυφών, υπάρχει κοινή στρατηγική πλεύσης, ο καυγάς αφορά τη νομή της εξουσίας και το όλο ζήτημα εξαντλείται μέσα στα πλαίσια της Βουλής όπου τα χαρτιά είναι σημαδεμένα και βρίσκονται στα χέρια της ολιγαρχίας.
Και αυτό γίνεται συνειδητά, τόσο από τη συγκυβέρνηση, όσο και από το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος περιορίζει τον αντιπολιτευτικό του ρόλο στο κοινοβούλιο και στις τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις, ερήμην του λαϊκού παράγοντα.
Από την άλλη λείπει τραγικά η Σοβαρή Πολιτική  για την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση σε φιλολαϊκή κατεύθυνση που θα συνεγείρει το λαό, θα ανεβάσει τις αγωνιστικές διαθέσεις και θα δημιουργήσει νέα πολιτικά δεδομένα.
Η μετά το Μάρτη του 2010 περίοδος, ήταν μία χρυσή ευκαιρία γιατί οι αγωνιστικές διαθέσεις του κόσμου ήταν ανεβασμένες και ο ίδιος ήταν διατιθέμενος να συγκρουστεί με αυτούς που λεηλατούσαν τη ζωή του.
Δυστυχώς αυτό δεν έγινε, όχι γιατί δεν το ήθελε ο κόσμος, αλλά επειδή τη συγκεκριμένη περίοδο “κάποιες πολιτικές ηγεσίες” αποδείχθηκαν μειωπικές και δεν μπόρεσαν να δουν τίποτα πέρα από τη μύτη τους.
Η αλήθεια είναι ότι χάθηκε πολύτιμος χρόνος, που αν τον είχαμε εκμεταλλευτεί, η πορεία του λαού και του τόπου θα ήταν εντελώς διαφορετική σήμερα σε σχέση με το πώς εξελίχθηκε.

Είναι τεράστιο τό παίγνιο…

ΓΚΟΛ

Ποιος, τελικά, κρατάει την αόρατη μεζούρα και αποφασίζει την ένταση ενός συναισθήματος;
Και ακόμα σημαντικότερο, με ποιον τρόπο αποφασίζει να το αλλάξει αυτό το συναίσθημα;
Οι κλόουν χρησιμοποιούνται στό τσίρκο για να αποσπάται η προσοχή του κοινού όταν, προετοιμάζεται η πίστα για το επόμενο νούμερο.
Πρόκειται για τους κομπάρσους της υπόθεσης, αλλά η παράσταση που δίνουν είναι αναγκαία, προκειμένου να “δέσει” η πρωτοκαθεδρία των πρωταγωνιστών….
Σε μιά στοιχειωδώς λογική χώρα,θα έπρεπε,απο το Σεπτέμβριο ήδη, ένα Εθνικό Μέτωπο να διαπραγματεύεται όρους εξόδου απο το μνημόνιο,χρέος…
Να προετοιμάζει τη συνταγματική αναθεώρηση, την εκλογή Προέδρου, την ημερομηνία εκλογών…
Σε μιά λογική χώρα, Εθνική υπηρεσία προσφέρει ένα πολιτικό σύστημα και οι μετέχοντες σε αυτό όταν είναι έτοιμο να αντιληφθεί συνολικά τις δυσκολίες τις στιγμής και να δράσει ανάλογα με τις περιστάσεις.
Άλλως ο ρους της ιστορίας θα το παρασύρει στον διάβα του και θα το τοποθετήσει στο χρονοντούλαπο.
Και αυτό ισχύει και για τους μεν και για τους δε.
Ενώ όλοι γνωρίζουν τη σημασία της αντίληψης, κατανόησης, ανάλυσης, και διαδικασίας επίλυσης προβλημάτων, η διαδικασία Εθνικού Σχεδίου είναι πυρηνική φυσική και ανώτερα μαθηματικά για το πολιτικό σύστημα.
Είτε λόγω αδυναμίας, είτε λόγω πηγαίας βλακείας είτε λόγω σκοπιμότητας.
Και τα τρία είναι κακά.
Δεν είναι όμως μόνο ευθύνη του πολιτικού συστήματος, που έτσι κι’αλλοιώς.την έχει…αλλά και μιάς διασπασμένης κοινωνίας πού στηρίζει,εκ των πραγμάτων,την αυτοκαταστροφή.
Η εξέλιξη των “παραστάσεων” ευνοεί μόνο τους τραπεζικούς λογαριασμούς αυτών που τις σκηνοθετούν…
Ο νοών νοήτω και ουαί τώ ανοήτω…

Ανοικτός δρόμος δεν υπάρχει, θα τον ανοίξουμε εμείς με τη δική μας περπατησιά.

ΕΛΛΑΣ

Μέσα σ΄ αυτήν την αβεβαιότητα είμαστε αναγκασμένοι να χαράξουμε τη δική μας πορεία.
Ανοικτός δρόμος δεν υπάρχει, θα τον ανοίξουμε εμείς με τη δική μας περπατησιά.
Τα φαινόμενα αυτά δεν είναι πρωτοφανή.
Είναι δομικά χαρακτηριστικά της λειτουργίας του καπιταλισμού και κάνουν την εμφάνισή τους σε αραιά χρονικά διαστήματα.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι αυτό που δεν συζητιέται δημόσια, παρά μόνον υπόγεια, από τους γνώστες και απο το λεγόμενο “έξυπνο χρήμα”:..
Ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών.
Χωρίς πραγματικές μεταρρυθμίσεις ,όχι βέβαια τις οριζόντιες σαχλαμάρες και το πετσόκομμα των εργαζομένων του Ι.Τ που έκαναν και χωρίς αναδόμηση της οικονομίας ώστε να παράγει και εξαγει, δεν θα κάνουν τίποτε και κάθε σοβαρός αναλυτής και επενδυτής μακροπρόθεσμος το ξέρει.
Το τζογαδόρικο ακριδίσιο χρήμα που έρχεται – ξαναφεύγει σε χρονο dt.
Όμως χρόνος τέλειωσε, και η παράταση.
Το τσίρκο δεν έχει πολύ χρόνο,..σκίστηκε η τέντα.
Φοβάμαι βέβαια ότι έρχεται άλλο τσίρκο.
Φεύγει το “Μεντράνο” και έρχεται “της Μαδρίτης”, “οι φίλοι του Pοdemos”.
Το δυστύχημα είναι όμως ,οτι σε όλα ετούτα τα χρεοκοπημένα τσίρκουλα, εμείς μάλλον το ρόλο του υποταγμένου λιονταριού και του δύστυχου ελέφαντα κατακτήσαμε κι έτσι περνάμε τον καιρό μας εκτελώντας άθλια ακροβατικά υπό την απειλή ξυλοδαρμών και ηλεκτροσόκ.
Πάντως απαθείς θεατές, βολεμένοι κι αμέριμνοι αραχτοί στις κερκίδες, δεν είμαστε πια.
Μας έπεσαν και τα ποπ κορν από τα χέρια, έλυωσε και το χαζογέλιο της αναισθησίας….
“Θέαμα” καταντήσαμε από αδιάφοροι θεατές.
Βεβαίως όπως όλες οι συστημικές κρίσεις, έτσι κι αυτή, συνοδεύεται από συνταρακτικές γεωπολιτικές ανακατατάξεις.
Η γειτονιά μας, τα Βαλκάνια και η Ν.Α. Μεσόγειος ήταν πάντα πεδίο ανταγωνισμών.
Οι ανταγωνισμοί για επιρροή στην περιοχή εντείνονται τώρα που το ζήτημα των ενεργειακών δικτύων – αγωγών και της εκμετάλλευσης κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου εμπλέκει όχι μόνο τις κοινωνίες της περιοχής – πού κι αυτές βρίσκονται σε στάδιο μετάβασης σε νέα κοινωνικά και πολιτικά σχήματα – αλλά και τους διεθνείς παίκτες, ΗΠΑ και Ρωσία.

Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στο τέλος θα επικρατήσει το Δίκαιο,όχι το δίκαιο των μικροϋποκριτών. Το Δίκαιο.

ΔΙΚΑΙΟ

Το κράτος είναι προϊόν της κοινωνίας σε ορισμένη βαθμίδα εξέλιξης.
Είναι η ομολογία ότι η κοινωνία αυτή μπερδεύτηκε σε μια αξεδιάλυτη αντίφαση με τον ίδιο τον εαυτό της, ότι διασπάστηκε σε ασυμφιλίωτες αντιθέσεις που είναι ανήμπορη να παραμερίσει.
Και για να μη φθείρουν αυτές οι αντιθέσεις, οι τάξεις και τα αντιμαχόμενα οικονομικά συμφέροντα τον εαυτό τους και την κοινωνία σε έναν άκαρπο αγώνα, έγινε αναγκαία μια δύναμη που φαινομενικά στέκεται πάνω από την κοινωνία, για να μετριάζει τη σύγκρουση, για να την κρατάει μέσα στα όρια της τάξης. Και η δύναμη αυτή που βγήκε από την κοινωνία, αλλά που τοποθετήθηκε πάνω απ’αυτήν, που όλο και περισσότερο αποξενώνεται απ’αυτήν, είναι το κράτος.
Απέναντι στην παλιά οργάνωση των γενών το κράτος χαρακτηρίζεται πρώτα από το χωρισμό των υπηκόων του κατά εδαφική περιοχή .
Αυτή η οργάνωση των πολιτών σύμφωνα με τον τόπο διαμονής είναι κοινή σε όλα τα κράτη.
Γι αυτό μας φαίνεται φυσική.
Συνεπώς το ‘’κράτος’’ δεν μας χρωστά μα ούτε και του χρωστάμε.
Ουσιαστικά, είναι ένα δημιούργημα προορισμένο να μας εξυπηρετεί.
Θα πρέπει να αντιμετωπίζεται και να εξαναγκάζεται να λειτουργεί, ως όργανο έκφρασης της βούλησης της κοινωνίας και απολύτως σύμφωνα με το αίσθημα δικαίου αυτής.
Η κοινωνία οφείλει να ελέγχει το κράτος, να το κινεί και να το κατευθύνει, ώστε ποτέ αυτό να μην λειτουργήσει αυθαίρετα, ανεξέλεγκτα και άδικα, ως δουλικό υποκινούμενο όργανο εξυπηρέτησης μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων, οικονομικών συμφερόντων καικατασταλτικών μηχανισμών.
Όταν το κράτος καταφέρει να βρεθεί σε πλήρη αναντιστοιχία με το κοινωνικά αποδεκτό, ανεκτό και δίκαιο, τότε η κοινωνία εν τη πλειοψηφία της φροντίζει να αντικαταστήσει με δημοκρατικές διαδικασίες τους εξουσιοδοτημένους ως χθες ανώτατους λειτουργούς, που απέτυχαν στη διεύθυνσή του, με αποτέλεσμα ένα κακορυθμισμένο και αναποτελεσματικό κράτος, να καταδυναστεύει αυτόν που προορίζεται να υπηρετεί, δηλαδή τον πολίτη μέλος της κοινωνίας.
Κάποιοι εν τω μεταξύ, είτε γιατί είναι πάρα πολύ νέοι, με βλέμμα καθαρό, θυμωμένο και ανώριμο, είτε γιατί παρασύρονται εκ του ρομαντικού τους παρορμητισμού επιχειρώντας ανεπιτυχώς με τη βία ν΄αλλάξουν τον κόσμο, βρίσκονται άσχημα μπλεγμένοι σε αυτοκαταστροφική μετωπική σύγκρουση με τις δομές του κρατικού μηχανισμού, με την υποκρισία, την περιρρέουσα σκληρόκαρδη κι εγωπαθή αδιαφορία μας, με τον λανθάνοντα μασκαρεμένο σαδισμό μας, που προσποιείται ανεπιτυχώς τον τάχα αδιάλλακτο και νομιμόφρονα, ενώ δεν είναι παρά φοβισμένος, παραιτημένος και βαθύτατα διαβρωμένος ….
Τους χρωστάμε  την ευκαιρία λοιπόν, να έχουν άφθονο χρόνο ώστε να επανεκτιμήσουν όχι βέβαια τις ιδέες τους που φυσικά δεν τιμωρούνται ούτε κι απαγορεύονται, σίγουρα όμως τις μεθόδους, τις τακτικές και τους επιλεγμένους τρόπους, ώστε να διασωθούν με ατσαλάκωτα όνειρα κι επουλωμένες πληγές.
Η κοινωνία τους χρωστάει, όχι το κράτος, γιατί το κράτος, είναι μoνάχα μιά ”κατασκευή”.
‘Ενα κινούμενο όργανο.
Η κοινωνία των ανθρώπων έχει την απόλυτη ευθύνη και είναι ο μόνος κριτής, που οφείλει να υπερβαίνει, να συγχωρεί και να καθοδηγεί τους νεότερους.
Να αντιμετωπίζει με αγάπη και κατανόηση, τους εικοσάχρονους παραβάτες.
Όσο για τις σπουδές, το νόημα της φυσικής παρακολούθησης των μαθημάτων στο αμφιθέατρο σύμφωνα με το πνεύμα του νόμου, είναι ο έγκλειστος να βοηθηθεί διατηρώντας μιά ζωντανή επαφή με την πανεπιστημιακή κοινότητα, ώστε να επανενταχθεί το συντομότερο δυνατόν, αναμορφωμένος, στο κοινωνικό σύνολο.
Μπορεί πολλοί να παρουσιάζεστε ιδιαιτέρως αυστηροί και άτεγκτοι, αλλά δεν είστε οι Νομοθέτες.
Ούτε καν ΟΙ ΜΗ ΙΣΟΒΙΟΙ πολιτικοί προϊστάμενοι, των εντεταλμένων να εφαρμόζουν το πνεύμα του Νόμου, δημοσίων λειτουργών.

Η κατάσταση θυμίζει τους σταυροφόρους της 4ης σταυροφορίας έξω από τα τείχη της Κων/πολης.

Σταυροφοροι

Δεν υπάρχει λύση του Ελληνικού προβλήματος χωρίς την λύση του μικρο-κομματικού προβλήματος της Ελλάδος.
Μεγάλη μερίδα του λαού είναι εγκλωβισμένη σε εντελώς παράλογες, αντίθετες με την απλή λογική και την πραγματικότητα ερμηνείες του προβλήματος της χώρας.
Η κατάσταση θυμίζει τους σταυροφόρους της 4ης σταυροφορίας έξω από τα τείχη της Κων/πολης.
Ο διεκδικητής του θρόνου, φέρνει την αλητοπαρέα έξω από την Κωνσταντινούπολη για να “αποκατασταθεί η νομιμότητα”
Τους έχει τάξει λεφτά.
Όταν αναλαμβάνει την εξουσία τους δίνει λεφτά. Θέλουν κι άλλα.
Τους ξαναδίνει.
Λιώνει τα εκκλησιαστικά σκευη για να πληρώσει.
Θέλουν κι άλλα.
Πάντα θα θέλουν κι άλλα…
Έχουν κάνει “επενδυση” φτιάχνοντας στόλο και θέλουν η επένδυση να αποδώσει. Θέλουν κι άλλα, πάντα θέλουν κι άλλα…
Όταν τους λέει ότι δέν έχει άλλα, δεν μπορεί να δώσει άλλα, έρχεται η ρήξη… σε μια σχέση που δεν Έπρεπε ευθύς εξ αρχής να ξεκινήσει!

Έχουμε και plan B…

ΔΙΑΙΤΑ

Παραμύθια “bon pour l’ Orient”για “μας” εντός Ελλάδος, για τα γίδια.
Αλλά για το γεγονός ότι “είμαστε” γίδια και μετά πό τόσα που μας τάισαν παραμένουμε γίδια, είναι αποκλειστικά δική “μας” ευθύνη.
Και ο ΣΥΡΙΖΑ τη δουλειά του κάνει.
Τη γνωστή από άλλους δουλειά.
Ελληνικό κόμμα της μεταβατικής “εποχής των τεράτων” είναι, όπως η σημερινή ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.
Πουλάει παραμύθια στο πόπολο.
Ξαναπουλάει τα Ζάππεια… “Ληγμένα” έστω.
Ο Ινδός το ξέρει ότι είναι ληγμένα, “εμείς” όχι;
Υπόψιν ότι ο Ινδός, ο νέος του ΔΝΤ (Ρίσι Γκογιαλ) δεν είναι Πόοουλ Τόμσεν και δεν φορά σκανδιναβικό κράνος με κέρατα.
Δεν χαμπαριάζει από ΣΥΡΙΖΑ και μύριζα και τρία πουλάκια κάθονταν και βόσκαγια και τόσκαγα.
Βλέπει τα πράγματα “εξ αποστάσεως” και όταν ακούει για το κομματικό σύστημα της Ελλάδας λέει “ά, αρχαία χώρα σσν τη δική μας, το σύστημα μοιάζει με το δικό μας”.
Άλλα ψάχνουν.
Το σύστημα κατα της κρίσης που εφάρμοσαν Κομισιόν ΕΚΤ και ΔΝΤ με το μνημόνιο αυτό, ήταν μια πατάτα και μισή και το ξέρουν και οι ίδιοι.
Αλλά μη περιμένετε να μας πουν “mea culpa”.
Η δουλειά έγινε με συνενοχή.
Αυτοί μας έφεραν στο μαγαζί και σερβιρίστηκαν στον κόσμο “ποτά μπόμπες” εκτός απο τους καλούς πελάτες, αυτοί πήραν στο πίσω δωμάτιο αυθεντικό Τζώνυ Γουώκερ και οι δικοί μας πολιτικοί και η οικονομική μας ελίτ αρνούνται να μαζέψουν στο μαγαζί τα σκουπίδια που οι ίδιοι έκαναν και κάνουν.
Πλήρες αδιέξοδο.
Τέσσερα χρόνια και οι δύο πλευρές απλώς κάνουν πως αντιμετωπίζουν την κρίση.
Όμως για τον Ινδό τεχνοκράτη, η Ελλάδα είναι απλά μια πολύ μικρή μακρινή χώρα με ένδοξη ιστορία που έχασε το δρόμο της.
Πάντως τα σκουπίδια στο μαγαζί πρέπει να τα καθαρίσουν αυτοί που τάφτιαξαν.
Στα λοιπά, για τη μεγάλη μερίδα του κοσμου μας που πλήττεται στα δύσκολα, ως αυθεντικός τεχνοκράτης που είναι, ο Ινδός θα πεί “για μένα πέρα βρέχει, πρόβλημά σας”.
Μήπως και περιμέναμε κάτι καλύτερο;

Αλήθεια, τι “άλλαξε” ακριβώς στην οικονομική κρίση;

ΓΟΡΔΙΟΣ

Το αίμα περιορίζεται και οι βδέλλες αγωνιούν για το μέγεθός τους;
Ο δεσμός της βδελλοκρατίας με ξένη επιστασία και η μόνιμη καταδίκη στην μιζέρια της εθνοκρατικής υποανάπτυξης, επι διακόσια περίπου χρόνια κρατικής μητροπολιτικής δομής των Ελλήνων, δεν λύθηκε και ούτε υπάρχει διάθεση νά λυθεί.
Είναι ο σύγχρονος Γόρδιος Δεσμός.
Δεν λύνεται πιά.
Να κοπεί μόνο μπορεί.
Κρίμα για αυτό το ιστορικό έθνος με την τρισχιλιετή του γνωστή και τεκμηριωμένη Ιστορία.
Η ελπίδα πεθαίνει βέβαια τελευταία.
Ποιός (στην εποχή του) ανέμενε ότι ένας νεαρός Μακεδόνας θα έκοβε τον Γόρδιο Δεσμό καί θα δημιουργούσε την ελληνιστική Οικουμένη, που ανέτρεψε τον ρούν της ιστορίας και δημιούργησε την καθ’ ημάς οικουμένην;
Τα ομηρικά έπη και ο θαυμασμός στον αιακίδη Αχιλλέα το επέτρεψε.
Ποιό το σημερινό επικό μας αφήγημα και ποιός ο θαυμασμός μας;
Το “δικαίωμα” στην κατανάλωση σκουπιδιών της παγκόσμιας “μεγάλης βασιλείας” και η νεοανταλκίδεια ειρήνη;
Και να τα κροκοδείλια δάκρυα των παρασιτικών βδελλών, να αναγνωρίσουν οι ξένοι τα δεινά πού υπέστηκαν οι Έλληνες -όχι αυτοί βέβαια-, ώστε να παροχετεύσουν λίγο ακόμα αίμα, μην τυχόν χάσουν κάτι απο το βάρος τους.
Οι ευρύτερες μάζες, καθοδηγούμενες από το ίδιο ένστικτο της βραχυπρόθεσμης αυτοσυντήρησης, έχουν βρει τη δική τους ψυχολογικά βολική λύση…
Tο έθνος το υπηρετούν ανέξοδα περιβαλλόμενες, γαλανόλευκα ράκη,-οπότε το καλεί η περίσταση-, και έχοντας κατόπιν ήσυχη συνείδηση το κλέβουν μόνιμα με παντοειδείς τρόπους.
Aπό τη φοροδιαφυγή, την αισχροκέρδεια και τα αυθαίρετα ίσαμε τα ευκολοαπόκτητα πτυχία, τη χαμηλή παραγωγικότητα εργασίας και την κραυγαλέα ανισότητα ανάμεσα σ’ ό,τι παράγεται και σ’ ό,τι καταναλώνεται, με αποτέλεσμα την καταχρέωση και την πολιτική εξάρτηση του τόπου.
Αυτή είναι η πικρή αλήθεια πού προσπαθούν να διαστρέψουν οι πολιτικάντηδες.